ശ്ലോകങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാം?

ശ്ലോകങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഡിസൈന്‍ ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു സാഹിത്യവിനോദം ആണ് അക്ഷരശ്ലോകം. ശ്ലോകങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ കണ്ടുപിടിച്ചു പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുള്ള സംവിധാനമാണ് അതില്‍ ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളത്. ശ്ലോകങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്കു മാത്രമേ ശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠം ആവുകയുള്ളൂ എന്ന അടിസ്ഥാനതത്ത്വത്തില്‍ അധിഷ്ടിതമാണ് അക്ഷരശ്ലോകം.

ഒരിക്കല്‍ ഒരു പിതാവ് തന്‍റെ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളെ അക്ഷരശ്ലോകം പഠിക്കാന്‍ അയച്ചു. മക്കള്‍ അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തു മിടുക്കികളായി ശോഭിക്കുന്നതു കാണാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് അദമ്യമായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠമാക്കുന്നത് ഒരു വലിയ കീറാമുട്ടിയായി കുട്ടികള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു ശ്ലോകം പോലും മനഃപാഠമാക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ ആ പിതാവിന്‍റെ ആഗ്രഹം മുളയിലേ കരിഞ്ഞുപോയി.

ആ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പാട്ട് ഡാന്‍സ് മുതലായ മറ്റു പല കലകളിലും വലിയ മിടുക്കികള്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ശ്ലോകങ്ങളെ ഒട്ടും സ്നേഹിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ ആയിരുന്നില്ല. അതായിരുന്നു പ്രശ്നം. ശ്ലോകങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്കു മാത്രമേ. ശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠമാകൂ എന്ന നഗ്നസത്യം ഇതില്‍ നിന്ന് നല്ലവണ്ണം വെളിവാകുന്നുണ്ട്‌.

ശ്ലോകപ്രേമം പരോക്ഷമായി അളക്കുന്ന ഒരു സൂത്രവിദ്യയാണ്‌ അക്ഷരശ്ലോകം. ഒരാള്‍ക്കു പത്തു ശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠം ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്ക്‌ ഇരുപതു ശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠം ആയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ രണ്ടാമന്‍ ഒന്നാമന്റെ ഇരട്ടി വലിയ ശ്ലോകപ്രേമിയാണെന്ന് അനുമാനിക്കാം. അവിടെ സാഹിത്യമൂല്യം, സ്വരമാധുര്യം, സംഗീതഗന്ധം, ശൈലി മുതലായ യാതൊന്നും പരിഗണിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ആസ്വാദ്യത വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍

അക്ഷരശ്ലോകം പ്രകൃത്യാ തന്നെ ആസ്വാദ്യത തീരെ കുറഞ്ഞ ഒരു സാഹിത്യവിനോദമാണ്‌. അതിനാല്‍ അതിനു ശ്രോതാക്കളെ കിട്ടുകയില്ല. ആസ്വാദ്യമാക്കണമെങ്കില്‍ അതിന് ഒരൊറ്റ വഴിയേ ഉള്ളൂ. യേശുദാസിനെപ്പോലെ സുശിക്ഷിതരും ഷഡ്ഗുണങ്ങള്‍ തികഞ്ഞ ശബ്ദം ഉള്ളവരും.ആയ അനുഗൃഹീതഗായകന്മാരെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു സംഗീതമയമായ രീതിയില്‍ ശ്ലോകങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുക.

