അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്തവര്‍

ആകാശത്തു പറക്കുന്ന ഓരോ വിമാനത്തിനും വ്യക്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനം ഉണ്ട്. അത് അവിടെ എത്തുമെന്നുള്ള ഉത്തമവിശ്വാസത്തിലാണ് അതിലെ യാത്രക്കാര്‍ അതിനകത്തു സമാധാനമായി ഇരിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോള്‍ തീവ്രവാദികളും മറ്റും ഭീഷണി, ബലപ്രയോഗം മുതലായവയിലൂടെ വിമാനത്തെ തെറ്റായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു തിരിച്ചു വിടും. ഇതിനെയാണു ഹൈജാക്കിംഗ് എന്നു പറയുന്നത്. ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തേണ്ട വിമാനം കണ്ടഹാറില്‍ എത്തിയെന്നു വരാം. യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ഇത് അങ്ങേയറ്റം അസൌകര്യവും ദുഃഖവും നഷ്ടവും ഉണ്ടാക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ചിലര്‍ക്കു ജീവന്‍ വരെ നഷ്ടപ്പെടും. എങ്കിലും ഹൈജാക്കര്‍മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് അത്യന്തം ആഹ്ലാദകരവും അഭിമാനാര്‍ഹവും ആയ വന്‍ വിജയമാണ്.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെയും ഇതുപോലെ ചിലര്‍ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യുകയുണ്ടായി. പാടുപെട്ടു ശ്ലോകങ്ങള്‍ പഠിച്ചാല്‍ അച്ചുമൂളാതെ ചൊല്ലി ജയിച്ചു സമ്മാനം നേടാം എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ധാരാളം പേര്‍ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ആയിരക്കണക്കിനു ശ്ലോകങ്ങള്‍ പഠിച്ചു. അവരെയെല്ലാം നിരാശയില്‍ ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടു പോയി. അച്ചു മൂളാതെ ചൊല്ലുന്നതില്‍ യാതൊരു മേന്മയും ഇല്ലെന്നും നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി ചൊല്ലി ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യമെന്നും അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതുവരെ വിജയസാദ്ധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നവരെയെല്ലാം അവര്‍ എലിമിനേഷനിലൂടെ പുറത്താക്കി. വിജയത്തിനു പുതിയ അവകാശികള്‍ വന്നു. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ള ഏതാനും ഗര്‍ഭശ്രീമാന്മാര്‍. തുരുതുരെ അച്ചു മൂളിയാലും അവര്‍ തന്നെ ജയിക്കും. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകവിമാനത്തിന്‍റെ ലക്‌ഷ്യം ഡല്‍ഹിക്കു പകരം കണ്ടഹാര്‍ ആക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ വമ്പിച്ച വിജയം നേടി ആഹ്ലാദനൃത്തം ചവിട്ടുകയാണല്ലോ.

Advertisements

ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ക്ക് അനുകൂലമാകുന്ന ഘടകങ്ങള്‍

മാര്‍ക്കിടല്‍ ഉള്ള അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ ജയിക്കണമെങ്കില്‍ ഭാഗ്യവാന്മാരായ ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രം ലഭ്യമാകുന്ന ഏതാനും അനുകൂലഘടകങ്ങള്‍ കൂടിയേ തീരൂ. ഇവയെല്ലാം ജന്മസിദ്ധമാണെന്നത് എടുത്തുപറയേണ്ട ഒരു സവിശേഷതയാണ്. ഏതൊക്കെയാണ് ഇവയെന്നു പരിശോധിക്കാം.

1  ശബ്ദമേന്മ.

നല്ലസ്വരമാധുര്യം ഉള്ളവര്‍ക്കു കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്കു കിട്ടും എന്നതു പരസ്യമായ രഹസ്യമാണ്. “സൌഭാഗ്യമേ സുസ്വരം” എന്നതാണു മാര്‍ക്കിടല്‍ പ്രസ്ഥാനക്കാരുടെ ആപ്തവാക്യം. “ഷഡ്ഗുണങ്ങളുള്ള ശബ്ദം” ഉള്ളവര്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കു വളരെ ആസ്വാദ്യം ആയിരിക്കുമത്രേ.

2  യുവത്വം.

