സാഹിത്യമൂല്യവാദം വെറും ചപ്പടാച്ചി

അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായി ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഉന്നതന്മാര്‍ എല്ലാവരും എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഉല്‍ഘോഷിക്കാറുണ്ട്:

“നിങ്ങള്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലിക്കൊള്ളണം. അല്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തുകളയും”

അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ സമ്മേളനങ്ങളില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഉന്നതനെ പ്രസംഗിക്കാന്‍ ക്ഷണിച്ചാല്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കാതെ അയാള്‍ തിരിച്ചു പോകുന്ന പ്രശ്നമേ ഇല്ല.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? ഇല്ല എന്നതാണു വാസ്തവം. അക്ഷരം ഒക്കുന്നതും അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്തതും വൃത്തഭംഗം, നിരര്‍ത്ഥകത്വം, വ്യാകരണത്തെറ്റു മുതലായ ദോഷങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തതും ആയ ശ്ലോകങ്ങള്‍ സ്വന്തം ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നു ചൊല്ലാന്‍ മാത്രമേ നിയമം ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂ. സാഹിത്യമൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകങ്ങള്‍ വേണമെന്നു നിയമത്തില്‍ ഒരിടത്തും പറയുന്നില്ല.

അക്ഷരം കിട്ടിയശേഷം വേദിയില്‍ വച്ചു സ്വയം നിര്‍മ്മിച്ചു ചൊല്ലുന്ന നിമിഷശ്ലോകങ്ങള്‍ പോലും സ്വീകാര്യമാണെന്നു നിയമം പറയുന്നു. ഇവയില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതല്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ സാദ്ധ്യത ഇല്ലല്ലോ.

സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാ ശ്ലോകങ്ങളും തുല്യമായി പരിഗണിക്കുക എന്നതാണ് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ രീതി. സാഹിത്യമൂല്യത്തിന്‍റെ ഏറ്റക്കുറച്ചില്‍ പരിഗണനാര്‍ഹമേ അല്ല.

അറിവില്ലായ്മ, ചിന്താജഡത്വം, പൊങ്ങച്ചം മുതലായവയുടെ ഫലമാണു സാഹിത്യമൂല്യവാദം എന്ന ചപ്പടാച്ചി. സാഹിത്യമൂല്യം അളന്നു മാര്‍ക്കിടുന്നത്‌ അനാവശ്യവും ബുദ്ധിശൂന്യവുമായ ഒരു പൊങ്ങച്ചമാണ്. സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ സ്വരമാധുര്യം. പാട്ടു മുതലായവ അളക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

Advertisements

തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ക്കു പിന്തുണ കിട്ടുന്നതിന്‍റെ രഹസ്യം

പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ത്തന്നെ യുക്തിരഹിതവും ബുദ്ധിശൂന്യവും ആയ ചില സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ ചിലര്‍ എഴുന്നള്ളിക്കും. അതില്‍ അത്ഭുതമില്ല.  അത്ഭുതം അവയ്ക്കു കിട്ടുന്ന ശക്തവും വ്യാപകവും ആയ പിന്തുണയിലാണ്. അത്ഭുതകരമായ ഈ പ്രതിഭാസത്തിന്‍റെ കാരണങ്ങള്‍ ചിന്തനീയമാണ്.

നഴ്സിംഗ് കാളേജില്‍ പഠിക്കാന്‍ നല്ല വെളുപ്പു നിറമുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളെ മാത്രം തെരഞ്ഞെടുത്താല്‍ വമ്പിച്ച പുരോഗമനമാകും എന്നു പ്രതാപശാലിയായ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭരണാധികാരിക്കു തോന്നി എന്നിരിക്കട്ടെ. അയാള്‍ അയാളുടെ അധികാരവും സ്വാധീനശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ സിദ്ധാന്തം നടപ്പിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. അയാളുടെ പ്രവൃത്തിക്കു പിന്തുണ കിട്ടാന്‍ പാടില്ലാത്തതാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അത് ഒരു തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തമാണ്‌. പക്ഷെ നമ്മെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആ സിദ്ധാന്തത്തിനു ശക്തവും വ്യാപകവും ആയ പിന്തുണ കിട്ടും. ഇതിന്‍റെ കാരണമാണു നാം അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടത്. ഓരോ തരം പിന്തുണയുടെയും സ്വഭാവം നമുക്കു പ്രത്യേകമായി പരിശോധിക്കാം.

  1. പ്രയോജനാപേക്ഷിതം

ഏതു മൂഢസിദ്ധാന്തവും ചിലര്‍ക്കു പ്രയോജനം  ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കും. ഉദാഹരണമായി മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സിദ്ധാന്തം വെളുത്ത നിറമുള്ള പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കു വളരെ പ്രയോജനകരം ആയിരിക്കും. കറുത്ത പെണ്‍കുട്ടികളെ ബഹുദൂരം പിന്തള്ളിക്കൊണ്ട് അവര്‍ക്കു നിഷ്പ്രയാസം ജോലി നേടാം. അതിനാല്‍ അവരും അവരുടെ അച്ഛനമ്മമാരും ബന്ധുമിത്രാദികളും എല്ലാം ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ ശക്തമായി പിന്തുണയ്ക്കും. അവനവനു പ്രയോജനം ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഏതു തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തവും ഐന്‍സ്റ്റീന്‍റെ സിദ്ധാന്തം പോലെ വിലപ്പെട്ടതായി മാറും. എനിക്കു ഗുണം കിട്ടുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഏതു ചെകുത്താനെയും പിന്തുണയ്ക്കാം എന്നതാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ മനോഭാവം. ശരി, തെറ്റ്, സത്യം, നീതി, ധര്‍മ്മം ഇതൊന്നും അവര്‍ പരിഗണിക്കുകയില്ല.

കേരളത്തിന്‍റെ തലസ്ഥാനം മൂന്നാറിലേക്കു മാറ്റണമെന്ന് ഏതെങ്കിലും അഭിനവ തുഗ്ലക്ക് തീരുമാനിച്ചാല്‍ മൂന്നാറിലെ ഭൂമികയ്യേറ്റമാഫിയ അതിനു ശക്തമായ പിന്തുണയുമായി മുന്നോട്ടു വരും. ഇതാണു പ്രയോജനാപേക്ഷിത പിന്തുണ.