പക്ഷേ ഇങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അക്ഷരനിബന്ധന, അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴിവാക്കല്‍ മുതലായവയെല്ലാം അധികപ്പറ്റാകും. അവ ഉപേക്ഷിച്ചാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്യും. ഹിമം താമരയെ നശിപ്പിക്കുന്നതു പോലെ സംഗീതം അക്ഷരശ്ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കും.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ സംഗീതം ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ ആസ്വാദ്യത ഇല്ല. ആസ്വാദ്യത ഉള്ളപ്പോള്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ഇല്ല. അതിനാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ആസ്വാദ്യമാക്കാന്‍ നടത്തുന്ന ഏതു ശ്രമവും വിനാശകരമായിരിക്കും.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം നടത്താന്‍ വലിയ ഹാളുകള്‍ ആവശ്യമില്ല. 50 പേര്‍ക്ക് ഇരിക്കാവുന്ന ഒരു മിനി ഹാള്‍ മതിയാകും. ചതുരംഗമത്സരം നടത്താന്‍ സ്റ്റേഡിയം ആവശ്യമില്ല. അതിനും ഒരു ചെറിയ ഹാള്‍ മതി. ആസ്വാദകര്‍ ഇല്ല എന്നതാണ് അവിടെയും കാരണം.

താഴ്ത്തിക്കെട്ടാന്‍ വകുപ്പില്ല

ജനപിന്തുണയുള്ള ഏതു നേതാവിനും എം. എല്‍. എ. ആകാന്‍ അവകാശമുണ്ട്‌. ഏതു തരം ജനങ്ങളുടെ പിന്തുണയായാലും മതിയാകും. പിന്തുണയ്ക്കുന്നവര്‍ വിദ്യാഭ്യാസമോ ബുദ്ധിയോ കുറഞ്ഞവര്‍ ആണെന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു നേതാവിനെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാന്‍ വകുപ്പില്ല. പതിനെട്ടു വയസ്സു തികഞ്ഞ ഏതു മനുഷ്യന്‍റെ പിന്തുണയ്ക്കും പരിപൂര്‍ണ്ണമായ മൂല്യമുണ്ട്. മൂല്യം കുറഞ്ഞ ജനപിന്തുണ എന്നൊന്നില്ല.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം എന്ന സമത്വസുന്ദരവും ജനകീയവും ആയ സാഹിത്യവിനോദത്തില്‍ ജയിച്ചു സമ്മാനം നേടാന്‍ ശ്ലോകപ്രേമികള്‍ക്കുള്ള അവകാശവും ഇതുപോലെയാണ്. അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്ത ഏതു ശ്ലോകത്തിനും പരിപൂര്‍ണ്ണമായ മൂല്യം ഉണ്ട്. അത്തരം ശ്ലോകങ്ങള്‍ വേണ്ടത്ര അറിയാവുന്ന ആര്‍ക്കും ജയിക്കാന്‍ അനിഷേദ്ധ്യമായ അവകാശവുമുണ്ട്‌. ഒരു മത്സരാര്‍ത്ഥി ചൊല്ലിയതു മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ആണെന്നോ അയാള്‍ അവ ചൊല്ലിയതു മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശൈലിയില്‍ ആണെന്നോ പറഞ്ഞ് അയാളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാന്‍ വകുപ്പില്ല.

അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ എന്നു സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന ഉന്നതന്മാര്‍ ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഒരു ചെറിയ ശ്രമമെങ്കിലും നടത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായിരുന്നു!