ഒരു യുവാവും ഒരു വൃദ്ധനും തമ്മില്‍ മത്സരിച്ചാല്‍ യുവാവിനു വിജയസാദ്ധ്യത കൂടും. പ്രായം കൂടുന്തോറും ശബ്ദത്തിന്‍റെ മേന്മ കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരുംഎന്നതാണ് ഇതിനു കാരണം. ചെറുപ്പകാലത്തു ധാരാളം സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകള്‍ നേടിയ പല വിദഗ്ദ്ധന്മാരും വാര്‍ദ്ധക്യകാലത്തു യുവാക്കളോടു മത്സരിച്ചു ദയനീയമായി പരാജയപ്പെടുന്നതു കാണാം.

3  സ്ത്രീത്വം.

ഒരു യുവാവും യുവതിയും തമ്മിലാണു മത്സരമെങ്കില്‍ യുവതിക്കായിരിക്കും വിജയസാദ്ധ്യത കൂടുതല്‍. സ്കൂള്‍ കുട്ടികളുടെ മത്സരത്തില്‍ ഈ ഘടകത്തിന്‍റെ സ്വാധീനം വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം. ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും തമ്മില്‍ മത്സരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ബഹുദൂരം പിന്തള്ളപ്പെടും.

4  സംഗീതവാസന.

സംഗീതവാസനയുള്ള ഒരാളും അതില്ലാത്ത ഒരാളും തമ്മില്‍ മത്സരിച്ചാല്‍ സംഗീതവാസനയുള്ള ആളിന്‍റെ വിജയസാദ്ധ്യത വളരെയേറെ കൂടുന്നതു കാണാം. അക്ഷരശ്ലോകം “സംഗീതഗന്ധി” ആയിരിക്കണം, “സംഗീതസമ്പന്നം” ആയിരിക്കണം എന്നൊക്കെയാണു പുരോഗമനവാദികളുടെ ആപ്തവാക്യങ്ങള്‍.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ മധുരസ്വരക്കാരിയായ ഒരു യുവഗായികയോടു മത്സരിച്ചു ജയിക്കാന്‍ സാധാരണക്കാരനായ ഒരു വൃദ്ധനു തലകുത്തിനിന്നു തപസ്സു ചെയ്താലും സാധിക്കുകയില്ല. മധുരസ്വരക്കാരിയുടെ മുമ്പില്‍ ആയുധം വച്ചു കീഴടങ്ങുക എന്നതു മാത്രമേ കരണീയം ആവുകയുള്ളൂ.

കുടില്‍ മുതല്‍ കൊട്ടാരം വരെയുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ അവകാശപ്പെട്ട ജനകീയവും സമത്വസുന്ദരവും ആയ ഒരു സാഹിത്യവിനോദം ആയിരുന്നു അക്ഷരശ്ലോകം. പക്ഷേ മാര്‍ക്കിടല്‍ എന്ന “വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരം” വന്നതോടുകൂടി അതു ഭാഗ്യവാന്മാരായ ഏതാനും ഗര്‍ഭശ്രീമാന്മാരുടെ കുത്തകയായി മാറി.

ആസ്വാദ്യതാവാദം — മായം ചേര്‍ക്കാനുള്ള മറ

പരിശുദ്ധമായ വെളിച്ചെണ്ണ കിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടു കൂടിയാണു നാം കടയില്‍ പോകുന്നത്. പക്ഷേ നമുക്ക് അതു കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടോ? ഇല്ല. മിക്കപ്പോഴും മിനറല്‍ ഓയില്‍ (പാരഫിന്‍), ഫില്‍റ്റര്‍ ചെയ്ത കരി ഓയില്‍ ഇതൊക്കെ ചേര്‍ത്ത വെളിച്ചെണ്ണ ആയിരിക്കും ലഭിക്കുക.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ കാര്യവും ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കുന്നു. അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ മായം ചേര്‍ക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്തുക്കള്‍ ആണു സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും.  അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്നും ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാത്തവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യണമെന്നും ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നവര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കണമെന്നും ഒക്കെ വാദിക്കുന്ന ആസ്വാദ്യതാവാദികള്‍ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഈ മായം ചേര്‍ക്കല്‍ വീരന്മാര്‍ക്കു മറ പിടിച്ചു കൊടുക്കുകയാണ്.