2. സ്തുതിപാഠകജന്യം

എല്ലാ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കും കുറേ സ്തുതിപാഠകന്മാര്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും. അവരും ഗുണദോഷങ്ങള്‍ ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ തങ്ങളുടെ അന്നദാതാക്കളായ പൊന്നുതമ്പുരാന്മാരുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ വീറോടെയും വാശിയോടെയും പിന്തുണയ്ക്കും.

3. പൊങ്ങച്ചപ്രേരിതം

ചില പൊങ്ങച്ചക്കാരുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് എപ്പോഴും ഉന്നതന്മാരുടെ ഇടയില്‍ ഒരു സ്ഥാനം ലഭിക്കണം എന്ന അദമ്യമായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരിക്കും. അതിനാല്‍ അവര്‍ ഉന്നതന്മാരോട് എപ്പോഴും ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കും. ഈ  മഹാനെ പിന്തുണച്ചില്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ സ്റ്റാറ്റസ്‌ താഴ്ന്നു പോകുമോ? ഞാന്‍ സമൂഹത്തില്‍ വിലയില്ലാത്തവനായിപ്പോകുമോ? ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുമോ? ഇങ്ങനെയൊക്കെ എപ്പോഴും ഭയപ്പെട്ടു കഴിയുന്ന അവര്‍ മറിച്ച് ഒരഭിപ്രായം പറയാന്‍ ഒരിക്കലും തയ്യാറാവുകയില്ല.

4. കഥയറിയാതെയുള്ളത്

കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്നവര്‍ ധാരാളമുണ്ട്. അവര്‍ക്കു സ്വയം ചിന്തിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്താന്‍ കഴിയുകയില്ല. അതിനാല്‍ അവരും ഉന്നതന്മാര്‍ പറയുന്നതിനെ വേദവാക്യമായി കരുതി നിരുപാധികമായ പിന്തുണ കൊടുക്കുന്നു.

“വമ്പിച്ച പുരോഗമനം”, “മഹത്തായ കണ്ടുപിടിത്തം”, “ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വമായ പരിഷ്കാരം”, “നിസ്വാര്‍ത്ഥമായ സേവനം” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഇവരെല്ലാവരും കൂടി സിദ്ധാന്തക്കാരനെ വാനോളം പുകഴ്ത്തും. അപ്പോള്‍ അയാള്‍ വര്‍ദ്ധിതവീര്യനായി തന്‍റെ സിദ്ധാന്തവുമായി മുന്നോട്ടു പോകും.

ഇങ്ങനെ പല കോണുകളില്‍ നിന്നും ശക്തമായ പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നതിനാല്‍ കാറ്റിന്‍റെ സഹായം ലഭിച്ച കാട്ടുതീ പോലെ സിദ്ധാന്തം വളര്‍ന്നു ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നു. കാട്ടുതീ കാടിനെ ഭസ്മമാക്കുന്നതു പോലെ സിദ്ധാന്തം പ്രസ്ഥാനത്തെ നശിപ്പിച്ചു നാമാവശേഷം ആക്കുന്നു.

നേഴ്സിന്‍റെ ജോലിയും തൊലിയുടെ നിറവും തമ്മില്‍ യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ല. ഒരു നേഴ്സിനു വേണ്ടത് അനുകമ്പ, മനുഷ്യത്വം, നല്ല പെരുമാറ്റം, അറിവ്, സേവനമനസ്ഥിതി മുതലായ ഗുണങ്ങളാണ്. കറുത്ത പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും ഇതൊക്കെ ഉണ്ടാകാം. വെളുത്ത തൊലിയില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് അവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കുന്നതു കടുത്ത അന്യായമാണ്. അതുകൊണ്ടു സിദ്ധാന്തത്തെ എതിര്‍ക്കണം എന്ന് അവര്‍ തീരുമാനിച്ചാലോ? മേല്‍പ്പറഞ്ഞ പിന്തുണക്കാര്‍ എല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് ഒറ്റക്കെട്ടായി കറുത്ത പെണ്‍കുട്ടികളെ പുച്ഛിച്ചും പരിഹസിച്ചും നിര്‍വീര്യരാക്കി തറപറ്റിച്ചു കളയും. അവര്‍ അര്‍ഹതയില്ലാത്തത് ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വാര്‍ത്ഥമോഹികളായി മുദ്ര കുത്തപ്പെടും.

ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ കറുത്ത കുട്ടികള്‍ക്ക് അവശേഷിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പു രോഗികളുടെ പിന്തുണ തേടുക എന്നതാണ്. പക്ഷേ ബഹുഭൂരിപക്ഷം രോഗികളും തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തത്തിന് അനുകൂലമായി വോട്ടു ചെയ്യും. അതിനാല്‍ അവിടെയും അവര്‍ ദയനീയമായി പരാജയപ്പെടുകയും ഒറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

ഒരു കാടു മുഴുവന്‍ നശിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു തീപ്പൊരി മതി എന്ന് പറഞ്ഞതു പോലെയാണ് ഈ തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ കഥ. ഏതു പ്രസ്ഥാനത്തെയും നശിപ്പിച്ചു നാമാവശേഷം ആക്കാന്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഉന്നതന്‍റെ തലയില്‍ ഉദിക്കുന്ന ഒരു തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തം മതിയാകും.

ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍റെ തലയില്‍ ഒരു തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തം ഉദിച്ചാല്‍ അതു താനേ കെട്ടടങ്ങിക്കൊള്ളും. പക്ഷേ പ്രതാപശാലികള്‍, സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍, ധനാഢ്യന്മാര്‍, സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യന്മാര്‍, കെണികെട്ടിയ രാമന്മാര്‍, വീരപാണ്ഡ്യകട്ടബ്ബൊമ്മന്മാര്‍ മുതലായ വിശേഷണങ്ങള്‍ ഉള്ള ഉന്നതന്മാരുടെ തലയിലാണ് അത് ഉദിക്കുന്നതെങ്കില്‍ കഥ മറിച്ചാകും. പിന്തുണയുടെ കാറ്റ് അതിനെ ആളിക്കത്തിക്കുകയും പടര്‍ന്നുപിടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അധികാരിയുടെ കോഴിമുട്ട കുടിയാന്‍റെ അമ്മി ഉടയ്ക്കും എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ അത് എല്ലാ എതിര്‍പ്പുകളെയും തകര്‍ത്തു മുന്നേറും. കണ്ടകശ്ശനി കൊണ്ടേ പോകൂ എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ ആകും പിന്നത്തെ അവസ്ഥ.

അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ഇത്തരം ഒരു തുഗ്ലക്കിയന്‍ സിദ്ധാന്തത്തിന്‍റെ തീപ്പൊരി വീഴുകയും മുന്‍പറഞ്ഞ പിന്തുണകള്‍ ആകുന്ന കാറ്റിന്‍റെ സഹായത്തോടെ അത് ഉജ്ജ്വലമായി പടര്‍ന്നുപിടിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ സിദ്ധാന്തത്തിന്‍റെ ചുരുക്കം ഇങ്ങനെയാണ്.

“അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണ്. സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലാനുള്ള കഴിവു, ശബ്ദമേന്മ, സംഗീതഗന്ധിയായ അവതരണശൈലി ഉദാത്താനുദാത്തങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള അറിവ് ഇവയൊക്കെ ഉള്ളവര്‍ ചൊല്ലിയാലേ ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് ആസ്വാദ്യം ആവുകയുള്ളൂ. ഇത്തരം മേന്മകള്‍ ഇല്ലാത്തവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യണം. എങ്കില്‍ മാത്രമേ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ വിലയും നിലയും വര്‍ദ്ധിക്കുകയുള്ളൂ. ഈ മേന്മകള്‍ ഉള്ളവര്‍ അച്ചുമൂളിയാലും അവരെ ജയിപ്പിക്കണം”.

അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഈ മേന്മകള്‍ യാതൊന്നും ആവശ്യമില്ല. സ്വന്തം ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്ന് അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്ത ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നിബന്ധനകള്‍ പാലിച്ചു തെറ്റു കൂടാതെ ചൊല്ലാനുള്ള കഴിവുണ്ടായാല്‍ മാത്രം മതി. സമത്വസുന്ദരമായ ഈ ജനകീയവിനോദത്തില്‍ മുന്‍പറഞ്ഞ മേന്മകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഉള്ള ഉച്ചനീചത്വങ്ങള്‍ക്കു യാതൊരു പ്രസക്തിയും ഇല്ല. അവ തികച്ചും നിയമവിരുദ്ധവും അന്യായവും ആണ്.

യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഇങ്ങനെയാണെങ്കിലും പിന്തുണയുടെ ശക്തി ഈ തെറ്റായ സിദ്ധാന്തത്തെ താങ്ങി നിറുത്തുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ശ്രോതാക്കളുടെ ഇടയില്‍ ഒരു സര്‍വ്വേ നടത്തി നോക്കിയാല്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷം പേരും ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന് അനുകൂലമായി വോട്ടു ചെയ്യും. എതിര്‍ക്കുന്നവര്‍ സ്വാര്‍ത്ഥന്മാരായി മുദ്രകുത്തപ്പെടും. സിദ്ധാന്തം ഉണ്ടാക്കിയ ഉന്നതന്മാരുടെ സ്തുതിപാഠകന്മാര്‍ അവരെ പുച്ഛിച്ചും പരിഹസിച്ചും തറപറ്റിച്ചു കളയും.

ഉന്നതന്മാരുടെ പിന്തുണക്കാര്‍, ശിങ്കിടികള്‍, കണ്ണിലുണ്ണികള്‍, ആശ്രിതന്മാര്‍, സ്തുതിപാഠകന്മാര്‍, ഇഷ്ടക്കാര്‍, ചാര്‍ച്ചക്കാര്‍ മുതലായവര്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വന്‍പിച്ച പട തന്നെ സിദ്ധാന്തത്തെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടി നില്‍ക്കുന്നു. സാധാരണക്കാര്‍ നിസ്സഹായരായി അന്തം വിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു.

ശക്തവും വ്യാപകവും ആയ പിന്തുണ കിട്ടുന്നു എന്നതു കൊണ്ടു മാത്രം ഒരു സിദ്ധാന്തം ശരിയാണെന്നു വരുന്നില്ല. ഏതു സിദ്ധാന്തവും കൂലങ്കഷമായി ചിന്തിച്ചും അപഗ്രഥിച്ചും നോക്കിയിട്ടേ സ്വീകരിക്കാവൂ.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്ന സിദ്ധാന്തത്തിനു സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ളവരുടെ ശക്തമായ പിന്തുണ ലഭിക്കും. ഇതും പ്രയോജനാപേക്ഷിതമായ പിന്തുണയാണ്. അത് കണ്ട് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ കണ്ണു മഞ്ഞളിച്ചു പോകരുത്.

ഇത്തരം സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ക്കെതിരെ എല്ലാവരും ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ഒരു സിദ്ധാന്തം തുഗ്ലക്കിയന്‍ ആണെന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടാല്‍ പിന്നെ ഒട്ടും അലംഭാവം പാടില്ല. ന്യൂനപക്ഷം ആയിപ്പോയി എന്നു വച്ചു നിരാശരായി പിന്തിരിയാതെ പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ച് എതിര്‍ക്കുക തന്നെ വേണം.

ആനയും അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും

ആനയെ വളര്‍ത്തിയും പരിശീലിപ്പിച്ചും പരിചയം ഉള്ള ശ്രീ. കൊച്ചൌസേപ്പ് ചിറ്റിലപ്പള്ളി ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.

“ആന ബുദ്ധിയുള്ള ജീവിയാണെങ്കിലും സ്വന്തം അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും കഴിവുകളെക്കുറിച്ചും തീരെ ബോധമില്ലാത്ത ജീവിയാണ്. ആനയ്ക്ക് ആനയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒറ്റത്തട്ടു തന്നാല്‍ പോരേ? ഏതു മനുഷ്യനും ജീവനും കൊണ്ട് ഓടും. മറിച്ചു ജീവിതകാലം അത്രയും അടിമത്തം സഹിച്ചു കഴിയുകയാണ് ആ പാവം ജന്തു.”

