അരിച്ചുമാറ്റല്‍ ഉള്ളിടത്തു മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം ആവശ്യമില്ല.

വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കു കയറ്റി അയയ്ക്കാനുള്ള കുരുമുളകു, കശുവണ്ടി മുതലയാവയ്ക്കു നല്ല ഗുണനിലവാരം കൂടിയേ തീരൂ. അത് എങ്ങനെയാണ് ഉറപ്പുവരുത്തുക? അരിച്ചുമാറ്റല്‍ എന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ് അതു സാധിക്കുന്നത്.

നല്ല മുഴുത്ത കുരുമുളകുമണികള്‍ മാത്രം തങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന അരിപ്പ ഉപയോഗിച്ചു കുരുമുളക് അരിക്കുന്നു. ഗുണനിലവാരം കുറഞ്ഞതെല്ലാം അരിച്ചുമാറ്റപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ അരിച്ചുകിട്ടിയ കുരുമുളകിന്‍റെ ഓരോ മണിയും എടുത്തു നോക്കി മൂല്യം നിര്‍ണ്ണയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മൊത്തം തൂക്കം നോക്കി വില നിശ്ചയിക്കാം.

കശുവണ്ടിയുടെ കാര്യവും ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെ തന്നെ. വലിപ്പം കുറഞ്ഞതും പൊടിഞ്ഞതും കരിഞ്ഞതും എല്ലാം വകഞ്ഞു മാറ്റപ്പെടും. ബാക്കി ഉള്ളതിനു മൊത്തം തൂക്കം കണക്കാക്കി വില നിശ്ചയിക്കാം. ഓരോ പരിപ്പും എടുത്തു നോക്കി മൂല്യം നിര്‍ണ്ണയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കുമ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒരു അരിച്ചുമാറ്റല്‍ പ്രക്രിയ ഉണ്ട്. പതിനെട്ടു വയസ്സു തികയാത്തവരെല്ലാം അരിച്ചുമാറ്റപ്പെടും. ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലും ജയിലിലും കഴിയുന്ന പൌരന്മാരും അരിച്ചു മാറ്റപ്പെടും. ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ക്കു തുല്യ വിലയാണ്. ലിസ്റ്റിലുള്ള ഓരോ വോട്ടറുടെയും വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയും പ്രബുദ്ധതയും ഒക്കെ അളന്നു മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം നടത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിലും ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു അരിച്ചുമാറ്റല്‍ പ്രക്രിയ ഉണ്ട്. ആദ്യമായി വൃത്തമില്ലാക്കവിത, ഗദ്യകവിത, അത്യന്താധുനികന്‍ മുതലായ ചവറുകള്‍ അരിച്ചു മാറ്റുന്നു. പിന്നീടു കേക, കാകളി മുതലായ ഭാഷാവൃത്തങ്ങളില്‍ ഉള്ള രചനകളും അരിച്ചുമാറ്റുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവയില്‍ നിന്ന് അനുഷ്ടുപ്പ് ശ്ലോകങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ അരിച്ചു മാറ്റുന്നു. ശേഷിക്കുന്നവയില്‍ നിന്നു “വൃന്ദാവനത്തില്‍ മരുവീടിന വാസുദേവാ” പോലെ വൃത്തഭംഗമുള്ള വികലസൃഷ്ടികള്‍ അരിച്ചു മാറ്റുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ “ആറ്റില്‍ക്കിടന്നു ചില കന്യകമാര്‍ കുളിക്കും” എന്ന പോലെയുള്ള അശ്ലീലരചനകളും അരിച്ചുമാറ്റുന്നു. ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ടു വ്യാകരണത്തെറ്റു, ഭാഷാപരമായ വൈകല്യം മുതലായ ദോഷങ്ങള്‍ ഉള്ളവയും അരിച്ചു മാറ്റപ്പെടും. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ അപൂര്‍ണ്ണമായി ചൊല്ലിയവയും തപ്പിത്തടഞ്ഞു ചൊല്ലിയവയും ഒക്കെ തിരസ്കരിക്കും.

ഇത്രയും വിശാലമായ ഒരു അരിച്ചുമാറ്റലിനു ശേഷം ബാക്കി നില്‍ക്കുന്ന ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രമാണു പരിഗണനാര്‍ഹമാകുന്നത്. ഈ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഓരോന്നും ചികഞ്ഞു നോക്കി മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം നടത്തേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഇല്ല. സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട ശ്ലോകങ്ങളുടെ മൊത്തം എണ്ണം കണക്കാക്കി ജയാപജയങ്ങള്‍ നിശ്ചയിക്കാം.

പക്ഷേ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ എത്ര പറഞ്ഞാലും ചില ഉന്നതന്മാരുടെ തലയില്‍ കയറുകയില്ല. അവര്‍ക്കു പിന്നെയും മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം എന്ന ഒരു പൊങ്ങച്ചം കൂടി ഇല്ലാതെ പറ്റുകയില്ല. അവര്‍ മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം നടത്തട്ടെ. എന്നിട്ടു മധുരസ്വരക്കാരെയും പാട്ടുകാരെയും ജയിപ്പിക്കട്ടെ. നമുക്കു ശരിയായ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാം.