മായം ചേര്‍ക്കുന്നവര്‍ ആരും പരസ്യമായിട്ടല്ല മായം ചേര്‍ക്കുന്നത്. അവര്‍ക്ക് അതിനൊരു മറ ആവശ്യമാണ്. അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും  ചേര്‍ത്തു നേട്ടം ഉണ്ടാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന തന്ത്രശാലികള്‍ക്ക് ആസ്വാദ്യതാവാദം നല്ല ഒരു മറയായി ഭവിക്കുന്നു.

പണ്ടൊന്നും സംഗീതത്തിന് അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ പാടി ജയിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞിരുന്നും ഇല്ല. പക്ഷേ ഇക്കാലത്ത് എല്ലാം മാറി മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ക്കു “സുസ്വരം എന്ന സൗഭാഗ്യം” ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്നും അക്ഷരശ്ലോകം “സംഗീതഗന്ധി” ആയിരിക്കണം എന്നും ഒക്കെ യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ തട്ടി മൂളിക്കുന്ന “മഹാന്മാര്‍” ഉണ്ട്. അവരുടെപുരോഗമനവാദത്തിന്‍റെ മറവില്‍ മധുരസ്വരക്കാരും പാട്ടുകാരും ആയ ശിങ്കിടികളെയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും ജയിപ്പിക്കാന്‍ തല്‍പരകക്ഷികള്‍ക്ക് അനായാസം സാധിക്കുന്നു.

പതിനായിരം ശ്ലോകങ്ങള്‍ പഠിച്ചിട്ടുള്ള കെ.സി. അബ്രഹാമിനെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തിട്ടു നൂറു ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രം പഠിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പാട്ടുകാരിയെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ ഇക്കാലത്തു യാതൊരു പ്രയാസവും ഇല്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ സംഗീതം എന്ന മായം ചേര്‍ക്കല്‍ സര്‍വ്വസാധാരണം ആയപ്പോള്‍ സംഗീതമത്സരങ്ങളുടെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളായ മാര്‍ക്കിടല്‍, എലിമിനേഷന്‍ മുതലായവയും അക്ഷരശ്ലോകമത്സരരംഗത്തേക്കു പറിച്ചു നടപ്പെട്ടു. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തു പണ്ടെങ്ങും കേട്ടുകേഴ്വി പോലും ഇല്ലാത്ത കോപ്രായങ്ങളാണ് ഇവയൊക്കെ.

അസ്ഥാനത്തുള്ള ഏതും അഴുക്കാണ് (anything out of place is dirt) എന്നാണ് ആപ്തവാക്യം. സംഗീതം വളരെ നല്ല ഒരു കാര്യം ആണെങ്കിലും അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ അത് അസ്ഥാനത്താണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ അതു dirt ആണ്. അക്ഷരശ്ലോകത്തെ “സംഗീതഗന്ധി” ആക്കുന്നവര്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ കയ്യടി നേടുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുമെങ്കിലും സഹജീവികളെ ദ്രോഹിക്കുകയാണ് അവര്‍ ചെയ്യുന്നത്. സംഗീതഗന്ധിയാക്കിയ അക്ഷരശ്ലോകം ഒരു dirty and adulterated stuff ആണ്.

പരിശുദ്ധമായ അക്ഷരശ്ലോകം വേണമെന്ന് ആര്‍ക്കെങ്കിലും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ ഈ മായംചേര്‍ക്കല്‍ വീരന്മാരെയും അവര്‍ക്കു മറ പിടിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ആസ്വാദ്യതാവാദികളെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അകറ്റി നിര്‍ത്തേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