ആസ്വാദ്യത അളക്കല്‍ ആനമണ്ടത്തരം

പഞ്ചസാര ചേര്‍ത്താല്‍ പാലിന്‍റെ ആസ്വാദ്യത പതിന്മടങ്ങു വര്‍ദ്ധിക്കും. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ കാര്യവും ഇതുപോലെയാണ്. സംഗീതഗന്ധിയയിട്ടു ചൊല്ലിയാല്‍ ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക്  അങ്ങേയറ്റം ആസ്വാദ്യമായിട്ടു തോന്നും. ആസ്വാദ്യത അളന്നു മാര്‍ക്കിടുമ്പോള്‍ സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി ഉള്ളവര്‍ക്കു വളരെയേറെ മുന്‍‌തൂക്കം ലഭിക്കും. പാട്ടുകാരുടെ ഷഡ്ഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞശബ്ദത്തിനും ഓത്തുള്ള നമ്പൂതിരിമാരുടെ ഉദാത്താനുദാത്തസ്വരിതങ്ങള്‍ കൃത്യമായി വരുന്ന ഉച്ചാരണത്തിനും പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ആകര്‍ഷകമായ കിളിശബ്ദത്തിനും ഒക്കെ ധാരാളമായി മാര്‍ക്കു വീഴും. കിട്ടിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ പലതിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലാതെ മിഴിച്ചിരുന്നാലും അത്തരക്കാര്‍ മാര്‍ക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മുന്‍പന്തിയില്‍ എത്തും. വലിയ പുരോഗമനവാദികള്‍ നടത്തുന്ന “അക്ഷരശ്ലോക” മത്സരങ്ങളില്‍ തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയവര്‍ ജയിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ഇതാണ്. കുട്ടികളുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം ജയിക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും മറ്റൊന്നല്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ ആസ്വാദ്യതയ്ക്കു പ്രസക്തിയില്ല. സംഗീതത്തിനു സ്ഥാനവും ഇല്ല. അതിനാല്‍ ആസ്വാദ്യത അളന്നുള്ള മാര്‍ക്കിടല്‍ നാശത്തിലേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടിയാണ്. എന്‍.ഡി. കൃഷ്ണനുണ്ണിയെ യേശുദാസ് തോല്പ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥ എങ്ങനെ പുരോഗമനം ആകും? അച്ചുമൂളിയവര്‍ ജയിക്കുന്ന മത്സരം എങ്ങനെ അക്ഷരശ്ലോകം ആകും?

ഇവരുടെ “പുരോഗമനപരമായ അക്ഷരശ്ലോക”ത്തില്‍ പുരോഗമനവും ഇല്ല അക്ഷരശ്ലോകവും ഇല്ല.

സംഗീതമത്സരം നടത്തുന്ന അതേ രീതിയില്‍ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം നടത്തരുത്

പാട്ടുകാര്‍ക്കു പൊതുജനങ്ങളില്‍ നിന്നു വളരെയേറെ സ്നേഹാദരങ്ങള്‍ കിട്ടുന്നുണ്ട്‌. എന്തുകൊണ്ടാണത്? അവര്‍ ശ്രോതാക്കളെ അത്യധികം ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നു. ആനന്ദസാഗരത്തില്‍ ആറാടിപ്പിക്കുന്നു. പാട്ടുകാരാണ് ഏറ്റവും അനുഗൃഹീതരായ കലാകാരന്‍മാര്‍ എന്നു നിസ്സംശയം പറയാം. വയലാര്‍ രാമവര്‍മ്മയെപ്പോലെയുള്ള അനുഗൃഹീതകവികള്‍ക്ക് ആയിരം പാദസരങ്ങള്‍ കിലുങ്ങീ എന്നും പണി തീരാത്തൊരു പ്രപഞ്ചമന്ദിരമേ എന്നും ഒക്കെ എഴുതാന്‍ കഴിയുമെങ്കിലും അതൊക്കെ ജനങ്ങളില്‍ എത്തണമെങ്കില്‍ യേശുദാസിനെപ്പോലെയുള്ള പ്രഗല്ഭരായ ഗായകന്മാരുടെ സേവനം കൂടിയേ തീരൂ. അവിടെയാണു പാട്ടുകാരുടെ പ്രസക്തി.

ഇതൊക്കെ കണ്ടും കേട്ടും വളര്‍ന്ന ചില അക്ഷരശ്ലോകസംരക്ഷകന്മാര്‍ ഒരു പുതിയ സിദ്ധാന്തം ഉണ്ടാക്കി. അത് ഇങ്ങനെയാണ്.

“അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണ്. വള്ളത്തോളും ആശാനും ഒക്കെ എഴുതുന്ന ശ്ലോകങ്ങള്‍ ജനങ്ങളില്‍ എത്തിക്കേണ്ട കലാകാരന്മാരാണ് അവര്‍. അക്ഷരശ്ലോകം 64 കലകളില്‍ ഒന്നാണെന്ന് ഒരു മഹര്‍ഷി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് അങ്ങേയറ്റം ആസ്വാദ്യമാകുന്ന വിധത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കണം. നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും അര്‍ത്ഥബോധം ഉളവാകുന്ന വിധത്തില്‍ ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പരമാവധി ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നവരാണ് അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍. അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നതു സംഗീതഗന്ധിയിട്ട് ആയിരിക്കണം. അക്ഷരശ്ലോകകലാകാരന്മാരുടെ ശബ്ദത്തിനു ഷഡ്ഗുണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഉദാത്തം, അനുദാത്തം, സ്വരിതം ഇവയെല്ലാം കൃത്യമായി ഒപ്പിച്ചു വേണം ശ്ലോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലാന്‍. ഓരോ ശ്ലോകവും അതിന്‍റെ ഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ രാഗത്തില്‍ വേണം ചൊല്ലാന്‍. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ വിജയികളെ കണ്ടെത്തേണ്ടതു കലാകാരന്മാരുടെ അവതരണം ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് എത്രത്തോളം ആസ്വാദ്യമായി എന്നത് അളന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തി ആയിരിക്കണം. അതിനു സംഗീതമത്സരങ്ങളില്‍ ഉള്ളതു പോലെ മാര്‍ക്കിടലും എലിമിനേഷനും അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളിലും കൂടിയേ തീരൂ. മാര്‍ക്കു കുറഞ്ഞവരെ എത്രയും വേഗം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യണം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ അവര്‍ അമ്പേ പരാജയമാണ്. മാര്‍ക്കു കൂടിയവര്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം അച്ചുമൂളിയാലും അക്കാര്യം പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ല. മാര്‍ക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അവരെ വിജയിപ്പിക്കാം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണല്ലോ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം. ഇങ്ങനെ മാര്‍ക്കു നേടി വിജയിക്കുന്നവരാണ് വിദഗ്ദ്ധന്മാരും പ്രഗല്ഭന്മാരും പ്രതിഭാശാലികളും ആയ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍.”

