പ്രതികരണശേഷി ഇല്ലാത്തവര്‍ കീഴടക്കപ്പെടും

ഏകദേശം ആയിരം കൊല്ലം മുമ്പുള്ള ഭാരതത്തിന്‍റെ അവസ്ഥ എങ്ങനെ ആയിരുന്നു? സ്വാമി രംഗനാഥാനന്ദ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കുക :-

“കാബൂളില്‍ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ഏതു ധനമോഹിക്കും അധികാരമോഹിക്കും പത്തിരുപത് അനുയായികളെ സംഘടിപ്പിച്ചാല്‍ ഭാരതതിലേക്കു കടന്ന് ആക്രമണം നടത്തി ഇവിടെയുള്ള മുതല്‍ സര്‍വ്വവും കൊള്ളയടിച്ചു കൊണ്ടു പോകുകയോ കാശ്മീര്‍ മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെ കീഴടക്കി സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുകയോ ചെയ്യാമായിരുന്നു. കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല”.

ഘസ്നിയും ഘോറിയും ഖില്‍ജിയും ബാബറും ഒക്കെ ഈ സുവര്‍ണ്ണാവസരം ശരിക്കു മുതലാക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. അക്രമികള്‍ മാത്രമല്ല അവരുടെ അടിമകള്‍ പോലും ചക്രവര്‍ത്തിമാരായി ഭരിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് അടിമവംശം എന്ന പേരില്‍ ഒരു രാജവംശം ഇവിടെ ഉണ്ടായത്.

ഇതുപോലെ ഒരു പരിതാപകരമായ ദുരവസ്ഥയായിരുന്നു ഏകദേശം 60 കൊല്ലം മുമ്പ് അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നത്. അറുപതോ എഴുപതോ കാളിദാസശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠമാക്കിയിട്ടുള്ള ഏതൊരു മധുരസ്വരക്കാരനും പാട്ടുകാരനും ആസ്വാദകവേഷം കെട്ടാന്‍ തയ്യാറുള്ള ഏതാനും ശിങ്കിടികളെ ഒപ്പിച്ചെടുത്താല്‍ അക്ഷരശ്ലോകചക്രവര്‍ത്തിയാകാനും കേരളത്തിലെ എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരെയും അടക്കി ഭരിക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നു. കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും എങ്ങുനിന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല. ഈ അവസ്ഥയെ ചിലര്‍ ശരിക്കും മുതലെടുത്തു.

ആസ്വാദകരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ന്യായം പറഞ്ഞ് അവര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി ചമഞ്ഞ്‌ ഈ സാമ്രാജ്യം അടക്കി ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ നിയമങ്ങള്‍ എല്ലാം അവര്‍ക്ക് അനുകൂലമായി തിരുത്തിയെഴുതി. അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കാം എന്നു വരെ അവര്‍ പുതിയ നിയമം ഉണ്ടാക്കി. എന്നിട്ടും കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവരുടെ ഏഴയലത്തു വരാന്‍ പോലും യോഗ്യതയില്ലാത്ത ചിലര്‍ വാനോളം ഉയര്‍ത്തപ്പെടുകയും വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ വാഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ശരിയായ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ക്കു ഗതികിട്ടാപ്രേതങ്ങളെപ്പോലെ അലഞ്ഞു തിരിയേണ്ടി വന്നു.

എതിര്‍ക്കേണ്ടവരെ എതിര്‍ക്കേണ്ട സമയത്ത് എതിര്‍ത്തില്ലെങ്കില്‍ ഇതായിരിക്കും ഫലം.