യേശുദാസും നമ്മളും

യേശുദാസ് പാട്ടു പാടുന്നതു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ (പരാനന്ദം ചേര്‍ക്കാന്‍) ആണ്. എല്ലാ കലകളുടെയും ലക്ഷ്യം അതു തന്നെ. അക്ഷരശ്ലോകക്കാരായ നമ്മള്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നതിന്‍റെ ലക്ഷ്യവും അതു തന്നെയാണോ? ആണെന്ന് ഏത് ഉന്നതന്‍ പറഞ്ഞാലും അത് അപ്പാടെ വിഴുങ്ങരുത്. തലച്ചോറുപയോഗിച്ചു നല്ലതുപോലെ ചിന്തിച്ചു നോക്കിയിട്ടു മാത്രമേ അത്തരം “വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായങ്ങള്‍” വിശ്വസിക്കാവൂ. പറയുന്നവന്‍ ഉന്നതനോ സര്‍വ്വജ്ഞനോ ദേവേന്ദ്രനോ അവന്‍റെ അപ്പന്‍ മുത്തുപ്പട്ടരോ ആയിക്കൊള്ളട്ടെ. പറയുന്നതില്‍ കഴമ്പുണ്ടോ എന്നു നല്ലതുപോലെ ചിന്തിച്ചു നോക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത നമുക്കുണ്ട്. ഉന്നതന്മാരും സര്‍വ്വജ്ഞന്മാരും പറയുന്നതെല്ലാം തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങുന്ന ഗള്ളിബിള്‍സ് ആകരുതു നമ്മള്‍.

നമ്മള്‍ അക്ഷരനിബന്ധന പാലിച്ചും അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴിവാക്കിയും ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവരാണ്. അത്തരം ശ്ലോകം ചൊല്ലലിന്‍റെ പ്രാഥമികലക്ഷ്യം ഒരിക്കലും പരാനന്ദം ചേര്‍ക്കല്‍ ആവുകയില്ല. അതിന്‍റെ ശരിയായ ലക്ഷ്യം നമ്മുടെ അറിവു തെളിയിക്കല്‍ ആണ്. ദൃഢബദ്ധമായ സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളില്‍ ഉള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ ധാരാളം അറിയാവുന്നത് ഒരു മേന്മയാണ് എന്ന സങ്കല്പത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമാണ് അക്ഷരശ്ലോകം എന്ന സമത്വസുന്ദരമായ സാഹിത്യവിനോദം. ഈ വിനോദത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നവര്‍ക്കു തങ്ങളുടെ മുന്‍പറഞ്ഞ വിധത്തിലുള്ള അറിവു തെളിയിക്കാന്‍ മാത്രമേ ബാദ്ധ്യതയുള്ളൂ. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാനുള്ള ബദ്ധ്യതയില്ല. പരാനന്ദം ചേര്‍ക്കാന്‍ അല്പമൊക്കെ സാദ്ധ്യമായേക്കാം എങ്കിലും അതു പ്രാഥമികലക്ഷ്യമല്ല. ഉപോല്‍പന്നം (byproduct) മാത്രമാണ്. നെല്ലു കുത്തുമ്പോള്‍ ഉമി കിട്ടുന്നതു പോലെ.

ഫുട്ബാള്‍ കളിക്കുന്നവരുടെ പ്രാഥമികലക്ഷ്യം ഗോളടിച്ചു ജയിക്കല്‍ ആണ്. പക്ഷേ പതിനായിരക്കണക്കിനു കാണികള്‍ ടിക്കറ്റെടുത്തു ഗാലറികളില്‍ വന്നിരുന്ന് അവരുടെ കളി കണ്ട് ആഹ്ലാദിക്കും. എങ്കിലും ഈ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ കളിക്കാരുടെ പ്രാഥമികലക്ഷ്യമല്ല. റഫറിമാര്‍ അത് അളന്നു മാര്‍ക്കിടേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല.