Advertisements

പിടിച്ചടക്കിയിട്ടു ഭരിച്ചു തകര്‍ക്കുന്ന ഹൈദരാലിമാര്‍

നിരക്ഷരകുക്ഷിയായ ഹൈദരാലി മൈസൂര്‍ രാജാവിന്‍റെ സൈന്യത്തിലെ ഒരു സാധാരണ ഭടന്‍ ആയിരുന്നു. ശത്രുരാജ്യങ്ങളെ ആക്രമിക്കുമ്പോള്‍ അവിടെയുള്ള ധനികഗൃഹങ്ങള്‍ കൊള്ളയടിക്കാന്‍ ആലി പ്രത്യേക താല്‍പര്യം കാണിച്ചിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ധാരാളം സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും അയാള്‍ കൈവശപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ അതൊന്നും രാജാവിനു കൊടുത്തില്ല. ഈ വിവരം രാജാവിനെ ആരും അറിയിച്ചുമില്ല. എന്തും ചെയ്യാന്‍ മടിക്കാത്ത ആലിയെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഭയമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ നേടിയ ഭാരിച്ച സമ്പത്ത് ആലി അതിസമര്‍ത്ഥമായി ഉപയോഗിച്ചു. ഉദാരമായി ദാനം ചെയ്ത് ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളെ നേടുക, കോഴ കൊടുത്തു നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുക. ഇതൊക്കെ ആയിരുന്നു ധനവിനിയോഗരീതി. ശത്രുസൈന്യത്തിലെ കമാന്‍ഡര്‍മാര്‍ക്കു കോഴ കൊടുത്തു യുദ്ധവിജയം വിലയ്ക്കു വാങ്ങാന്‍ പോലും ആലി മടിച്ചിരുന്നില്ല. കള്ളക്കഥകള്‍ മെനയുക, കള്ളറിക്കാര്‍ഡു ചമയ്ക്കുക ഇതിലെല്ലാം ആലി വിദഗ്ദ്ധന്‍ ആയിരുന്നു.

രാജാവിന്‍റെ മുമ്പില്‍ നല്ല പിള്ള ചമഞ്ഞിരുന്ന ആലിക്കു വച്ചടി വച്ചടി കയറ്റമായിരുന്നു. താമസിയാതെ അയാള്‍ സര്‍വ്വസൈന്യാധിപപദവിയില്‍ എത്തി. രാജകൊട്ടാരത്തിലെ ജോലിക്കാരെ നിയമിക്കാനുള്ള അധികാരം ആലിക്കായിരുന്നു. ആലി തന്‍റെ ശിങ്കിടികളെക്കൊണ്ടു കൊട്ടാരം നിറച്ചു. രാജാവിനു സത്യാവസ്ഥ മനസ്സിലായപ്പോഴേക്കു വളരെ താമസിച്ചുപോയിരുന്നു. രാജാവു സ്വന്തം കൊട്ടാരത്തില്‍ ഒരു തടവുപുള്ളിയെപ്പോലെ ആയി. ആലി തയ്യാറാക്കുന്ന ഉത്തരവുകളില്‍ ഒപ്പിടുന്നതു മാത്രമായി രാജാവിന്‍റെ ജോലി.

ആലി മൈസൂറിലെ നികുതി വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചതിനു പുറമേ അയല്‍രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നു ഭീമമായ തുകകള്‍ കപ്പമായി ചോദിച്ചു വാങ്ങാനും തുടങ്ങി. വിസമ്മതിച്ചാല്‍ രാജ്യം കൊള്ളയടിച്ചു സര്‍വ്വസ്വവും അപഹരിക്കും. പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിച്ചു കൊല്ലുകയും സ്ത്രീകളെ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. കവലച്ചട്ടമ്പിമാരുടെ ഗുണ്ടാപ്പിരിവിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ഈ കപ്പം വാങ്ങല്‍. ഒരിക്കല്‍ സാമൂതിരിയുടെ മേല്‍ ഭീമമായ കപ്പം ചുമത്തി. കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ ഇന്നയിന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുമെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ആലിയെ എതിര്‍ക്കാനുള്ള സൈന്യബലം സാമൂതിരിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കപ്പം കൊടുത്തു സാമന്തനായിജീവിക്കാന്‍ അഭിമാനം അനുവദിച്ചതുമില്ല. ഈ വിഷമസന്ധിയില്‍ സാമൂതിരി സ്വന്തം കൊട്ടാരം തീ വച്ചു നശിപ്പിച്ചിട്ട് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണുണ്ടായത്‌.