Advertisements

മന്നം പറഞ്ഞത്

നിങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി സഹിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്ത ത്യാഗം മറ്റാരെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി സഹിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങും എന്നു കരുതുന്നതു വിഡ്ഢിത്തമാണ്. —                                                                                            ———–മന്നത്തു പദ്മനാഭന്‍

 

ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ അംഗമായിട്ടുള്ള ഒരു വാട്സാപ് ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരംഗം എനിക്ക് ഒരു പേഴ്സണല്‍ മെസ്സേജ് അയച്ചു. ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരു വിഭാഗം ആള്‍ക്കാര്‍ നടത്തുന്ന ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ദീര്‍ഘമായ വിവരണവും കുറ്റപ്പെടുത്തലും ആയിരുന്നു അത്. ഞാന്‍ അതു വായിച്ചിട്ട് അതു ഗ്രൂപ്പില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അയാള്‍ അതിനു തയ്യാറല്ല. “തല്ലു കൂടാന്‍ ഞാനില്ല” എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ വിശദീകരണം.

തല്ലു കൂടാന്‍ അയാള്‍ക്കു വയ്യ. അയാള്‍ക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ തല്ലു കൂടി അയാള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഫലം നേടിക്കൊടുക്കണം. കാര്യങ്ങള്‍ നേടാന്‍ എന്തെളുപ്പം!

ഞാന്‍ അയാള്‍ക്കു മന്നത്തു പത്മനാഭന്‍റെ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വാചകം മറുപടിയായി അയച്ചുകൊടുത്തു. അയാള്‍ തന്‍റെ ജനസേവനത്വര ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാവരുടെയും നല്ലപിള്ളയായി സസുഖം കഴിഞ്ഞുകൂടി.

ഇതുപോലെയുള്ള നല്ലപിള്ളകള്‍ അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ധാരാളമുണ്ട്. ഉന്നതന്മാര്‍ കാണിക്കുന്ന കൊള്ളരുതായ്മകളെപ്പറ്റി അവര്‍ക്കു നല്ല ബോധമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ പ്രതാപശാലികളുടെ അപ്രീതിക്കു പാത്രമാകുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ല.

അത്തരക്കാരെ അവരുടെ പാട്ടിനു വിടുന്നതാണു നല്ലത്. അവരില്‍ നിന്ന് ഒരു നല്ല കാര്യവും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. മന്നം പറഞ്ഞതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും അവരോടു പറയേണ്ടതും ഇല്ല.

ശരിയും തെറ്റും

ഏതു മത്സരം ആയാലും അതിന്‍റെ സംഘാടകര്‍ക്കു ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിവുണ്ടായിരിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ മത്സരം നിര്‍ഗ്ഗുണമായിപ്പോകും.

ഒരു ഹൈ ജംപ് മത്സരം ശരിയായി  സംഘടിപ്പിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? അളവുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള രണ്ടു സ്റ്റാന്‍ഡുകള്‍ക്കിടയില്‍ തൊട്ടാല്‍ താഴെ വീഴുന്ന വിധത്തില്‍ ഒരു വടി ഉറപ്പിക്കണം. മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ വടിക്കു മുകളിലൂടെ ചാടണം. വടി താഴെ വീണാല്‍ ചാട്ടം ഫൗള്‍ ആകും. ഫൗള്‍ അല്ലാത്ത ചാട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം സ്വീകരിക്കണം. സ്വീകാര്യമായ ചാട്ടത്തിന്‍റെ ഉയരം പരിഗണിച്ചു വിജയികളെ നിര്‍ണ്ണയിക്കണം. ഇതാണ് ശരിയായ രീതി.

ഇതിനു പകരം ചാട്ടത്തിന്‍റെ ഭംഗിയും ആസ്വാദ്യതയും ഒക്കെ അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു ഫലം പ്രഖ്യാപിച്ചാല്‍  അത് അമ്പേ തെറ്റാകും. അതുകൊണ്ടാണു പറയുന്നതു ശരിയും തെറ്റും വേര്‍തിരിച്ച് അറിയാവുന്നവര്‍ വേണം മത്സരം നടത്താന്‍ എന്ന്.

ഇതുപോലെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിലും ശരിയും തെറ്റും ഉണ്ട്. അനുഷ്ടുപ്പല്ലാത്ത ശ്ലോകങ്ങള്‍ അക്ഷരനിബന്ധന പാലിച്ചും തെറ്റു കൂടാതെയും തപ്പിത്തടയാതെയും ചൊല്ലിയാല്‍ സ്വീകാര്യമാകും. ഓരോ റൗണ്ടിലും സ്വീകാര്യമായ രീതിയില്‍ ഒരു ശ്ലോകം ചൊല്ലണം. ചൊല്ലാതിരുന്നാല്‍ അച്ചുമൂളലാകും. അച്ചുമൂളിയവനെ പരാജിതന്‍ എന്നു വിധിക്കണം.

അതിനു പകരം ശ്ലോകത്തിന്‍റെ സാഹിത്യമൂല്യം, ചൊല്ലിയവന്‍റെ സ്വരമാധുര്യം മുതലായവ അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു വിധി പ്രസ്താവിച്ചാല്‍ അതു തെറ്റാകും.

ഇവിടെയും ശരിയും തെറ്റും വേര്‍തിരിച്ച് അറിയാവുന്നവര്‍ വേണം മത്സരം നടത്താന്‍. അല്ലെങ്കില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ആകെ അവതാളത്തിലാകും. അത്തരം മത്സരങ്ങളെ നിര്‍ഗ്ഗുണം എന്നു തന്നെ പറയേണ്ടി വരും.

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കുന്നതു പോലും തെറ്റാണ്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ സ്വരമാധുര്യം, സംഗീതം, ശൈലി മുതലായവ അളക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കണ്ണിലുണ്ണികളെ ജയിപ്പിക്കരുത്

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിയമം അനുസരിച്ച് അച്ചു മൂളിയവന്‍ പരാജിതനാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ചില അഭിനവ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ അച്ചുമൂളിയവരെയും ജയിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അതിന് അവര്‍ എഴുന്നള്ളിക്കാറുള്ള ഒരു മുടന്തന്‍ ന്യായമുണ്ട്.

“ഒരക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും മറ്റെല്ലാ അക്ഷരങ്ങളിലും നല്ല സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു.”

ഇതു ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും വിവരക്കേടും സ്വജനപക്ഷപാതവും ആണ്. ചെസ്സു കളിയില്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞവന്‍ പരാജിതന്‍ ആകുന്നതു പോലെ ഇവിടെ അച്ചു മൂളിയവന്‍ പരാജിതന്‍ ആകും. അതു മാറ്റാന്‍ ഒരു ഉന്നതനും സര്‍വ്വജ്ഞനും അധികാരമില്ല. തലയ്ക്കകത്തു സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട കളിമണ്ണെങ്കിലും ഉള്ള ആരും ഇത്തരം തരം താണ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുകയില്ല.

ആഢ്യന്മാരും അടിയാന്മാരും

സമത്വസുന്ദരവും സമാധാനപൂര്‍ണ്ണവും സന്തുഷ്ടവും ആയി പരിലസിക്കുന്ന ഏതു സമൂഹത്തിലും എപ്പോഴും സംഭവിക്കാവുന്ന ഒരു അത്യാഹിതമാണു തങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ സഹജീവികളെക്കാള്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ ആണെന്നു സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു ആഢ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ ആവിര്‍ഭാവം. അതോടുകൂടി മറ്റുള്ളവര്‍ അധഃകൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരായ അടിയാന്മാരായി മാറും. അടിയാന്മാരുടെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും ആഢ്യന്മാര്‍ കവര്‍ന്നെടുത്ത് അവരെ അടക്കി ഭരിക്കും. അവകാശങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യവും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട അടിയാന്മാര്‍ വെറും അടിമകളുടെ നിലയിലേക്ക് അധഃപതിക്കും. അസമത്വം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ അടിയാന്മാരുടെ സമാധാനം, സന്തുഷ്ടി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും.