ഈ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കലിന്‍റെ ആയിരത്തില്‍ ഒരംശം പോലും വരികയില്ല അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍. പിന്നെ ജഡ്ജിമാര്‍ എന്തിന് അതളന്നു മാര്‍ക്കിടണം? യേശുദാസിനോടു ല യില്‍ തുടങ്ങുന്ന പാട്ടു പാടണം ബ യില്‍ തുടങ്ങുന്ന പാട്ടു പാടണം എന്നൊക്കെ ആരെങ്കിലും അവശ്യപ്പെടാറുണ്ടോ? ഇല്ല. ഒരു വരിയില്‍ ഇത്ര അക്ഷരം ഉള്ള പാട്ടു  മാത്രമേ പാടാവൂ എന്നു നിഷ്കര്‍ഷിക്കാറുണ്ടോ? അതുമില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? പരാനന്ദം ചേര്‍ക്കുന്ന കലയില്‍ അത്തരം നിബന്ധനകള്‍ക്കു യാതൊരു പ്രസക്തിയും ഇല്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും അക്ഷരശ്ലോകം പരാനന്ദം ചേര്‍ക്കുന്ന കലയാണെന്നു ശഠിക്കുന്ന സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ നമ്മെ ഇത്തരം നിബന്ധനകളില്‍ നിന്നു മുക്തരാക്കി തരികയില്ല. ഇന്ന അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലണം എന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ തന്നെ ചൊല്ലണം. അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ പൂജ്യം മാര്‍ക്കു തന്നു ശിക്ഷിക്കും. സാഹിത്യമൂല്യം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു അനുഷ്ടുപ്പ് ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ അവര്‍ സ്വീകരിക്കുമോ? ഇല്ല. അതിനും പൂജ്യം മാര്‍ക്കു തന്നു ശിക്ഷിക്കും. പരാനന്ദം ചേര്‍ക്കുന്ന കലയില്‍ എന്തിനാണ് ഇത്തരം നിബന്ധനകള്‍ എന്നു നാം ധൈര്യപൂര്‍വ്വം നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു ചോദിക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

യേശുദാസിനു പാട്ടു പാടി നേടാന്‍ കഴിയുന്നതൊക്കെ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു ശ്ലോകം ചൊല്ലി നേടാന്‍ കഴിയുമെന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതിയാല്‍ അതൊരു ചപലവും വ്യര്‍ത്ഥവും ആയ വ്യാമോഹം മാത്രം ആയിരിക്കും. ആന പിണ്ഡം ഇടുന്നതു കണ്ടു മുയല്‍ മുക്കുന്നതു പോലെയുള്ള പരിഹാസ്യമായ വിഡ്ഢിത്തം. അത്തരത്തില്‍ അല്പമെങ്കിലും നേട്ടം ഉണ്ടാക്കണമെങ്കില്‍ അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യം മധുരസ്വരക്കാരായ ഏതാനും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും യുവതീയുവാക്കള്‍ക്കും കരമൊഴിവായി പതിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വരും. അതോടൊപ്പം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് ആദിശ്ശര്‍ , കെ.സി. അബ്രഹാം, സ്വാമി കേശവാനന്ദ സരസ്വതി, ഫാദര്‍ പി.കെ.ജോര്‍ജ്ജ് മുതലായ അതികായന്മാരെയെല്ലാം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യേണ്ടിയും വരും. അതു തന്നെയാണു സര്‍വ്വജ്ഞമാനികള്‍ ചെയ്തതും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നതും.

യേശുദാസിന്‍റെ ലക്ഷ്യം വേറെ; നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം വേറെ. അതു മനസ്സിലാക്കാത്ത സര്‍വ്വജ്ഞമാനികള്‍ സംഗീതമത്സരത്തിലെ മാര്‍ക്കിടല്‍, എലിമിനേഷന്‍ മുതലായ നിയമങ്ങളെല്ലാം അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തിലേക്ക് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത് അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ശ്ലോകപ്പാട്ടാക്കി അധഃപതിപ്പിക്കുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. ഇവര്‍ക്കു നമ്മെ ഭരിക്കാനോ നമ്മോട് ആജ്ഞാപിക്കാനോ നമ്മെ ശിക്ഷിക്കാനോ യാതൊരര്‍ഹതയും ഇല്ല.

കലയാണത്രേ; കല.

അക്ഷരശ്ലോകം കലയാണോ? അല്ല. അതു ചതുരംഗം പോലെ ഒരു വിനോദമാണ്‌. അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴിവാക്കണം എന്ന ഒറ്റ നിയമം മതി അതു കലയല്ല; വിനോദമാണ്‌ എന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെടാന്‍. അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴിവാക്കണം, അക്ഷരനിബന്ധന പാലിക്കണം, ഭാഷാവൃത്തങ്ങള്‍ പാടില്ല ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള നിയമങ്ങള്‍ ലോകത്ത് ഏതെങ്കിലും കലയില്‍ ഉണ്ടോ? ഇല്ല. അത്തരം നിയമങ്ങള്‍ ചതുരംഗം. ചീട്ടുകളി, പകിടകളി മുതലായ വിനോദങ്ങളില്‍ മാത്രമേ കാണൂ.