അവര്‍ വീറോടെ അവരുടെ നൂതനസിദ്ധാന്തം പ്രചരിപ്പിച്ചു. അതനുസരിച്ചു പരിഷ്കൃത അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ നടത്താനും തുടങ്ങി. സംഗീതമത്സരങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന അതേ രീതിയില്‍ അക്ഷരശ്ലോകമല്‍സരങ്ങള്‍ നടത്തുക എന്ന വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരമാണ് അവര്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയത്. സംഗീതമത്സരക്കാരുടെ മാര്‍ക്കിടല്‍, എലിമിനേഷന്‍ മുതലായ എല്ലാ പരിപാടികളും അവര്‍ ഈച്ചക്കോപ്പി അടിച്ച് അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ഈ copy & paste പരിപാടിയിലൂടെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ ആസ്വാദ്യത വര്‍ദ്ധിക്കുമെന്നും അങ്ങനെ  അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ നിലയും വിലയും വാനോളം ഉയരുമെന്നും യേശുദാസിനു കിട്ടുന്ന എല്ലാ പരിഗണനകളും അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ക്കും കിട്ടുമെന്നും ഒക്കെ അവര്‍ പ്രചാരണം നടത്തി. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും അളന്നിട്ട മാര്‍ക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരെ മുഴുവന്‍ അവര്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്ത് അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളി. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന കുറ്റമാണ് അവരുടെ മേല്‍ ചാര്‍ത്തപ്പെട്ടത്. ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതവാസനയും ഇല്ലാത്തവര്‍ക്ക് അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തു യാതൊരു രക്ഷയും ഇല്ലെന്ന അവസ്ഥയായി. ഇതൊക്കെ ഉള്ളവര്‍ക്കു തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയാലും ജയിക്കാം എന്ന അവസ്ഥയും ഉണ്ടായി.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇവരുടെ സിദ്ധാന്തം ശരിയാണോ? അല്ലേയല്ല. ആന പിണ്ടമിടുന്നതു കണ്ടിട്ടു മുയല്‍ മുക്കുന്നതു പോലെയുള്ള ഒരു മൂഢപ്രവൃത്തിയാണ് ഇവരുടേത്. യേശുദാസിനു വയലാര്‍ രാമവര്‍മ്മ എഴുതിയ സാഹിത്യം ജനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ച് ഇത്രയും നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാമെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുകൊണ്ടു വള്ളത്തോളും ആശാനും എഴുതിയ സാഹിത്യം ജനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ച്ചു സമാനമായ നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിക്കൂടാ എന്നാണ് ഈ അല്പബുദ്ധികള്‍ ചിന്തിച്ചത്.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ അല്ല. അതില്‍ സംഗീതത്തിനു യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ല. ചതുരംഗം കളി പോലെ ഒരു വിനോദം മാത്രമാണ് അക്ഷരശ്ലോകം. ചതുരംഗം കളിക്കാര്‍ യുദ്ധരംഗത്തുനിന്നു കടമെടുത്ത ആന, കുതിര, തേര് മുതലായ സേനാംഗങ്ങളെ കരുക്കളായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ സാഹിത്യരംഗത്തു നിന്നു കടമെടുത്ത അനുഷ്ടുപ്പിതര ശ്ലോകങ്ങളെ കരുക്കളായി  ഉപയോഗിക്കുന്നു. അച്ചുമൂളാതെ ചൊല്ലി ജയിക്കുക എന്നതാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ലക്ഷ്യം. അച്ചുമൂളിയവര്‍ക്കു ജയിക്കാന്‍ യാതൊരവകാശവും ഇല്ല. സാഹിത്യമൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലി, ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിച്ചു, ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നതു ശുദ്ധ വിവരക്കേടാണ്.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ശ്ലോകപ്പാട്ടാക്കി അധഃപതിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ഈ പുരോഗമനവാദികളായ കലാകോവിദന്മാര്‍ ചെയ്തത്. ഇവര്‍ തലകുത്തിനിന്ന് എത്ര തപസ്സു ചെയ്താലും ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ പാട്ടുകാരുടെ ഏഴയലത്തു പോലും എത്താന്‍ കഴിയുകയില്ല. പിന്നെ എന്തിന് ഈ മൂഢമായ അനുകരണഭ്രമം?

നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാര്‍ വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന വിനകള്‍

1955 മുതല്‍ 1970 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ ഏതാനും നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാര്‍ അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തേക്ക് ഇടിച്ചുകയറി വരികയും അവര്‍ക്കു ശരി എന്നു തോന്നിയ ചില വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അവരെല്ലാം തന്നെ നിസ്വാര്‍ത്ഥന്മാര്‍, പണ്ഡിതന്മാര്‍, സല്‍ഗുണസമ്പന്നന്മാര്‍ എന്നൊക്കെ പെരെടുത്തവര്‍ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് പൊതുജനങ്ങള്‍ അവരെ കണ്ണുമടച്ചു വിശ്വസിക്കുകയും അവര്‍ വരുത്തിയ പരിഷ്കാരങ്ങളെയെല്ലാം ഭവിഷ്യത്തുകള്‍ ചിന്തിക്കാതെ സര്‍വ്വാത്മനാ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അതിന്‍റെ ദുരന്തഫലമാണു നാം ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്നത്. എന്തായിരുന്നു നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാരുടെ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍?

1. സാഹിത്യമൂല്യം അളന്നു മാര്‍ക്കിടല്‍.

2.നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും പദം മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും അര്‍ത്ഥബോധം ഉളവാകുന്ന വിധത്തിലുള്ള അവതരണത്തിനു മാര്‍ക്കിടല്‍.