ഹൈദരാലി ഈ വിക്രിയകള്‍ എല്ലാം കാണിച്ചപ്പോള്‍ മൈസൂറിലെ ജനങ്ങള്‍ എന്താണു ചെയ്തത്? അതുവരെ തങ്ങളെ മാന്യമായും നീതിയുക്തമായും സംരക്ഷിച്ച രാജാവിനു വേണ്ടി അവര്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ? ഇല്ല. ആലിയുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളായി അടങ്ങിയൊതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നതാണു രാജാവിനു വേണ്ടി പോരാടുന്നതിനെക്കാള്‍ സുരക്ഷിതം എന്ന് അവര്‍ കരുതി. ആലിയുടെ കൊള്ളരുതായ്മകള്‍ എല്ലാം അവര്‍ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.

നല്ലവനായ ഒരു ദുര്‍ബ്ബലനും ദുഷ്ടനായ ഒരു പ്രബലനും തമ്മില്‍ തര്‍ക്കമുണ്ടായാല്‍ പൊതുജനങ്ങള്‍ ദുഷ്ടന്‍റെ പക്ഷത്തേ നില്‍ക്കൂ എന്ന നഗ്നസത്യമാണു ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തിലും ഇതുപോലെ ചില ഹൈദരാലിമാര്‍ അധികാരം പിടിച്ചടക്കി ഗംഭീരമായി ഭരിച്ചു തകര്‍ക്കാറുണ്ട്. നീതി, നിയമം, സാമാന്യമര്യാദ ഇതൊന്നും അവര്‍ക്കു ബാധകമല്ല. അവര്‍ എന്തു പറഞ്ഞാലും അതെല്ലാം മറ്റുള്ളവര്‍ അംഗീകരിച്ചുകൊള്ളണം. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങള്‍ വരെ ലംഘിച്ചാലും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടക്കാരെ ജയിപ്പിക്കണം എന്ന ഒറ്റ ചിന്തയേ അവര്‍ക്കുള്ളൂ. തങ്ങളുടെ ശിങ്കിടികളും കണ്ണിലുണ്ണികളും തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയാലും തപ്പിത്തടഞ്ഞു സഭയില്‍ പരിഹാസ്യരായാലും ശ്ലോകങ്ങള്‍ പാടേ തെറ്റിച്ചു ചൊല്ലി തങ്ങളുടെ വൈജ്ഞാനികപാപ്പരത്തം വെളിപ്പെടുത്തിയാലും അതെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കും. യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ പടിക്കു പുറത്താവുകയും ചെയ്യും.

ഈ അധികാരപ്രമത്തന്മാരെ എതിര്‍ക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ സുരക്ഷിതം അവരുടെ മുമ്പില്‍ എറാന്‍ മൂളി നില്‍ക്കുന്നതാണെന്നു ബഹുഭൂരിപക്ഷം അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും കരുതുന്നു.

ഹൈദരാലിമാരെ തക്ക സമയത്തു തിരിച്ചറിഞ്ഞു നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഭീമമായ നഷ്ടമുണ്ടാകും.

എലിമിനേഷനും കുലിമിനേഷനും

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരരംഗത്തു നടമാടുന്ന അങ്ങേയറ്റം പ്രതിഷേധാര്‍ഹവും നീതിക്കു നിരക്കാത്തതും ആയ രണ്ടു കൊള്ളരുതായ്മകളാണ് എലിമിനേഷനും കുലിമിനേഷനും.

ശ്ലോകങ്ങള്‍ നല്ലതുപോലെ പഠിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു തെറ്റു കൂടാതെ ചൊല്ലുന്നവരെ സ്വരമാധുര്യവും മറ്റും അളന്നിട്ട മാര്‍ക്കിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ധിക്കാരപൂര്‍വ്വം പുറന്തള്ളുന്ന ഏര്‍പ്പാടാണ് എലിമിനേഷന്‍. അച്ചു മൂളാതെ ചൊല്ലി വിജയത്തോടടുക്കുന്ന മിടുക്കനെ പുകച്ചു പുറത്തു ചാടിച്ചു പരാജിതന്‍ എന്നു മുദ്ര കുത്തി ഒഴിച്ചു വിടാന്‍ ഇതിലും നല്ല സൂത്രവിദ്യയില്ല.

എലിമിനേഷന്‍റെ നേരേ വിപരീതമായ ഒരേര്‍പ്പാടാണു കുലിമിനേഷന്‍. ശ്ലോകങ്ങള്‍ നേരേ ചൊവ്വേ പഠിക്കാതെ വന്നിരുന്നിട്ടു കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലാതിരിക്കുകയോ തെറ്റിച്ചും തപ്പിത്തടഞ്ഞും അപൂര്‍ണ്ണമായും ഒക്കെ ചൊല്ലി സഭയില്‍ പരിഹാസ്യരാകുകയോ ചെയ്യുന്ന ശിങ്കിടികളെയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും പുറത്താക്കാതെ മത്സരത്തില്‍ തുടരാന്‍ അനുവദിക്കലാണ് ഈ കോപ്രായം. അച്ചുമൂളി സംശയാതീതമായി പരാജയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞ മൂന്നാംകിടക്കാരനായ ശിങ്കിടിയെ യാതൊരുളുപ്പും ഇല്ലാതെ തുടര്‍ന്നു ചൊല്ലാന്‍ അനുവദിച്ചു മാര്‍ക്കു വാരിക്കോരിക്കൊടുത്തു വിജയിയാക്കി മാറ്റാനുള്ള ഈ സൂത്രവിദ്യയ്ക്ക് അനുദിനം പ്രചാരം ഏറി വരികയാണ്‌.