അക്ഷരശ്ലോകം കലയല്ലെങ്കിലും കലയാണെന്നു വാദിച്ചു സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്ന ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ ഉണ്ട്. അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ശ്ലോകപ്പാട്ടാക്കി അധഃപതിപ്പിച്ച അവരുടെ കൊള്ളരുതായ്മയെ ന്യായീകരിക്കണമെങ്കില്‍ അക്ഷരശ്ലോകം കലയാണെന്നു പൊതുജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചേ മതിയാകൂ. അതിന് അവര്‍ ഏതറ്റം വരെയും പോകും.

ഒരു കാര്യം സമര്‍ത്ഥിക്കണമെങ്കില്‍ അതിനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വഴി ഏതെങ്കിലും ഒരു മഹര്‍ഷി അത് അങ്ങനെയാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നു തെളിയിക്കുകയാണ്. കലകളെപ്പറ്റി ധാരാളം സംസാരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു മഹര്‍ഷി നമുക്കുണ്ട്. അതാണു വാത്സ്യായനന്‍. അദ്ദേഹം തന്‍റെ കാമശാസ്ത്രം എന്ന ലോകപ്രശസ്തഗ്രന്ഥത്തില്‍ 64 കലകളുടെ ഒരു ലിസ്റ്റും അവയുടെ ചെറുവിവരണവും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. നമ്മുടെ ഉന്നതന്മാര്‍ ഈ ലിസ്റ്റ് മുഴുവന്‍ പരതി നോക്കി. പക്ഷേ അക്ഷരശ്ലോകം അതിലെങ്ങും കണ്ടില്ല. പിന്നെ എന്തു ചെയ്യും? അവര്‍ തല പുകഞ്ഞ് ആലോചിച്ച് ഒരു വിദ്യ കണ്ടുപിടിച്ചു. 64 കലകളില്‍ പലതും ആര്‍ക്കും അറിഞ്ഞുകൂടാത്തതാണ്. അങ്ങനെ ഒരെണ്ണം തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് അതിനെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിനു തുല്യമായ ഒന്നാണെന്നു വരുത്തിത്തീര്‍ക്കുക. അങ്ങനെ അവര്‍ ലിസ്റ്റു മുഴുവന്‍ പരതി നോക്കിയപ്പോള്‍ സംപാര്യം എന്ന ഒരു വാക്കു കിട്ടി. സംപാര്യം എന്താണെന്ന് ആര്‍ക്കും വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞുകൂടാ. പക്ഷേ അത് കലയാണെന്നു വാത്സ്യായനന്‍ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആനന്ദലബ്ധിക്കിനി എന്തു വേണം! അവര്‍ സന്തോഷം കൊണ്ടു തുള്ളിച്ചാടി. ഇനി വേണ്ടതു സംപാര്യം അക്ഷരശ്ലോകത്തിനു തുല്യമാണെന്നു സമര്‍ത്ഥിക്കുക മാത്രമാണ്. അതിനുള്ള കരുനീക്കങ്ങള്‍ അതിസമര്‍ത്ഥമായിത്തന്നെ അവര്‍ നടത്തി. ഇപ്പോള്‍ ഗൂഗിളില്‍ സംപാര്യം എന്നു തെരഞ്ഞാല്‍ കിട്ടുന്ന അര്‍ത്ഥം “അക്ഷരശ്ലോകത്തിനു തുല്യമായ ഒരു കല” എന്നാണ്. ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ എന്തു വേണം അക്ഷരശ്ലോകം കലയാണെന്നു സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍?

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സംപാര്യം അക്ഷരശ്ലോകത്തിനു തുല്യമാണോ? അല്ലേയല്ല. അപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു ശ്ലോകമോ ചിത്രമോ തന്നിട്ടു ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം ചിന്തിച്ചു പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കലയാണു സംപാര്യം. അതിന് അക്ഷരശ്ലോകവുമായി പുലബന്ധം പോലുമില്ല. നമ്മുടെ എന്തിനോടെങ്കിലും സാമ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ അതു സമസ്യാപൂരണത്തിനോടു മാത്രമാണ്.