ഇതുപോലെ തന്നെയാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ കാര്യവും. അവര്‍ അതിബുദ്ധി ഉള്ളവരാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു (“അക്ഷരശ്ലോകിയാവതിന് അനേകവത്സര തപസ്യ വേണം അതിബുദ്ധിയും” എന്നു കവിവാക്യം). പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം? നിയമം, നീതി, യുക്തി മുതലായവ അവര്‍ക്കു നല്‍കുന്ന അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി അവര്‍ ഒട്ടും ബോധവാന്മാരല്ല. നിയമവിരുദ്ധമായി എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുകയും അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്ന അല്പജ്ഞാനികളുടെ മുമ്പില്‍ അവര്‍ അടിമകളെപ്പോലെ പഞ്ചപുച്ഛമടക്കി ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

നമുക്ക് ആദ്യം അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ശക്തിയെപ്പറ്റി ആലോചിക്കാം. വാക്കുകള്‍ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഒരു വിനോദമാണ്‌ അക്ഷരശ്ലോകം. വാക്കുകള്‍ക്കു വാളിനെക്കാള്‍ ശക്തിയുണ്ടെന്നാണ് അഭിജ്ഞമതം. വാക്കുകള്‍ ഒരുവന്‍റെ വരുതിയില്‍ നില്‍ക്കുമെങ്കില്‍ അവന് ആ വാക്കുകളുടെ ശക്തി കിട്ടും. വാക്കുകള്‍ വഴങ്ങുന്ന മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അഗ്രഗണ്യന്മാരാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍. വാക്കുകള്‍ ശരിക്കു വഴങ്ങുന്നവര്‍ക്കു മാത്രമേ വൃത്തഭംഗാദിദോഷങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെയും അക്ഷരനിബന്ധന, ദൈര്‍ഘ്യനിബന്ധന, വൃത്തനിബന്ധന മുതലായവ പാലിച്ചും ശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ പറ്റൂ. വാക്കുകള്‍ വഴങ്ങുന്നതുകൊണ്ടുള്ള ശക്തിയാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ശക്തി. അല്ലാതെ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവില്‍ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന ശക്തിയല്ല. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവു യേശുദാസിനും ചിത്രയ്ക്കും റിമി ടോമിക്കും ഒക്കെ ഉണ്ട്. അതില്‍ നിന്ന് അവര്‍ക്കു ഗണ്യമായ ശക്തി കിട്ടുന്നും ഉണ്ട്. പക്ഷേ ആ ശക്തിയും ഈ ശക്തിയും തമ്മില്‍ ധ്രുവങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള അന്തരം ഉണ്ട്. അതാണ് അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായി ഭാവിച്ചു ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്നവര്‍ക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത കാര്യം.

കുതിര ഒരാളുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നില്‍ക്കുമെങ്കില്‍ അയാള്‍ക്കു കുതിരയുടെ ശക്തി കിട്ടും. ആന നിയന്ത്രണത്തില്‍ നില്‍ക്കുമെങ്കില്‍ ആനയുടെ ശക്തി കിട്ടും. വാക്കുകള്‍ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നില്‍ക്കുമെങ്കില്‍ വാക്കുകളുടെ ശക്തി കിട്ടും. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വാക്കുകളാണ്. അല്ലാതെ സ്വരമാധുര്യമോ പാട്ടോ ഒന്നുമല്ല.

വാക്കുകള്‍ നിയന്ത്രണത്തില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് അധൃഷ്യമായ ശക്തി ഉണ്ടാകും. അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തില്‍ നിന്നു തന്നെ രണ്ട് ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കാണിക്കാം.

  1. കേരളവര്‍മ്മ വലിയ കോയിത്തമ്പുരാന്‍

വാക്കുകള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ചൊല്‍പ്പടിക്കു നില്‍ക്കുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം സാഹിത്യരംഗത്തെ അതിശക്തനായി മാറി.

2. വെണ്മണി മഹന്‍ നമ്പൂതിരി

വാക്കുകള്‍ ശരിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വരുതിയില്‍ നിന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തോട് എതിര്‍ക്കാന്‍ ആരും ധൈര്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

ഇനി വാക്കുകളുടെ ശക്തിയാല്‍ സമ്പന്നനായിരുന്ന ഒരു പാശ്ചാത്യനെക്കൂടി പരിചയപ്പെടുത്താം. അദ്ദേഹമാണു ഫ്രഞ്ച് തത്വചിന്തകനായ ജീന്‍ പോള്‍ സാര്‍ത്രെ (Jean-Paul Sartre). വാക്കുകളുടെ ശക്തിയാല്‍ അദ്ദേഹം അനുഗൃഹീതനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അത്മകഥയുടെ പേരു പോലും വാക്കുകള്‍ (Words) എന്നായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം തെരഞ്ഞെടുത്ത ഏതാനും വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് എതിരാളിയുടെ തൊലി ഉരിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നത്രേ (Sartre could flay his adversary through a few carefully selected words).

ഇവര്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതു വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചാണ്‌. യേശുദാസ് പാടുന്നതും വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചാണ്‌. പക്ഷേ ഇവരുടെ കഴിവും  യേശുദാസിന്‍റെ കഴിവും ഒരു പോലെയല്ല. അവ തമ്മില്‍ താരതമ്യം ചെയ്യാനേ പാടില്ല.

ഇനി അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാം. അക്ഷരശ്ലോകം ആരുടെയും തറവാട്ടുസ്വത്തല്ല. ശ്ലോകപ്രേമികളായ എല്ലാവര്‍ക്കും പൈതൃകമയി കിട്ടിയതും സമത്വസുന്ദരവും ജനകീയവും ആയ ഒരു സാഹിത്യവിനോദമാണ്‌ അത്. കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ഒന്നിലും മുട്ടാതെ (അച്ചുമൂളാതെ) ശ്ലോകം ചൊല്ലിയ ആളിന്‍റെ അനിഷേദ്ധ്യമായ അവകാശമാണ് അതിലെ വിജയം. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ആസ്വാദ്യത, ശൈലി മുതലായ ചപ്പടാച്ചി വാദങ്ങളിലൂടെ അത് നിഷേധിക്കുന്നതു നിയമവിരുദ്ധമായ ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും മാത്രമല്ല തികഞ്ഞ വിവരക്കേടും ആണ്.

അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴികെയുള്ള സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളില്‍ ഉള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രം പാടാവുന്ന ഒരു തരം പാട്ടുകച്ചേരിയാണ് അക്ഷരശ്ലോകം എന്നു ധരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നവരും ഏറ്റവും മനോഹരമായി പാടുന്ന പെണ്‍കുട്ടി ഏറ്റവും വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധ എന്ന സിദ്ധാന്തം സ്കൂളുകളില്‍ പ്രചരിക്കാന്‍ കാരണഭൂതര്‍ ആയവരും അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും പഠിക്കാതെ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായി ഭാവിച്ചു ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്നവരും ആയ അല്പജ്ഞാനികള്‍ക്കു മുമ്പില്‍ പാപ്പാന്‍റെ ചൊല്‍പ്പടിക്കു നില്‍ക്കുന്ന ആനയെപ്പോലെ നില്‍ക്കേണ്ടവരല്ല അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍.

 

 

ഉളുപ്പില്ലാത്ത അവകാശവാദങ്ങള്‍

തോറ്റു തുന്നം പാടിയവര്‍ക്കു വിജയം അവകാശപ്പെടാന്‍ പഴുതുള്ള ഒരേ ഒരു മത്സരമേ ലോകത്തുള്ളൂ. അത് അക്ഷരശ്ലോകമാണ്. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിയമം അനുസരിച്ചു പരാജയത്തിനുള്ള ഏക കാരണം കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലാതിരിക്കല്‍ (അച്ചുമൂളല്‍) ആണ്. പക്ഷെ ഉന്നതന്മാരുടെ പിന്‍ബലം ഉണ്ടെങ്കില്‍ തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയവര്‍ക്കും വിജയം അവകാശപ്പെടാം. അവകാശപ്പെടുന്നവരെപ്പോലെയുള്ള ഉളുപ്പില്ലായ്മ സംഘാടകര്‍ക്കും ഉണ്ടെങ്കില്‍ പുഷ്പം പോലെ ജയിക്കുകയും ചെയ്യാം. താഴെപ്പറയുന്ന വാദമുഖങ്ങളാണ് അവരെ അതിനു സഹായിക്കുന്നത്:-

1 ഞാന്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതല്‍  ഉള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലി; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

2 ഞാന്‍ ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിച്ചു; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

3 ഞാന്‍ ലയിച്ചു ചൊല്ലി; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

4 ഞാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

5 ഞാന്‍ സംഗീതഗന്ധിയായിട്ടു ചൊല്ലി; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

6 ഞാന്‍ ഉദാത്തവും അനുദാത്തവും ഒക്കെ കൃത്യമായി പ്രയോഗിച്ചു ചൊല്ലി; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

7 എന്‍റെ ശബ്ദത്തിനു ഷഡ്ഗുണങ്ങള്‍ ഉണ്ട്; അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

8. ഞാന്‍ ഓരോ ശ്ലോകവും അതിന് അനുയോജ്യമായ രാഗത്തില്‍ ആലപിച്ചു. അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ജയിച്ചു.

 

ശ്രോതൃപ്രേമം യഥാര്‍ത്ഥമാണെങ്കില്‍…

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരരംഗത്തു മാര്‍ക്കിടല്‍, എലിമിനേഷന്‍, അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കല്‍ മുതലായ “വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരങ്ങള്‍” ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ അഭിനവ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത് അവര്‍ ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് ആസ്വാദ്യമായ ഒരു ഉത്തമകല എന്ന നിലയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുക എന്ന നിസ്വാര്‍ത്ഥവും ഉദാത്തവും ആയ ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടിയാണ് എന്നാണ്.

ശ്രോതൃപ്രേമം കലാകാരന്മാര്‍ക്ക് അമൂല്യവും അഭിമാനകരവും ആയ ഒരു ഭൂഷണമാണ്‌. അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ഗുണവുമാണ്. യേശുദാസ്, സാംബശിവന്‍, മാണി മാധവച്ചാക്യാര്‍ മുതലായ അനുഗൃഹീതകലാകാരന്മാരുടെ ജീവിതം ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി ഉഴിഞ്ഞുവയ്ക്കപ്പെട്ടതാണ്. അവരുടെ സര്‍വ്വസ്വവും ശ്രോതക്കളാണ്. ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി അവര്‍ എന്തു ത്യാഗവും സഹിക്കും.

അക്ഷരശ്ലോകകലാകോവിദന്മാരായ അല്ലയോ സര്‍വ്വജ്ഞന്മാരേ! നിങ്ങളുടെ ഈ ശ്രോതൃപ്രേമവും മഹത്തരവും പ്രശംസനീയവും ആയ ഒരു വിശിഷ്ടഗുണം തന്നെയാണ്. ഇതിന്‍റെ പേരില്‍ നിങ്ങളെ എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും അധികമാവുകയില്ല. നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന നിസ്സീമമായ സേവനത്തോടു സഹകരിക്കാന്‍ നിസ്വാര്‍ത്ഥന്മാരായ ആര്‍ക്കും ഒരു മടിയും ഉണ്ടാവുകയില്ല.

ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലുക, ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി അത്യന്തം ആസ്വാദ്യമായ രീതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കുക, ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി അക്ഷരശ്ലോകത്തെ സംഗീതഗന്ധിയാക്കുക, ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി ഉദാത്താനുദാത്തസ്വരിതങ്ങള്‍ കൃത്യമായി പ്രയോഗിക്കുക, ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി ഇതിനൊന്നും കഴിവില്ലാത്ത ഏഴാംകൂലികളെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുക, ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഷഡ്ഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞ ശബ്ദവും വിശിഷ്ടശൈലിയും ഉള്ളവരെ തെരഞ്ഞെടുത്തു പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക ഇതൊക്കെയാണല്ലോ നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത്. വളരെ നല്ലത്. ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി ഇത്രയും മഹത്തായ സേവനങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ ശ്രോതൃപ്രേമം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന നിങ്ങള്‍ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കു കഴിയും?