ഈ രണ്ടു കുടിലതന്ത്രങ്ങളും കൂടി ഒരുമിച്ചു പ്രയോഗിച്ചാല്‍ സ്വന്തക്കാരെ ജയിപ്പിക്കാനുള്ള കുറുക്കുവഴി മലര്‍ക്കെ തുറന്നു കിട്ടും.

ഇതിലും വലിയ “നേട്ടങ്ങള്‍” സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാത്രം.

 

 

ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തി ചെയ്താല്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ അക്കിടി പറ്റും.

കുരങ്ങന് ആപ്പു വലിച്ചൂരേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ഊരി. ഫലമോ? വാലു ചതഞ്ഞുപോയി. പോരാത്തതിന് ആശാരിമാരുടെ കയ്യില്‍ നിന്നു നല്ല അടിയും കിട്ടി. ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും ഇത്തരം അക്കിടികള്‍ പറ്റും.

ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിലും അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്‍ എന്നു സ്വയം വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു വിദ്വാന്‍ ഒരിക്കല്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തെപ്പറ്റി ഒരു “വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം” തട്ടി മൂളിച്ചു. അത് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു:

“അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കിട്ടാണു നടത്തേണ്ടത്. സാഹിത്യമൂല്യത്തിന് ഇത്ര മാര്‍ക്ക്,  സെലെക്ഷന് ഇത്ര മാര്‍ക്ക്‌, പ്രസന്‍റേഷന് ഇത്ര മാര്‍ക്ക് ഇങ്ങനെ മാര്‍ക്കിടണം. എന്നിട്ടു മൊത്തം മാര്‍ക്കു കൂട്ടി വിധി കല്‍പ്പിക്കണം. ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം അച്ചു മൂളിയവരെ പുറത്താക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മാര്‍ക്കുണ്ടെങ്കില്‍ അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കുകയും ആവാം.”

ഇദ്ദേഹത്തിന് ഇങ്ങനെ ഒരഭിപ്രായം എഴുന്നള്ളിക്കേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനു മുമ്പോ അതിനു ശേഷമോ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ഒരു മത്സരത്തിലും പങ്കെടുത്തിട്ടില്ല. ഉന്നതന്മാരോടു സേവ കൂടി നടന്നിരുന്നതു കൊണ്ടും സല്‍ഗുണസമ്പന്നന്‍ എന്നു പേരെടുത്തിരുന്നതു കൊണ്ടും ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഭിപ്രായത്തിന് അനിതരസാധാരണമായ സ്വീകാര്യത ലഭിച്ചു.

അങ്ങനെ മാര്‍ക്കിട്ടു നടത്തുന്ന അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ക്കു വമ്പിച്ച പ്രചാരം ഉണ്ടായി.  മാര്‍ക്കിടാതെ നടത്തിയാല്‍ നിലവാരം കുറഞ്ഞുപോകും എന്ന ഒരു ധാരണയും പരന്നു. അതോടെ നമ്മുടെ സര്‍വ്വജ്ഞന്‍റെ ഹുങ്ക് ഇരട്ടിച്ചു. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിയമങ്ങള്‍ എല്ലാം അദ്ദേഹം ഒന്നൊന്നായി തിരുത്താനും പുതിയ പുതിയ നിയമങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനും തുടങ്ങി.

പക്ഷേ കാലക്രമത്തില്‍ മാര്‍ക്കിടലിന്‍റെ ദൂഷ്യഫലങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി പ്രകടമാകാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വരമാധുര്യം ഉള്ളവരും പാട്ടുകാരും ചുളുവില്‍ ജയിക്കുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടായി. യഥാര്‍ത്ഥവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളപ്പെടുന്നതു നിത്യസംഭവം ആയി. തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയവര്‍ ജയിക്കുന്ന സാഹചര്യം വരെ ഉണ്ടായി. കാലം കഴിയുന്തോറും പുതിയ പുതിയ കൊനഷ്ടുകള്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ തുടങ്ങി.