വാത്സ്യായനന്‍ ഗ്രന്ഥം എഴുതിയതു സംസ്കൃതത്തിലാണ്. അതില്‍ അക്ഷരശ്ലോകം, അന്ത്യാക്ഷരി മുതലായ വാക്കുകള്‍ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ അതിന്‍റെ ചില മലയാളപരിഭാഷകളില്‍ അക്ഷരശ്ലോകം എന്നു കാണാം. തല്‍പരകക്ഷികളുടെ കുപ്രചരണം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമായി എന്നതിനു തെളിവാണിത്.

ഗൂഗിളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി. വാത്സ്യായനന്‍റെ ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ മലയാളപരിഭാഷയിലും ഉള്‍പ്പെടുത്തി. പോരാത്തതിനു സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തിലും ഉള്‍പ്പെടുത്തി. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ “അവശകലാകാരന്മാര്‍” എന്നു പറഞ്ഞു കുറേപ്പേര്‍ പെന്‍ഷനും തരപ്പെടുത്തി. ഇനി അക്ഷരശ്ലോകം കലയല്ലെന്ന് ആര്‍ക്കെങ്കിലും പറയാന്‍ പറ്റുമോ?

ഉന്നതന്മാര്‍ എന്തൊക്കെ മുരട്ടുവാദങ്ങള്‍ നിരത്തിയാലും സത്യം ഇതാണ് :-

വവ്വാല്‍ പക്ഷിയല്ല; അക്ഷരശ്ലോകം കലയുമല്ല.

ആദിരിയേടത്തിന്‍റെ ദീര്‍ഘദര്‍ശിത്വം

1970 നോട്‌ അടുപ്പിച്ചാണ് അതു സംഭവിച്ചത്. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തു പൊങ്ങച്ചക്കാരായ ഉന്നതന്മാര്‍ കൊടി കുത്തി വാഴുന്ന കാലം. അവരുടെ സൃഷ്ടിയായ “മൂല്യവര്‍ദ്ധിത” അക്ഷരശ്ലോകം (മാര്‍ക്കിടല്‍ ഉള്ളത്) പ്രചരിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപിടിച്ച ശ്രമങ്ങള്‍ നടക്കുന്നു. ധനാഢ്യന്മാരായ വ്യക്തികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും മേലുള്ള സ്വാധീനശക്തി കൊണ്ടു കൈവശം വന്ന സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകള്‍ ശിങ്കിടികള്‍ക്കും കണ്ണിലുണ്ണികള്‍ക്കും വാരിക്കോരി കൊടുക്കല്‍ ആയിരുന്നു പ്രധാനമായ “കലാസേവനം”. സര്‍ക്കാരില്‍ വലിയ സ്വാധീനമുള്ള ഒരു ഉന്നതനും ഇവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സ്വാധീനശക്തി ഉപയോഗിച്ചു മറ്റൊരു നേട്ടവും ഉണ്ടാക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. അതാണു സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തില്‍ ഒരിനമായി അക്ഷരശ്ലോകം ഉള്‍പ്പെടുത്തല്‍. വിദ്യാഭ്യാസവകുപ്പില്‍ ബുദ്ധിശക്തിയും ചിന്താശക്തിയും ഉള്ള ചിലര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ എതിര്‍ത്തു. അക്ഷരശ്ലോകം കലകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ പറ്റിയതല്ല എന്ന് അവര്‍ വെട്ടിത്തുറന്നു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ നമ്മുടെ ഉന്നതന്‍ തന്‍റെ അധികാരശക്തി കൊണ്ട് അവരുടെ വാദങ്ങളെ പപ്പടം പോലെ പൊടിച്ചു കളഞ്ഞു. അങ്ങനെ അക്ഷരശ്ലോകം സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തിലെ ഒരിനമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.  പൊങ്ങച്ചക്കാര്‍ ആനന്ദതുന്ദിലരായി തുള്ളിച്ചാടാന്‍ തുടങ്ങി.