പ്രാചീനഭാരതത്തില്‍ ചാതുര്‍വര്‍ണ്ണ്യം മയാ സൃഷ്ടം എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു തുടങ്ങിയ ഒരു തൊഴില്‍ വിഭജനപദ്ധതി അവസാനം ചെന്നെത്തിയതു തീണ്ടല്‍ തൊടീല്‍ അയിത്തം മുതലായ അനാചാരങ്ങളിലാണ്‌. എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു എന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത ചിലര്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നു വരുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം അത്യാഹിതം സംഭവിക്കുന്നത്‌. ബുദ്ധിശക്തി, തൊലിവെളുപ്പ്, ഊര്‍ജ്ജസ്വലത ഇങ്ങനെ പല ഘടകങ്ങളും ആഢ്യന്മാരുടെ ആവിര്‍ഭാവത്തിനു കാരണമാകാം. ആഢ്യന്മാരെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതു താഴ്ന്നവരെ കൊണ്ടു ജോലി ചെയ്യിക്കാന്‍ ആണെന്നും അതുകൊണ്ട് ആഢ്യന്മാര്‍ക്ക് ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാതെ സുഖമായി ജീവിക്കാന്‍ അവകാശം ഉണ്ടെന്നും ഉള്ള ഒരു വിശ്വാസപ്രമാണവും വാദമുഖവും താമസിയാതെ പ്രചാരത്തില്‍ വരും. സാമൂഹ്യ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്രയാണു പിന്നീടു കാണുക.

സവര്‍ണ്ണമേധാവിത്വത്തിനു പുറമേ മുസ്ലീം മേധാവിത്വം, ബ്രിട്ടീഷ് മേധാവിത്വം മുതലായ പല മേധാവിത്വങ്ങളുടെയും ദൂഷ്യഫലങ്ങള്‍ നാം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആഢ്യമേധാവിത്വം അമേരിക്കയിലും ജര്‍മ്മനിയിലും ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സമത്വസുന്ദരവും ജനകീയവും ആയ ഏതു വ്യവസ്ഥിതിയിലും ഇങ്ങനെ ഒരു ആഢ്യവര്‍ഗ്ഗം ഉയര്‍ന്നു വന്ന് ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാം. ആഢ്യന്മാരും അടിയാന്മാരും എന്ന ഒരു ചേരിതിരിവ്‌ ഉണ്ടാകാം. ഈ അത്യാഹിതം അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തിലും നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ സംഭവിച്ചു. 1955 മുതല്‍ 1970 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിലാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ഇടയില്‍ ഒരു ആഢ്യവര്‍ഗ്ഗം ഉയര്‍ന്നു വന്നതും മറ്റുള്ളവരുടെ മേല്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചതും. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തെ ആഢ്യന്മാരുടെ ഉല്‍കൃഷ്ടതാബോധ (superiority complex) ത്തിനു കാരണം സംസ്കൃതപാണ്ഡിത്യം, ശബ്ദമേന്മ, ഉന്നതങ്ങളിലെ സ്വാധീനശക്തി മുതലായ ചില ഘടകങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. മൂല്യവാദം, കലാവാദം, ആസ്വാദ്യതാവാദം മുതലായ ചില ചപ്പടാച്ചിവാദങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് അവര്‍ സ്വയം യജമാനന്മാരായി അവരോധിച്ചു. സാധാരണക്കാരോട് അവര്‍ ഇങ്ങനെ ഉല്‍ഘോഷിച്ചു:

“അക്ഷരശ്ലോകം കലയാണ്. അതുകൊണ്ടു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ബാദ്ധ്യതയാണ്. ഈ ബാദ്ധ്യത നിറവേറ്റാന്‍ വിദഗ്ദ്ധന്മാരും പ്രഗല്ഭന്മാരും പ്രതിഭാശാലികളും മൂല്യം കൂടിയവരും ആയ ഞങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. മൂല്യം കുറഞ്ഞ നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇരുന്നു ചൊല്ലാന്‍ യോഗ്യരല്ല. നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ മത്സരത്തില്‍ ചേര്‍ന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. അതിനുള്ള അധികാരം ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ ഇത്രയും വലിയ കേമന്മാര്‍ ആയതുകൊണ്ട് അച്ചുമൂളിയാലും ഞങ്ങള്‍ക്കു ജയിക്കാന്‍ അവകാശവും ഉണ്ട്.”

സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ഈ ആഢ്യന്മാരെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവര്‍ക്കു മലയപ്പുലയന്‍റെ ഗതി (അഥവാ ഗതികേട്) ഉണ്ടായി.

ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍ക്കു നട്ടെല്ലില്ല.

ഇതു പറഞ്ഞതു ശ്രീ. അല്‍ഫോണ്‍സ് കണ്ണന്താനം ആണ്. അദ്ദേഹത്തിനു വളരെ മുമ്പു ബെര്‍ട്രണ്ട് റസ്സലും ഇത് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിനും മുമ്പു നെപ്പോളിയനും ഇതേ കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. The world suffers a lot; not because of the violence of bad people, but because of the silence of good people. ലോകത്ത് അല്പമെങ്കിലും നീതി കാണപ്പെടുന്നതു ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ല; നട്ടെല്ലുള്ളവര്‍ ഏതാനും പേരെങ്കിലും ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

ബുദ്ധിയുള്ള സഹപ്രവര്‍ത്തകരെ വേണമെന്നു കണ്ണന്താനം ഒരിക്കലും നിര്‍ബ്ബന്ധം പിടിക്കാറില്ല. ബുദ്ധി അല്പം കുറഞ്ഞാലും നട്ടെല്ലുള്ളവര്‍ വേണമെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയാറ്.

കണ്ണന്താനത്തിന്‍റെ അഭിപ്രായം എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ടതാണ്. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്ത്‌ അടുത്ത കാലത്തായി പൊന്തി വന്നിട്ടുള്ള എല്ലാ നീതിനിഷേധങ്ങള്‍ക്കും കാരണം ബുദ്ധിയുള്ളവരുടെ നട്ടെല്ലില്ലായ്മയാണ്.

അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ തങ്ങള്‍ അതിബുദ്ധിമാന്മാരാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നവരാണ്. “അനേകവത്സരതപസ്യ”യും “അതിബുദ്ധി”യും കൊണ്ടാണത്രേ ഒരാള്‍ അക്ഷരശ്ലോകി ആകുന്നത്‌. പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം? അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നതു പോലെയുള്ള കടുത്ത അനീതി കാട്ടുന്ന ഉന്നതന്മാരുടെയും ധനാഢ്യന്മാരുടെയും മുമ്പില്‍ ഒച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കാനേ അവര്‍ക്കു കഴിയൂ. നിവര്‍ന്നു നിന്നു രണ്ടു വാക്കു പറയാന്‍ അവര്‍ ഒരിക്കലും ധൈര്യപ്പെടുകയില്ല. ഇത്തരം ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ ഉണ്ടായിട്ട് എന്തു കാര്യം?

പണവും പ്രതാപവും ഉള്ള ഉന്നതന്മാര്‍ മൂല്യവാദം, ആസ്വാദ്യതാവാദം, കലാവാദം മുതലായ ചപ്പടാച്ചിവാദങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ചു തങ്ങളെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തിട്ടു തങ്ങളേക്കാള്‍ വളരെ അറിവു കുറഞ്ഞവരും തുരുതുരെ അച്ചു മൂളുന്നവരും ആയ “സുസ്വര”ക്കാരെയും “സംഗീതഗന്ധ”ക്കാരെയും ജയിപ്പിച്ചാലും അവര്‍ ആ അനീതി എല്ലാം സഹിച്ചു മിണ്ടാതെ നില്‍ക്കുകയേ ഉള്ളൂ. നട്ടെല്ലില്ലാത്തവര്‍ അനീതിയുടെ തിക്തഫലങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്‌. അനുഭവിക്കട്ടെ.

മാര്‍ക്കിടാന്‍ വരുന്ന തമ്പ്രാന്മാര്‍

ഉന്നതന്മാരും ധനാഢ്യന്മാരും നടത്തുന്ന പുരോഗമനപരമായ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ മാര്‍ക്കിടാന്‍ വരുന്നവര്‍ പ്രധാനമായി മൂന്നു തരക്കാരാണ്.