3. മാര്‍ക്കു കുറഞ്ഞവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യല്‍.

4. മാര്‍ക്കു കൂടിയവര്‍ അച്ചുമൂളിയാലും അവരെ ജയിപ്പിക്കല്‍.

ഇത്തരത്തിലുള്ള മത്സരങ്ങളുമായി അവര്‍ മുന്നോട്ടു പോയി. അവരുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ ജയിക്കുന്നവരെ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ അവര്‍ വാഴ്ത്താനും വാനോളം പുകഴ്ത്താനും തുടങ്ങി.

നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാരുടെ സമീപനത്തിലെ സാരമായ തെറ്റു വളരെ കുറച്ചുപേര്‍ മാത്രമേ തിരിച്ചരിഞ്ഞുള്ളൂ. വളരെ ചെറിയ ഒരു ന്യൂനപക്ഷമായ അവരെ നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാരും അവരുടെ സ്തുതിപാഠകന്മാരും ഒത്തുചേര്‍ന്നു സ്വാര്‍ത്ഥന്‍മാര്‍ എന്നു മുദ്രകുത്തി അവഗണിക്കുകയും പുച്ഛിച്ചും പരിഹസിച്ചും തറപറ്റിക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാരും അവരുടെ ശിങ്കിടികളും ഈ രംഗത്തെ മുടിചൂടാമന്നന്മാര്‍ ആയി മാറി. അവര്‍ തങ്ങളുടെ വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരവുമായി നിര്‍ബ്ബാധം മുന്നോട്ടു പോയി.

ഇനി നമുക്കു നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാരുടെ സമീപനത്തിലെ തെറ്റുകള്‍ ഓരോന്നായി പരിശോധിക്കാം.

1. സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കല്‍.

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ ഇതു തികച്ചും അനാവശ്യമാണ്. അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്ത ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്ത് അക്ഷരനിബന്ധന പാലിച്ചു ചൊല്ലാന്‍ ആണു നിയമം അനുശാസിക്കുന്നത്. അക്ഷരം കിട്ടിയ ശേഷം വേദിയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ടു അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്ത ഒരു ശ്ലോകം ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലിയാല്‍ പോലും അതു സര്‍വ്വാത്മനാ സ്വീകാര്യമാകും. സാഹിത്യമൂല്യതിന്റെ പേരില്‍ അതിനു യാതൊരു പോരായ്മയും കല്‍പ്പിക്കാന്‍ നിയമമില്ല. കാളിദാസന്റെ ശ്ലോകം കാണാപ്പാഠം പഠിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു ചൊല്ലുന്നവന്‍ കേമന്‍ എന്നും സ്വന്തമായി നിമിഷശ്ലോകം ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലുന്നവന്‍ ഏഴാംകൂലി എന്നും വിധിക്കുന്നതു തികഞ്ഞ വിവരക്കേടാണ്.

2. അവതരണഭംഗി അളക്കല്‍.

അവതരണഭംഗി കുറഞ്ഞാലും തെറ്റു കൂടാതെ ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്നത് ഉചിതമല്ല. അതീവ താല്‍പര്യത്തോടെ ഈ രംഗത്തേക്കു കടന്നു വരുന്നവരെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദുര്‍ന്നയമാണ് അവതരണഭംഗി അളന്നുള്ള മാര്‍ക്കിടല്‍. അവതരണഭംഗി എന്ന പേരില്‍ അളക്കപ്പെടുന്നതു യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും ആണ് (മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആണെന്നു തത്പരകക്ഷികള്‍ വാദിക്കുമെങ്കിലും).

3. എലിമിനേഷന്‍.