അക്ഷരശ്ലോകക്കാരില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ഇതിനെ ഒരു വമ്പിച്ച നേട്ടമായി കരുതി ആഘോഷിച്ചു തിമിര്‍ത്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ഒരു മൂലയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഒരു അക്ഷരശ്ലോകക്കാരന്‍ ഒരു വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. “സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തില്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ഉള്‍പ്പെടുത്തിയത് ഒരു മണ്ടത്തരമാണ്” എന്നായിരുന്നു അത്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതു സാക്ഷാല്‍  ആദിരിയേടത്തു നീലകണ്ഠന്‍ ഭട്ടതിരിപ്പാട് ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ആര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ല. അദ്ദേഹം കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചുമില്ല. വിശദീകരണം കേള്‍ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും താല്‍പര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കാലക്രമത്തില്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതിന്‍റെ പൊരുള്‍ താനേ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം ജയിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടായി. ഏറ്റവും മനോഹരമായി പാടുന്ന പെണ്‍കുട്ടി ഏറ്റവും വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധ എന്ന അവസ്ഥ (ദുരവസ്ഥ) ഉണ്ടായി. അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴികെയുള്ള സംസ്കൃതവൃത്തങ്ങളിലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രം പാടാവുന്ന ഒരുതരം ലളിതഗാനമത്സരമാണ്‌ അക്ഷരശ്ലോകം എന്ന ധാരണ രക്ഷിതാക്കളുടെ ഇടയില്‍ പരക്കുകയും ചെയ്തു. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ശ്ലോകപ്പാട്ടായി അധ:പതിച്ചു.

ആദിരിയേടത്തിനെപ്പോലെ ശരിയായ വഴിക്കു ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവര്‍ വേണ്ടത്ര ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ദുരവസ്ഥ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം? പോയ ബുദ്ധി ആന പിടിച്ചാലും കിട്ടുകയില്ലല്ലോ.

മൂന്നു സകാരങ്ങളും അവയുടെ ആപേക്ഷികശക്തിയും

അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ മാര്‍ക്കിട്ടു നടത്തുന്ന “മൂല്യവര്‍ദ്ധിത” അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ മാര്‍ക്കു നേടിത്തരുന്ന മൂന്നു ഘടകങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. മൂന്നും സ എന്ന അക്ഷരത്തില്‍ തുടങ്ങുന്നവയാണ്.

  1. സാഹിത്യമൂല്യം
  2. സ്വരമാധുര്യം
  3. സംഗീതഗന്ധം

ഇവയെ നമുക്കു സകാരത്രയം എന്നു വിളിക്കാം. മാര്‍ക്കു നേടിത്തരാന്‍ ഇവയില്‍ ഓരോന്നിനും ഉള്ള ശക്തി താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നതു സാഹിത്യമൂല്യമാണ് ഇവയില്‍ സുപ്രധാനം എന്നാണ്. പക്ഷേ ഇതു സത്യത്തില്‍ നിന്നു വളരെ വിദൂരമാണ്. സാഹിത്യമൂല്യത്തിനു പറയത്തക്ക സ്വാധീനശക്തിയൊന്നും ഇല്ല. മിക്കവാറും എല്ലാവരും സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലും. സ്വയം തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍ക്ക് ആചാര്യന്മാര്‍, സഹായികള്‍, അഭ്യുദയകാംക്ഷികള്‍ മുതലായവര്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു കൊടുക്കും. അതിനാല്‍ സാഹിത്യമൂല്യത്തിന്‍റെ  അളവില്‍ കാര്യമായ ഏറ്റക്കുറച്ചില്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല. ഏറ്റക്കുറച്ചില്‍ ഉണ്ടാകുന്നതു മുഴുവന്‍ മറ്റു രണ്ടു ഘടകങ്ങളിലാണ്‌. അവ രണ്ടും ജന്മസിദ്ധവുമാണ്. ഇവയുള്ളവര്‍ മാര്‍ക്കു വാരിക്കൂട്ടി ജയിക്കും. ഇവ ഇല്ലാത്ത നിര്‍ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യും. സ്വരമാധുര്യത്തിന്‍റെയും സംഗീതവാസനയുടെയും അതിപ്രസരത്തില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം മുങ്ങിപ്പോകും. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ സര്‍വ്വജ്ഞന്മാരുടെ മൂല്യവര്‍ദ്ധിത അക്ഷരശ്ലോകം വെറും ശ്ലോകപ്പാട്ടായി അധഃപതിക്കും.