1 നിര്‍മ്മല്‍സരന്മാര്‍

സദസ്സുകളിലും മറ്റും ശ്ലോകം ചൊല്ലുമെങ്കിലും ഇക്കൂട്ടര്‍ ഒരിക്കലും മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മത്സരാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍, അവകാശങ്ങള്‍ ഇവയെപ്പറ്റിയൊന്നും ഇവര്‍ക്കു യാതൊരു ഗ്രാഹ്യവും ഇല്ല. ഇവരില്‍ നിന്നു മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ഒട്ടും നീതി ലഭിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതല്ല.

2 നിഷ്ചൊല്ലന്മാര്‍

ചെറിയ സദസ്സുകളില്‍പ്പോലും ഇക്കൂട്ടര്‍ ഒരു ശ്ലോകവും ചൊല്ലുകയില്ല. പക്ഷെ അക്ഷരശ്ലോകത്തെപ്പറ്റി ദീര്‍ഘമായി പ്രസംഗിക്കും. മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു നീതി നിഷേധിക്കുന്നതില്‍ അഗ്രഗണ്യന്മാരാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍. നിര്‍മ്മല്‍സരന്മാരെക്കാള്‍ ഒരു പടി കൂടി കടന്ന ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും ഇവര്‍ കാണിക്കും. ഒരു ശ്ലോകം പോലും നേരേ ചൊവ്വേ ചൊല്ലാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും ഇവര്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥികളെ പരാമാവധി ദ്രോഹിക്കും. ക്രൂരമായി നീതി നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇവരില്‍ പലരും ധരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്ത ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രം പാടാവുന്ന ഒരു ലളിതഗാനമത്സരമാണ്‌ അക്ഷരശ്ലോകം എന്നാണ്.

3 പ്രതിഭാശാലികള്‍

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ രണ്ടു കൂട്ടരും കൂടി സ്വരമാധുര്യം, സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി മുതലായവ (ആസ്വാദ്യത, മൂല്യം മുതലായവ എന്ന് ഔദ്യോഗികഭാഷ്യം) അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു ജയിപ്പിച്ചു പ്രതിഭാശാലിപീഠത്തില്‍ അവരോധിച്ചവരാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍. പ്രതിഭ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ശബ്ദമേന്മ എന്നു മാത്രമേ അര്‍ത്ഥമുള്ളൂ. കാര്യങ്ങള്‍ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവു തീരെയില്ല. വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍ മുതലായ മറ്റു പല വിശേഷണങ്ങളും ഉള്ള ഇവര്‍ക്കു അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളെപ്പറ്റി പ്പോലും വേണ്ടത്ര ബോധം ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. അവര്‍ തങ്ങളുടെ മേല്ക്കോയ്മയെപ്പറ്റി മാത്രമേ ചിന്തിക്കുകയുള്ളൂ. മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍, നീതി, ന്യായം ഇവയെപ്പറ്റിയൊന്നും അവര്‍ ചിന്തിക്കുകയില്ല.

മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്ന ശൈലി ഈ തമ്പ്രാന്മാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ മാര്‍ക്കു കുറച്ച് എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലോ? തുരുതുരെ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ജഡ്ജിമാരുടെ തീരുമാനം അന്തിമവും അലംഘ്യവും ആയതുകൊണ്ട് ഈ തമ്പ്രാന്മാരുടെ തിരുവായ്ക്ക് എതിര്‍വാ പറയാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയുകയില്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങള്‍ പോലും ശരിക്കു മനസ്സിലാക്കാതെ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്‍ ചമഞ്ഞു വന്നിരുന്നു മാര്‍ക്കിട്ട് അക്ഷരശ്ലോകരംഗം കുളമാക്കുന്ന   ഈ മൂന്നു കൂട്ടം തമ്പ്രാന്മാരും കൂടി അരങ്ങു തകര്‍ക്കുമ്പോള്‍ സാധാരണക്കാര്‍ക്കു നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ അത്ഭുതം ഉണ്ടോ?