ശ്രോതൃപ്രേമം കാരണം ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്ത നിങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കു വേണ്ടി രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ കൂടി ചെയ്താല്‍ നന്നായിരിക്കും.

1. അക്ഷരനിബന്ധന ഉപേക്ഷിക്കുക.

സാംബശിവന്‍ ചപ്ലക്കട്ട ഉപേക്ഷിച്ച കാര്യം നിങ്ങള്‍ക്ക് അറിയാമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു. ഒരു കഥാപ്രസംഗക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒരു വിലങ്ങുതടിയാണു ചപ്ലക്കട്ട എന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ അത് പാടേ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇതാണു ശരിയായ ശ്രോതൃപ്രേമം.

സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കലാകാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അക്ഷരനിബന്ധന ചപ്ലക്കട്ട പോലെ ഒരു വിലങ്ങുതടിയാണ്. ശ്രോതൃപ്രേമത്തിന്‍റെ കണികയെങ്കിലും ഉള്ളവര്‍ അതു വലിച്ചെറിയേണ്ടതാണ്. ഒരാള്‍ ചൊല്ലുന്ന ശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂന്നാം വരിയിലെ ആദ്യാക്ഷരവും അടുത്തയാള്‍ ചൊല്ലുന്ന ശ്ലോകത്തിന്‍റെ ഒന്നാം വരിയിലെ ആദ്യാക്ഷരവും ഒന്നായി എന്ന് വച്ചു ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു പ്രത്യേകിച്ചു യാതൊരു നേട്ടവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കലാകാരനു നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ അത് ഒരു വലിയ വിലങ്ങുതടിയും ആണ്.

2. അനുഷ്ടുപ്പിന്‍റെ നിരോധനം പിന്‍വലിക്കുക.

അനുഷ്ടുപ്പു വൃത്തത്തില്‍ സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ഒരു ശ്ലോകവും ഉണ്ടാവുകയില്ല എന്ന് ഒരു ഉന്നതനും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന കലാകാരന്മാര്‍ അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴിവാക്കണം എന്നു പറയുന്നതിനു യാതൊരു ന്യായീകരണവും ഇല്ല.

സാംബശിവന്‍ ചപ്ലക്കട്ട ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ നിങ്ങള്‍ ഈ രണ്ടു വിലങ്ങുതടികളെയും ഉപേക്ഷിച്ചാല്‍ നിങ്ങളുടെ ശ്രോതൃപ്രേമം യഥാര്‍ത്ഥമാണെന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും ബോദ്ധ്യമാകും. അല്ലാത്തപക്ഷം ഞങ്ങളെ സ്വാര്‍ത്ഥന്മാര്‍ എന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ തനിനിറം തിരിച്ചറിയേണ്ടവര്‍ തിരിച്ചറിയുക തന്നെ ചെയ്യും.

ആസ്വാദനം മൂത്ത് അടക്കി ഭരണം

ഭജനം മൂത്ത് ഊരാണ്മയാകുന്നത് എങ്ങനെ എന്നു നമുക്കറിയാം. കച്ചവടം മൂത്തു രാജ്യം പിടിച്ചടക്കല്‍ ആകുന്നത് എങ്ങനെ എന്നും നമുക്കു നല്ലപോലെ അറിയാം. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ഇതുപോലെ ഒരു പ്രതിഭാസം അടുത്ത കാലത്തായി അരങ്ങേറി കാണുന്നു. അതാണ് ആസ്വാദനം മൂത്ത് അടക്കി ഭരണം.

അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ ആസ്വാദകരെ കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി ദാഹിച്ചു കഴിയുന്നവരാണ്. ഈ അടങ്ങാത്ത ദാഹം അവരെ അഗാധമായ കുഴിയില്‍ ചാടിക്കുന്നു. ആസ്വാദകവേഷം കെട്ടി ആരു വന്നാലും അവരെ പൂവിട്ടു പൂജിക്കാനും അവരുടെ മുമ്പില്‍ ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കാനും അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ സദാ സന്നദ്ധരാണ്. ആര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും ആസ്വാദകവേഷം കെട്ടി വരാം. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ആസ്വാദ്യത, കലാമേന്മ എന്നൊക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നാല്‍ ഏതു കോത്താണ്ടരാമനും ഉത്തമനായ ആസ്വാദകനായി. അവന്‍റെ കയ്യില്‍ സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ പറയുകയും വേണ്ട. സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും ഇല്ലെങ്കിലും ധനാഢ്യന്മാരായ വ്യക്തികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും മേല്‍ സ്വാധീനം ചെലുത്താന്‍ കഴിവുണ്ടായാല്‍ ധാരാളം മതി. ഇത്തരം ആസ്വാദകവരേണ്യന്മാര്‍ക്ക് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെ നിഷ്പ്രയാസം അടക്കി ഭരിക്കാനും ചൊല്‍പ്പടിക്കു നിര്‍ത്താനും കഴിയും.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങള്‍ പോലും ലംഘിക്കുന്ന വിധത്തില്‍ ഇവര്‍ പുതിയ പുതിയ നിയമങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കും. ഭംഗിയായി ചൊല്ലുന്നവര്‍ അച്ചുമൂളിയാലും അവരെ ജയിപ്പിക്കാം എന്നത്അത്തരത്തില്‍ ഉള്ള ഒരു പരിഷ്കൃത നിയമമാണ്. അക്ഷരശ്ലോകം സംഗീതഗന്ധി ആയിരിക്കണം എന്നതും ഇവരുടെ ഒരു പരിഷ്കൃത സിദ്ധാന്തം ആണ്. ഇത്തരം തുഗ്ലക്കിയന്‍ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പില്‍ തൊണ്ണൂറു ശതമാനം അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും പഞ്ചപുച്ഛമടക്കി ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണു പതിവ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ആസ്വാദകരാണല്ലോ നമ്മുടെ സമ്പത്ത്. അവരെ പിണക്കിയാല്‍ നമുക്കു നിലനില്‍പ്പുണ്ടോ?