മാര്‍ക്കു കുറഞ്ഞവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുന്നതു കടുത്ത അനീതിയാണ്. മാര്‍ക്കും അക്ഷരശ്ലോകവൈദഗ്ദ്ധ്യവും തമ്മില്‍ യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ല. ശരിക്കും ഒന്നാം സമ്മാനം അര്‍ഹിക്കുന്ന ആള്‍ പോലും മാര്‍ക്കു കിട്ടാതെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടും.

4. അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കല്‍.

ഇതാണു ബുദ്ധിശൂന്യതയുടെ പരമകാഷ്ഠ. അച്ചുമൂളിയവര്‍ ജയിച്ചാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകം നശിച്ചു എന്നാണര്‍ത്ഥം.

ഇനി നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്മാരുടെ വിലപ്പെട്ട സേവനം കൊണ്ട് ഉണ്ടായ നേട്ടങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെ ആണെന്നു പരിശോധിക്കാം.

  1. അച്ചുമൂളിയവര്‍ ജയിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടായി. അതോടുകൂടി അക്ഷരശ്ലോകം അക്ഷരശ്ലോകം അല്ലാതായി. അക്ഷരശ്ലോകത്തിനു പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ മേന്മകളും ഒറ്റയടിക്കു നഷ്ടമായി.
  2. അക്ഷരശ്ലോകം ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതപാടവവും ഉള്ള ഏതാനും ഭാഗ്യവാന്മാരുടെ കുത്തകയായി മാറി.
  3. അദ്ധ്വാനശീലന്മാരും ജ്ഞാനവൃദ്ധന്മാരും ഒക്കെ നിഷ്കരുണം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടാനും ജന്മസിദ്ധമായ സ്വരമാധുര്യം പോലെ ചില മേന്മകള്‍ ഉള്ളവരും വളരെ കുറച്ചു ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രം അറിയാവുന്നവരും ആയ ചില പുതുമുഖങ്ങള്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനും തുടങ്ങി.
  4. കുട്ടികളുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.

ശുദ്ധന്‍ ദുഷ്ടന്റെ ഫലം ചെയ്യും എന്നൊരു പഴഞ്ചൊല്ല് ഉണ്ടല്ലോ. അതിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഈ നിസ്വാര്‍ത്ഥന്മാരുടെ സേവനഫലവും. നിസ്വാര്‍ത്ഥന്മാരെപ്പറ്റി എപ്പോഴും ഒരു കരുതല്‍ വേണം. ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ കടുത്ത സ്വാര്‍ത്ഥന്മാരെക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങു വിനാശകാരികള്‍ അയിത്തീരും. നാം അതു മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും വളരെ താമസിച്ചുപോകും. അതിനകം അവര്‍ ഗണ്യമായ നാശം വിതച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കും. ജാഗ്രതൈ.

ശ്ലോകങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ചൊല്ലണം?

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു ഗംഭീരമായ ചില ഉത്തരങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ആസ്വാദ്യമായിട്ടു ചൊല്ലണം, ഈണത്തില്‍ ചൊല്ലണം, രാഗത്തില്‍ ചൊല്ലണം, സംഗീതഗന്ധിയായിട്ടു ചൊല്ലണം, സംഗീതമയമായിട്ടു ചൊല്ലണം ഇങ്ങനെ എണ്ണമറ്റ ഉത്തരങ്ങള്‍ കിട്ടും. സംഗീതഗന്ധം തീരെ ഇല്ലാത്തവരും സംഗീതത്തിന്‍റെ ഏബീസീ പോലും അറിഞ്ഞുകൂടാത്തവരും രാഗങ്ങള്‍ അങ്ങാടിയാണോ പച്ചമരുന്നാണോ  എന്ന് അറിഞ്ഞുകൂടാത്തവരും ഒക്കെ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ഇടയില്‍ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം അവര്‍ മറക്കുന്നു.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എങ്ങനെയാണു ചൊല്ലേണ്ടത്? നിങ്ങള്‍ക്ക് എങ്ങനെ ചൊല്ലാന്‍ പറ്റുമോ അങ്ങനെ ചൊല്ലിയാല്‍ മതി. അക്ഷന്തവ്യമായ തെറ്റുകള്‍ വരുത്താതെ ചൊല്ലണം എന്നു മാത്രമേ നിര്‍ബ്ബന്ധമുള്ളൂ.