ചില മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ ശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂന്നു വരി ചൊല്ലിയിട്ടു മൈക്ക് അടുത്ത ആളിനു കൈമാറുന്ന ശീലം (ദുശ്ശീലം) തുടങ്ങി. (ഒരാള്‍ ഒരു ശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂന്നു വരി ചൊല്ലിയാല്‍ ആ ശ്ലോകം അയാള്‍ ചൊല്ലിയതായി കണക്കാക്കണമെന്നും, മറ്റാരും ആ ശ്ലോകം ചൊല്ലരുതെന്നും ഒക്കെ നമ്മുടെ സര്‍വ്വജ്ഞന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടത്രേ). ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലൊന്നും ജഡ്ജിമാര്‍ ഇടപെടുകയില്ല. എന്താണെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ “അതിനും ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു കുറയ്ക്കുന്നുണ്ട്” എന്ന സ്ഥിരം പല്ലവിയായിരിക്കും മറുപടി. മൂന്നു വരി ചൊല്ലിയാല്‍ മൂന്നു വരിക്കുള്ള മാര്‍ക്ക്; രണ്ടര വരി ചൊല്ലിയാല്‍ രണ്ടര വരിക്കുള്ള മാര്‍ക്ക്; ഒരു വരിയും ചൊല്ലാതെ മൈക്ക് അടുത്തയാളിനു കൈമാറിയാല്‍ പൂജ്യം മാര്‍ക്ക്. ഇതാണത്രേ ജഡ്ജിങ്ങിന്‍റെ രീതി. “ചൊല്ലിയതിനു മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു കൊടുക്കുന്നുള്ളൂ. ചൊല്ലാത്തതിന് ഒട്ടും മാര്‍ക്കു കൊടുക്കുന്നില്ല. നീതി ഉറപ്പാക്കാന്‍ ഇതില്‍ കൂടുതലായി എന്താണു ഞങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ടത്?” ഇതാണ് അവരുടെ ന്യായവാദം.

മറ്റു ചിലര്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലുമ്പോള്‍ കടുത്ത വൃത്തഭംഗം ഉണ്ടാകും. അപ്പോഴും ജഡ്ജിമാര്‍ ഇടപെടുകയില്ല. ചോദിച്ചാല്‍ “അതിനും ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു കുറയ്ക്കുന്നുണ്ട്” എന്ന റെഡിമെയ്ഡ് ഉത്തരം ഉണ്ട്. ശശാങ്കാമലതരയശസാ എന്നതിനു പകരം ശശിധരയശസാ എന്ന് ചൊല്ലിയാലും കുഴപ്പമില്ല. അല്പം മാര്‍ക്കു കുറയും എന്നേയുള്ളൂ.

ഇത്തരം പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ വന്നതോടെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ നേരേചൊവ്വേ പഠിക്കാതെ വരുന്നവരും തുരുതുരെ അച്ചുമൂളുന്നവരും ഒക്കെ നിഷ്പ്രയാസം ജയിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അദ്ധ്വാനവും അറിവും ഒന്നും വേണ്ട; സ്വരമാധുര്യം മാത്രം മതി എന്നതായി അവസ്ഥ. അദ്ധ്വാനിച്ച് അറിവു നേടി വന്ന് ഒരു തെറ്റും ഇല്ലാതെ എല്ലാ റൗണ്ടിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ തോറ്റു തുന്നം പാടും. വേണ്ടത്ര അദ്ധ്വാനിക്കാതെ വരുന്ന അല്പജ്ഞാനികള്‍ ജന്മസിദ്ധമായ സ്വരമാധുര്യം കൊണ്ടു മാത്രം ചുളുവില്‍ ജയിച്ചു വിദഗ്ധന്‍, പ്രഗല്ഭന്‍, പ്രതിഭാശാലി മുതലായ പട്ടങ്ങള്‍ നേടുകയും ചെയ്യും.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ “പുരോഗമിക്കുന്നതു” കണ്ടപ്പോള്‍ മധുരസ്വരക്കാരും പാട്ടുകാരും ഈ രംഗത്തേക്ക് ഇടിച്ചുകയറി വന്നു “ഞങ്ങള്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തമകലാകാരന്മാരാണ്;  അതുകൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ക്ക് അച്ചുമൂളിയാലും ജയിക്കണം” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടു ടിപ്പുവിനെ കടത്തിവെട്ടുന്ന പടയോട്ടം നടത്താന്‍ തുടങ്ങി. മണ്‍പാത്രക്കടയില്‍ കയറിയ കാളക്കൂറ്റനെപ്പോലെ നീതി, നിയമം, സാമാന്യമര്യാദ, കീഴ് വഴക്കം എല്ലാം തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ടു നിര്‍ബ്ബാധം “മുന്നേറിയ” ഇവര്‍ സാധാരണക്കാരെ നിര്‍ദ്ദാക്ഷിണ്യം ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി സമഗ്രാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഔറംഗസേബിന്‍റെ ഭരണകാലത്തു മുസ്ലീങ്ങള്‍ ഹിന്ദുക്കളെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയതു പോലെയുള്ള ഈ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തലിനു മുന്നില്‍ സാധാരണക്കാര്‍ നിസ്സഹായരായിപ്പോയി.

അക്ഷരശ്ലോകം മാര്‍ക്കിട്ടാണു നടത്തേണ്ടതെന്ന വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം എഴുന്നള്ളിച്ച ഈ മഹാന്, ഇങ്ങനെ ചുളുവില്‍ ജയിച്ചു നേട്ടങ്ങള്‍ കൊയ്യാന്‍ വഴി തുറന്നു കിട്ടിയ വീരശൂരപരാക്രമികള്‍, “നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്‍”, “അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്‍” മുതലായ പല ബഹുമതിബിരുദങ്ങളും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. സ്വരമാധുര്യം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടു മാത്രം തോല്‍വിയും എലിമിനേഷനും ഒക്കെ ഏറ്റു വങ്ങേണ്ടി വരുന്ന യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാരും ഇദ്ദേഹത്തിനു നല്ല സംസ്കൃതത്തില്‍ ഉള്ള ചില “ബഹുമതി”ബിരുദങ്ങള്‍ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. അതൊന്നും ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല എന്നു മാത്രം.

ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തി ചെയ്യാന്‍ പോകാതിരുന്നെങ്കില്‍ അപ്രതീക്ഷിതവും അനഭിലഷണീയവും ആയ ഇത്തരം “ബിരുദങ്ങള്‍” കിട്ടുന്നത് ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു കഞ്ഞി കുടിച്ചു കിടക്കാനെങ്കിലും കഴിയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം? സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ക്കു സര്‍വ്വജ്ഞത വെളിപ്പെടുത്താതെ പറ്റുകയില്ലല്ലോ.

 

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ പവിത്രത നശിപ്പിക്കുന്ന തന്നിഷ്ടക്കാര്‍

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ അച്ചുമൂളിയവര്‍ക്കു ജയിക്കാന്‍ യാതൊരവകാശവും ഇല്ല. ഫുട്ബാള്‍ മത്സരത്തില്‍ ഗോളടിക്കാത്തവര്‍ക്കും ചതുരംഗത്തില്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞവര്‍ക്കും ജയിക്കാന്‍ അവകാശമില്ല എന്നു പറയുന്നതു പോലെയുള്ള പരിപാവനവും അടിസ്ഥാനപരവും ആയ ഒരു നിയമമാണ് ഇത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ പൂര്‍വ്വാര്‍ദ്ധം വരെ അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിച്ച ചരിത്രമേ ഇല്ല. പക്ഷേ അതിനു ശേഷം ചില ഉന്നതന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ ശിങ്കിടികളും കണ്ണിലുണ്ണികളും അച്ചുമൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ തക്കവണ്ണം നിയമങ്ങള്‍ തിരുത്തിയെഴുതി.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ വിജയികളെ കണ്ടെത്തേണ്ടതു മാര്‍ക്കിട്ടാണെന്നും മാര്‍ക്കു കൂടുതല്‍ ഉള്ളവര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കാമെന്നും ആയിരുന്നു അവര്‍ സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ നിയമം. ഇരുപതു റൗണ്ട് ഉള്ള മത്സരത്തില്‍ പതിനാറു റൌണ്ടു ചൊല്ലിയവരെ ജയിപ്പിച്ച ചരിത്രം പോലും ഉണ്ട്. അറിവു വളരെ കുറഞ്ഞവരും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജയിക്കാന്‍ യാതൊരു അര്‍ഹതയും ഇല്ലാത്തവരും വിദ്വത്സദസ്സില്‍  തുരുതുരെ അച്ചുമൂളി തങ്ങളുടെ വിജ്ഞാനപാപ്പരത്തം  കരതലാമലകം പോലെ വെളിപ്പെടുത്തി മിഴിച്ചിരിക്കുന്നവരും ആയ മൂന്നാംകിട മത്സരാര്‍ത്ഥികളെ ഇങ്ങനെ ഹീനമായ കുടിലതന്ത്രങ്ങളിലൂടെ ജയിപ്പിച്ചിട്ട് അവരെ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ വാനോളം പുകഴ്ത്താന്‍ ഈ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു യാതൊരുളുപ്പും ഇല്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ അശുദ്ധവും അപവിത്രവും ആക്കി മാറ്റിയാലും കുഴപ്പമില്ല, ഞങ്ങള്‍ക്കു ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ടക്കാരെ ജയിപ്പിച്ചേ തീരൂ എന്നതാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ മനോഭാവം.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ടുകള്‍

ആരാണു ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ട്? അദ്ദേഹം ഒരു സജ്ജനസംരക്ഷകന്‍ ആയിരുന്നു. ഒരു പടച്ചട്ടയും കുന്തവും ധരിച്ച് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ സജ്ജനസംരക്ഷകനായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ചു സമൂഹത്തിലേക്കു ചാടിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ദുഷ്ടന്മാര്‍ എന്നും നീചന്മാര്‍ എന്നും അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നുന്ന എല്ലാവരെയും വീറോടെ ആക്രമിച്ചു നശിപ്പിക്കുക എന്നതാണു പ്രവര്‍ത്തനശൈലി. ഒരു ദിവസം വഴിയില്‍ ഒരു കാറ്റാടിയന്ത്രം (wind mill) കണ്ടു. അത് ഒരു ഭീകരരാക്ഷസന്‍ ആണെന്നു ക്വിക്സോട്ടിനു തോന്നി. ഉടന്‍ അതിനെ അടിച്ചു തകര്‍ത്തു.  പിന്നീട് ഒരിക്കല്‍ ഒരു ആട്ടിന്‍ പറ്റം എതിരേ വരുന്നതു കണ്ടു. അത് ഒരു ശത്രുസൈന്യം ആണെന്നു അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. ഉടന്‍ കുന്തം കൊണ്ട് ആടുകളെ കുത്തി മലര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അദ്ദേഹം നാടിനെയും നാട്ടിലെ സജ്ജനങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത്. രക്ഷകനായി താന്‍ അവതരിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ സജ്ജനങ്ങള്‍ക്കു യാതൊരു രക്ഷയും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അടിയുറച്ച വിശ്വാസം. സ്പാനിഷ്‌ സാഹിത്യകാരനായ സെര്‍വാന്‍റസ് (Miguel de Cervantes) എഴുതിയ Don Quixote എന്ന നോവലിലെ കഥാനായകന്‍ ആണു നമ്മുടെ ഈ സജ്ജനസംരക്ഷകന്‍.

അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ഇതുപോലെ കുറേ സജ്ജനസംരക്ഷകന്മാര്‍ 1955 ല്‍ പൊടുന്നനെ അവതരിക്കുകയുണ്ടായി. മഹത്തായ അക്ഷരശ്ലോകകലയുടെ ശത്രുക്കളായ മൂന്നു കൂട്ടം നീചന്മാരെ അവര്‍ കണ്ടെത്തി. ഈ ഘോരശത്രുക്കളെ നിഷ്കാസനം (എലിമിനേറ്റു) ചെയ്ത് അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തുള്ള നല്ലവരായ വിദഗ്ദ്ധന്മാരെയും പ്രഗല്ഭന്മാരെയും പ്രതിഭാശാലികളെയും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതു തങ്ങളുടെ ജീവിതദൌത്യമായി അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവര്‍ കണ്ടെത്തിയ നീചന്മാരായ ശത്രുക്കള്‍ താഴെപ്പറയുന്നവരാണ്:-

1 സാഹിത്യമൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങള്‍ (നാല്‍ക്കാലിശ്ലോകങ്ങള്‍) ചൊല്ലുന്ന എഴാം കൂലികളായ നീചന്മാര്‍.

മൂല്യബോധമില്ലാത്ത ഇവര്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ വിലയും നിലയും ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കുന്നു. അതിനാല്‍  ഇവരാണ് ഒന്നാം നമ്പര്‍ ശത്രുക്കള്‍. ഇവരെ തകര്‍ത്തു തരിപ്പണം ആക്കാതെ സജ്ജനങ്ങള്‍ക്കു രക്ഷയില്ല.

2 ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ നീചന്മാര്‍.

ഇവര്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒട്ടും ആസ്വാദ്യമാവുകയില്ല. സുസ്വരം എന്ന സൌഭാഗ്യം ഇല്ലാത്തവര്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലിയിട്ട്‌ എന്തു കാര്യം? ഷഡ്ഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞ ശബ്ദം ഉള്ള ഉത്തമകലാകാരന്മാര്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഈ ഏഴാംകൂലികള്‍ എന്തിന് അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലണം? കലയ്ക്കു ഭീഷണിയായ ഈ ഘോരശത്രുക്കളും തകര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടവര്‍ തന്നെ.

3 സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി ഇല്ലാത്ത നീചന്മാര്‍.

ഇവരും അക്ഷരശ്ലോകകലയുടെ ആസ്വാദ്യത കുറയ്ക്കുന്ന ശത്രുക്കളാണ്. യേശുദാസ് പാടുന്നതു പോലെ മനോഹരമായി രാഗതാളമേളനങ്ങളോടെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ഉത്തമകലാകാരന്മാര്‍ക്ക് അവസരവും പ്രോത്സാഹനവും ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ കലയുടെ ബദ്ധശത്രുക്കളായ ഈ നീചന്മാരും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടേ മതിയാകൂ.

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ മൂന്നു കൂട്ടം നീചന്മാരായ ശത്രുക്കളെയും നിഷ്കാസനം ചെയ്ത്‌ അക്ഷരശ്ലോകകലയെ ശുദ്ധീകരിച്ചു വിലയും നിലയും ആസ്വാദ്യതയും ഒക്കെയുള്ള ഒരു ഉത്തമകല എന്ന നിലയിലേക്ക് അതിനെ ഉയര്‍ത്തുക എന്നതാണ് അവരുടെ പ്രഖ്യാപിതലക്ഷ്യം. അതിനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമോ? മൂല്യവും ആസ്വാദ്യതയും അളന്നുള്ള മാര്‍ക്കിടല്‍. മാര്‍ക്കു കൂടിയവര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കും. മാര്‍ക്കു കുറഞ്ഞവര്‍ തൂത്തെറിയപ്പെടും.

ഇത്തരം സജ്ജനസംരക്ഷകന്മാര്‍ അവതരിച്ചത് അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ഭാഗ്യാതിരേകം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍!

ഔറംഗസേബിനോടു പരാതി പറഞ്ഞാല്‍ എന്തു ഫലം?

ഔറംഗസേബ് ചക്രവര്‍ത്തി ഒരു വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു.

“നമ്മുടെ രാജ്യം ഒരു മുസ്ലീം രാജ്യമാണ്. ഇവിടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമാണ്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വേണമെങ്കില്‍ മുസ്ലീങ്ങളുടെ ഔദാര്യം പറ്റിക്കൊണ്ട്‌ അവരുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളായി ഇവിടെ ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടാം. പക്ഷേ അതിന് അവര്‍ ജസിയ എന്ന പേരില്‍ ഒരു നികുതി തരേണ്ടതുണ്ട്.”

ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ തീരുമാനം നടപ്പിലായി എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.  ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ എന്നു പേരുള്ള രാജ്യത്തു ഹിന്ദുക്കള്‍ക്കു ഹിന്ദുക്കളായി ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ അവര്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്കു കരം കൊടുക്കണമത്രേ. പക്ഷേ ഹിന്ദുക്കള്‍ ആരും ഇതിനെതിരെ ഒരു പരാതിയും പറഞ്ഞതായി അറിവില്ല. പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ വല്ല ഫലവും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ? ഇല്ല എന്ന കാര്യം തീര്‍ച്ച. മുസ്ലീങ്ങള്‍ വളരെ ഉന്നതരും ഹിന്ദുക്കള്‍ വളരെ താഴ്ന്നവരും ആണെന്ന അടിയുറച്ച വിശ്വാസത്തിലാണു ചക്രവര്‍ത്തി ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്. അതിനാല്‍ പരാതിക്കു ഫലം ഉണ്ടാകും എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാനേ വകയില്ല.

പണവും പ്രതാപവും ശക്തിയും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു ഉന്നതന്‍ ഒരു  തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്താല്‍ അതിനെതിരെ ആരും പ്രതികരിക്കാറില്ല. പ്രതികരിച്ചാല്‍ ഫലമില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവാകാം ഇതിനു കാരണം.

ഔറംഗസേബിന്‍റെ ചിന്താഗതിയുള്ള ചില ഉന്നതന്മാരാണ് അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തെ സാധാരണക്കാരെ അധ:കൃത്രരാക്കി മാറ്റിയത്. അവരുടെ വിശ്വാസപ്രമാണം അനുസരിച്ച് അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ ഉള്ള അവകാശം ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും ഒക്കെയുള്ള ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രമാണ്.  അല്ലാത്തവരെ അവര്‍ അധ:കൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരായി മുദ്രകുത്തി എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും.

ഈ ഉന്നതന്മാരോടും അധികമാരും പരാതി പറയാറില്ല. പറഞ്ഞാല്‍ പരിഗണിക്കുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, പറയുന്നവനെ പുച്ഛിച്ചും പരിഹസിച്ചും തറ പറ്റിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യും.

ചക്രവര്‍ത്തി വിജയിക്കട്ടെ എന്നു വിളിച്ചു പറയാനല്ലാതെ അധ:കൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയുകയില്ല.

ജര്‍മ്മനിയില്‍ ഹിറ്റ്ലര്‍ ജൂതന്മാരെ അധ:കൃതരാക്കിയപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്താണു ചെയ്തത്? ചിലര്‍ മരണം വരിച്ചു. ചിലര്‍ അന്യരാജ്യങ്ങളിലേക്കു രക്ഷപ്പെട്ടു. ശക്തന്മാര്‍ അനീതി കാണിച്ചാല്‍ അശക്തന്മാര്‍ അവരുടെ മുമ്പില്‍ നിസ്സഹായര്‍ ആയിപ്പോകും.

അത്തരം ഒരു നിസ്സഹായാവസ്ഥയാണു സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്ക് ഇന്നുള്ളത്. പണവും പ്രതാപവും സ്വാധീനശക്തിയും ഒക്കെ ഉള്ള ചില ഉന്നതന്മാര്‍ ചിലരെ അധ:കൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരാക്കി എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുകയും അവരുടെ പത്തിലൊന്നു പോലും അറിവില്ലാത്തവരും തുരുതുരെ അച്ചു മൂളുന്നവരും ആയ മൂന്നാം കിടക്കാരെ ജയിപ്പിച്ചു വിദഗ്ദ്ധന്‍, പ്രഗല്ഭന്‍, പ്രതിഭാശാലി എന്നൊക്കെ വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടുന്നവര്‍ക്കു മിണ്ടാതെ സഹിക്കാനേ കഴിയുന്നുള്ളൂ.

പലരും അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലല്‍ നിര്‍ത്തി ഗുഡ് ബൈ പറഞ്ഞു പോയി. ചിലര്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന അപ്പക്കഷണങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചു സംതുപ്തരായി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നു. അവരോട് ഒരു ഉന്നതന്‍ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്. “നിങ്ങള്‍ വലിയ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ വരരുത്. ചെറിയ ചെറിയ ഗാര്‍ഹികസദസ്സുകളില്‍ പങ്കെടുത്തു തൃപ്തിപ്പെട്ടുകൊള്ളണം”. ഉന്നതന്‍റെ ആജ്ഞ ശിരസാ വഹിച്ച് ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നവരാണു മിക്കവരും.

ഔറംഗസേബ് ചക്രവര്‍ത്തി സിന്ദാബാദ്‌. അക്ഷരശ്ലോകചക്രവര്‍ത്തിമാര്‍  സിന്ദാബാദ്‌.