ആസ്വാദകവേഷം കെട്ടി  കുറേ നാള്‍ നടന്നാല്‍ ജഡ്ജിയായി പ്രൊമോഷന്‍ കിട്ടും. ജഡ്ജിപീഠത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നവനു ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ അധികാരമാണ് ഉള്ളത്. മാര്‍ക്കിട്ട് ഇഷ്ടമുള്ളവരെ ജയിപ്പിക്കാം. ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരെ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും എലിമിനേറ്റു ചെയ്യാം. ആരും ചോദിക്കാനും പറയാനും വരികയില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ജഡ്ജിമാരുടെ തീരുമാനങ്ങള്‍ അന്തിമവും ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ പാടില്ലാത്തതും ആണല്ലോ. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും അറിഞ്ഞുകൂടാത്തവനും ജഡ്ജിവേഷം കെട്ടി വന്നാല്‍ പീഠത്തില്‍ കയറിയിരുന്ന് ഏതു വിദഗ്ദ്ധനെയും എലിമിനേഷന്‍ എന്ന ചാട്ട കൊണ്ട് അടിച്ചു പുറത്താക്കിയിട്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആരെ വേണമെങ്കിലും ജയിപ്പിക്കാം.

അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തിന്‍റെ ഭരണം പിടിച്ചടക്കിയ ഈ ആസ്വാദകവരേണ്യന്മാര്‍ ഇങ്ങനെ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നു:

“ഞങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണു നിങ്ങളുടെ ചുമതല. സാഹിത്യമൂല്യം ഉള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു വിശിഷ്ടമായ ശൈലിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചാല്‍ മാത്രമേ ഉന്നതന്മാരും മൂല്യബോധമുള്ളവരും ആയ ഞങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയൂ. ഞങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു ഞങ്ങളുടെ പ്രീതിക്കു പാത്രമാകുന്നവര്‍ക്കു മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു തരികയുള്ളൂ. മാര്‍ക്ക് നേടുന്നവരെ ഞങ്ങള്‍ വിദഗ്ദ്ധന്മാരും പ്രഗല്ഭന്മാരും പ്രതിഭാശാലികളും ആയി പ്രഖ്യാപിക്കും. അല്ലാത്തവരെ ഞങ്ങള്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും”.

ഈ ആസ്വാദകവരേണ്യന്മാര്‍ ചിലരെ വാനോളം പുകഴ്ത്തും. പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് ആസ്വാദ്യമായ ശൈലി ഉണ്ടത്രേ. ലോകോത്തമം എന്നു വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന പല ശൈലികളും ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നത്  ഈ ആസ്വാദകവരേണ്യന്മാരുടെ പുകഴ്ത്തല്‍ കാരണമാണ്. സ്വരമാധുര്യം, സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനം, ഉദാത്താനുദാത്തസ്വരിതങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച അറിവ് ഇതൊക്കെയാണ് വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ വിശിഷ്ടശൈലിക്കാരുടെ കൈമുതല്‍. ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്‍ എന്ന് ഈ ആസ്വാദകവരേണ്യന്മാര്‍ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു വിശിഷ്ടശൈലിക്കാരനു കുസുമമഞ്ജരിയില്‍ യ കിട്ടിയാല്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ കഴിവില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്ത് അക്ഷരശ്ലോകവൈദഗ്ദ്ധ്യം?

കെ.സി. അബ്രഹാമിനെപ്പോലെയുള്ള യഥാര്‍ത്ഥവിദഗ്ദ്ധന്മാരെ പലരെയും അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളിയിട്ടാണ് അടക്കി ഭരിക്കല്‍കാരായ ഈ ആസ്വാദകവരേണ്യന്മാര്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചിലരെ എവറസ്റ്റ് കൊടുമുടിയോളം ഉയര്‍ത്തിയത്.

അടക്കി ഭരിക്കല്‍കാര്‍ക്ക് എതിരെ ആരും ഒന്നും പറയാന്‍ ധൈര്യപ്പെടാറില്ല. തിരുവായ്ക്ക് എതിര്‍വാ പറഞ്ഞാല്‍ കഞ്ഞികുടി മുട്ടിപ്പോകും എന്ന ഭയം മിക്കവര്‍ക്കും ഉണ്ട്. ഈ ഭയത്തെ അതിജീവിക്കാത്തിടത്തോളം കാലം അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ ഈ ആസ്വാദകവേഷക്കാരുടെ അടിമകളായിത്തന്നെ കഴിയേണ്ടി വരും.

 

ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ടത്രേ

ആസ്വാദകവേഷം കെട്ടിയ ചില ഉന്നതന്മാരും സംഗീതവാസനയുള്ള ചില അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും ഒത്തുചേര്‍ന്ന് അടുത്ത കാലത്ത് ഒരു പരിഷ്കൃതസിദ്ധാന്തം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട് . അത് ഇങ്ങനെയാണ്:-

“അക്ഷരശ്ലോകം സംഗീതഗന്ധിയായിരിക്കണം. എങ്കില്‍ മാത്രമേ ശ്രോതാക്കളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. അങ്ങനെ ധാരാളം ആസ്വാദകരെ നേടിയാല്‍ മാത്രമേ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ വിലയും നിലയും വര്‍ദ്ധിക്കുകയുള്ളൂ”.

ഈ സിദ്ധാന്തം അനുസരിച്ചു മര്‍ത്ത്യാകാരേണ ഗോപീ എന്ന ശ്ലോകം യേശുദാസ് ചൊല്ലിയാല്‍ അതിനു വളരെയധികം മൂല്യം ഉണ്ടായിരിക്കും. അതേ ശ്ലോകം ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍ ആണു ചൊല്ലുന്നതെങ്കില്‍ അതിനു തീരെ കുറച്ചു മൂല്യമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

സ്വാഭാവികമായും ഈ സിദ്ധാന്തം അംഗീകരിക്കാന്‍ പലരും വിസമ്മതിച്ചു. അവരോടു മുന്‍പറഞ്ഞ പരിഷ്കാരികള്‍ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ട്. അത് ഇങ്ങനെയാണ്:-

“ഞങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തം മഹാപണ്ഡിതനും അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞനും ആയ സാക്ഷാല്‍ ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍ തന്നെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ എന്താ നിങ്ങള്‍ക്ക് അംഗീകരിച്ചാല്‍? നിങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുന്നതു സ്വാര്‍ത്ഥത കൊണ്ടല്ലേ?”