ചില ഉന്നതന്മാര്‍ ചില മഹാന്മാരെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു തന്നിട്ട് ഇവര്‍ ചൊല്ലുന്നതു കേട്ടു പഠിച്ചു് അതേ ശൈലിയില്‍ ചൊല്ലണം എന്ന് ഉപദേശിക്കാറുണ്ട്. ഈ ഉപദേശത്തിനു യാതൊരര്‍ത്ഥവും ഇല്ല. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ദൈവം ഓരോ ശൈലി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. ഒരാളുടെ ശൈലി അയാള്‍ക്കു മാത്രം ഉള്ളതാണ്. അതു മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു തപസ്സു ചെയ്താലും വശമാവുകയില്ല. യേശുദാസ് പാടുന്നതു കേട്ടു പഠിച്ചു് അതുപോലെ പാടാന്‍ തിലകനോ ജനാര്‍ദ്ദനനോ പറ്റുമോ? അതുപോലെയാണ് ഇതും. കെ.പി.സി. അനുജന്‍ ഭട്ടതിരിപ്പാട് ചൊല്ലുന്നതു പോലെ ചൊല്ലാന്‍ സാധാരണക്കാര്‍ക്കു തികച്ചും അസാദ്ധ്യമാണ്.

അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ ആരുടെയെങ്കിലും ശൈലി അനുകരിക്കേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഇല്ല. അവരവരുടെ ശൈലി എത്ര മോശമെന്ന് ഉന്നതന്മാര്‍ പറഞ്ഞാലും അതില്‍ തന്നെ ധൈര്യമായി ചൊല്ലാം.

ഒരാളുടെ ശൈലി മോശമാണെന്നു പറഞ്ഞ് അയാളെ മാര്‍ക്കു കുറച്ചും എലിമിനേറ്റു ചെയ്തും ശിക്ഷിക്കുന്നതു തികഞ്ഞ വിവരക്കേടാണ്. ഏതു ശൈലിയില്‍ ചൊല്ലിയാലും തുല്യമായി കണക്കാക്കണം എന്നാണു നിയമം അനുശാസിക്കുന്നത്.

എങ്ങനെ ചൊല്ലണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇതാണ് ഉത്തരം. നിങ്ങള്‍ക്ക് എത്രത്തോളം നന്നായി ചൊല്ലാന്‍ പറ്റുമോ അത്രത്തോളം നന്നായി ചൊല്ലുക. മറ്റുള്ളവരുടെ ശൈലി അനുകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. അനുകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചവര്‍ പലരും ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കെ.എസ്.നായരുടെ ശൈലി അനുകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഒരു ശങ്കരന്‍റെ അനുഭവം ഇവിടെ പ്രസ്താവ്യമാണ്. കെ.എസ.നായര്‍ക്കു കിട്ടിയതു പോലെ സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകള്‍ തനിക്കും കിട്ടും എന്നു പ്രതീക്ഷിച്ച അദ്ദേഹത്തിനു  കിട്ടിയത് എലിമിനേഷന്‍ ആയിരുന്നു.  അദ്ദേഹം ജഡ്ജിമാരോടു ചോദിച്ചു “ഞാന്‍ കെ.എസ്.നായരുടെ അതേ ശൈലിയില്‍ ആണല്ലോ ചൊല്ലിയത്. പിന്നെ നിങ്ങള്‍ എന്തിനു എന്നെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തു?”

അനുകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടിട്ട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല. സ്വന്തം ശൈലിയില്‍ സധൈര്യം ചൊല്ലുക. എന്നിട്ടു നീതി കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ നീതിക്കു വേണ്ടി പോരാടുക.