ഈ ചോദ്യം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കഥയാണ് ഓര്‍മ്മ വരുന്നത്.

പണ്ട് ഒരു കാട്ടില്‍ ഒരു സിംഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. മൃഗരാജാവായ സിംഹത്തിനു സൂത്രശാലികളായ രണ്ടു മന്ത്രിമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കാക്കയും ഒരു കുറുക്കനും. സിംഹത്തിനു വയസ്സായതു കൊണ്ട് ഇരപിടിക്കാന്‍ പ്രയാസമായിത്തീര്‍ന്നു. അതുകൊണ്ട് എളുപ്പത്തില്‍ ഭക്ഷണം കിട്ടാനുള്ള ഒരു പദ്ധതി അവര്‍ മൂന്നുപേരും കൂടി ആലോചിച്ചു തയ്യാറാക്കി. കാക്കയും കുറുക്കനും കൂടി ഒരു കഴുതയെ സമീപിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “ഞങ്ങള്‍ മൃഗരാജാവിന്‍റെ മന്ത്രിമാരാണ്. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം സുഖകരമാണ്. സിംഹത്തോടു സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി. ആശ്രിതവത്സലനായ സിംഹം എല്ലാ ആനുകൂല്യങ്ങളും വാരിക്കോരി തരും. യാതൊരു വിധമായ അല്ലലും അലട്ടും ഇല്ലാതെ സുഖമായി ജീവിക്കാം. വേണമെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ സിംഹത്തോടു ശിപാര്‍ശ ചെയ്തു നിന്നെയും ഒരു മന്ത്രിയാക്കാം”.

ഇത് കേട്ട കഴുത ഉടന്‍ തന്നെ അതിനു സമ്മതിച്ചു. സിംഹത്തോടു സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചാല്‍ മാത്രം മതിയല്ലോ. രാജകൊട്ടാരത്തില്‍ സുഖമായും സുരക്ഷിതമായും കഴിയാം. കാക്കയും കുറുക്കനും കഴുതയെ കൊണ്ടു പോയി മന്ത്രിയാക്കി. തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ സിംഹത്തോടു സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ പറയാന്‍ അവര്‍ കഴുതയെ പഠിപ്പിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞു സിംഹം പറഞ്ഞു. “എനിക്കു വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു. ഞാന്‍ പുറത്തു പോയി വല്ല മുയലിനെയോ മാനിനെയോ പിടിച്ചു തിന്നിട്ടു വരാം”.

ഇത് കേട്ട കാക്ക സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു:- അടിയന്‍ ഇവിടെ ഉള്ളപ്പോള്‍ അങ്ങ് ആഹാരത്തിനു വേണ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടുകയോ? വേണ്ടവേണ്ട. അങ്ങ് അടിയനെ ഭക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക.

സിംഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സ്നേഹനിധിയും നന്ദിയുള്ളവനും ആയ സിംഹം തന്‍റെ ആശ്രിതനെ ഭക്ഷിക്കുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല.

ഉടന്‍ കുറുക്കന്‍ പറഞ്ഞു:- കാക്കയെ ഭക്ഷിച്ചാലും അങ്ങയുടെ വിശപ്പു മാറുകയില്ല. അങ്ങ് അടിയനെ ഭക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക.

ഇത് കേട്ടിട്ടും സിംഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സിംഹത്തിന്‍റെ ആശ്രിതവാത്സല്യം കഴുതയ്ക്കു ബോദ്ധ്യമായി.

തന്‍റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള സുവര്‍ണ്ണാവസരം കൈവന്നിരിക്കുന്നു. അതു പ്രയോജനപ്പെടുത്താന്‍ തീരുമാനിച്ച കഴുത ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:-  രാജാധിരാജനായ അങ്ങു ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടതില്ല. കുറുക്കന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ഉള്ളതിനേക്കാള്‍ മാംസം അടിയന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ഉണ്ട്. അങ്ങ് ഒട്ടും മടിക്കാതെ അടിയനെ ഭക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക.

ഇതു കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം സിംഹം കഴുതയുടെ മേല്‍ ചാടി വീണ് അതിന്‍റെ കഥ കഴിച്ചു. മൂന്നു പേരും കൂടി കഴുതയെ കുശാലായി ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെ കഴുതയുടെ അംഗീകാരത്തോടു കൂടിയാണു കഴുതയെ കൊന്നു തിന്നത്. അതിനാല്‍ ലോകത്ത് ഒരു കഴുതയ്ക്കും അതിനെപ്പറ്റി പരാതി പറയാന്‍ അവകാശമില്ല.

പരിഷ്കാരികളുടെ സിദ്ധാന്തം വന്നതിനുശേഷവും ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍റെ സമകാലീനന്മാരായ എല്ലാ പണ്ഡിതന്മാരും അഹമഹമികയാ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുത്തു സ്വര്‍ണ്ണമെഡല്‍ നേടി. പക്ഷേ ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍ മാത്രം ഒരു പിച്ചളത്തുണ്ടു പോലും മോഹിക്കാതെ “മൂല്യമില്ലാത്തവന്‍” എന്ന ലേബലും പേറി ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടി. അദ്ദേഹം ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഒരു മത്സരത്തിലും പങ്കെടുത്തില്ല. ആരോടും ഒരു പരാതിയും പറഞ്ഞതുമില്ല. അതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം അദ്ദേഹം ചൊല്ലിയാല്‍ മൂല്യം ഉണ്ടാവുകയില്ല എന്ന സിദ്ധാന്തം അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചു എന്നല്ലേ? ഇത്രയും മഹാനായ ഇദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ച ഈ സിദ്ധാന്തം എന്തുകൊണ്ടു നിങ്ങള്‍ക്കും അംഗീകരിച്ചുകൂടാ?