ശരിയും തെറ്റും

ഏതു മത്സരം ആയാലും അതിന്‍റെ സംഘാടകര്‍ക്കു ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിവുണ്ടായിരിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ മത്സരം നിര്‍ഗ്ഗുണമായിപ്പോകും.

ഒരു ഹൈ ജംപ് മത്സരം ശരിയായി  സംഘടിപ്പിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? അളവുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള രണ്ടു സ്റ്റാന്‍ഡുകള്‍ക്കിടയില്‍ തൊട്ടാല്‍ താഴെ വീഴുന്ന വിധത്തില്‍ ഒരു വടി ഉറപ്പിക്കണം. മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ വടിക്കു മുകളിലൂടെ ചാടണം. വടി താഴെ വീണാല്‍ ചാട്ടം ഫൗള്‍ ആകും. ഫൗള്‍ അല്ലാത്ത ചാട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം സ്വീകരിക്കണം. സ്വീകാര്യമായ ചാട്ടത്തിന്‍റെ ഉയരം പരിഗണിച്ചു വിജയികളെ നിര്‍ണ്ണയിക്കണം. ഇതാണ് ശരിയായ രീതി.

ഇതിനു പകരം ചാട്ടത്തിന്‍റെ ഭംഗിയും ആസ്വാദ്യതയും ഒക്കെ അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു ഫലം പ്രഖ്യാപിച്ചാല്‍  അത് അമ്പേ തെറ്റാകും. അതുകൊണ്ടാണു പറയുന്നതു ശരിയും തെറ്റും വേര്‍തിരിച്ച് അറിയാവുന്നവര്‍ വേണം മത്സരം നടത്താന്‍ എന്ന്.

ഇതുപോലെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിലും ശരിയും തെറ്റും ഉണ്ട്. അനുഷ്ടുപ്പല്ലാത്ത ശ്ലോകങ്ങള്‍ അക്ഷരനിബന്ധന പാലിച്ചും തെറ്റു കൂടാതെയും തപ്പിത്തടയാതെയും ചൊല്ലിയാല്‍ സ്വീകാര്യമാകും. ഓരോ റൗണ്ടിലും സ്വീകാര്യമായ രീതിയില്‍ ഒരു ശ്ലോകം ചൊല്ലണം. ചൊല്ലാതിരുന്നാല്‍ അച്ചുമൂളലാകും. അച്ചുമൂളിയവനെ പരാജിതന്‍ എന്നു വിധിക്കണം.

അതിനു പകരം ശ്ലോകത്തിന്‍റെ സാഹിത്യമൂല്യം, ചൊല്ലിയവന്‍റെ സ്വരമാധുര്യം മുതലായവ അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു വിധി പ്രസ്താവിച്ചാല്‍ അതു തെറ്റാകും.

ഇവിടെയും ശരിയും തെറ്റും വേര്‍തിരിച്ച് അറിയാവുന്നവര്‍ വേണം മത്സരം നടത്താന്‍. അല്ലെങ്കില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ആകെ അവതാളത്തിലാകും. അത്തരം മത്സരങ്ങളെ നിര്‍ഗ്ഗുണം എന്നു തന്നെ പറയേണ്ടി വരും.

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കുന്നതു പോലും തെറ്റാണ്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ സ്വരമാധുര്യം, സംഗീതം, ശൈലി മുതലായവ അളക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

Advertisements

മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കണ്ണിലുണ്ണികളെ ജയിപ്പിക്കരുത്

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിയമം അനുസരിച്ച് അച്ചു മൂളിയവന്‍ പരാജിതനാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ചില അഭിനവ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ അച്ചുമൂളിയവരെയും ജയിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അതിന് അവര്‍ എഴുന്നള്ളിക്കാറുള്ള ഒരു മുടന്തന്‍ ന്യായമുണ്ട്.

“ഒരക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും മറ്റെല്ലാ അക്ഷരങ്ങളിലും നല്ല സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു.”

ഇതു ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും വിവരക്കേടും സ്വജനപക്ഷപാതവും ആണ്. ചെസ്സു കളിയില്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞവന്‍ പരാജിതന്‍ ആകുന്നതു പോലെ ഇവിടെ അച്ചു മൂളിയവന്‍ പരാജിതന്‍ ആകും. അതു മാറ്റാന്‍ ഒരു ഉന്നതനും സര്‍വ്വജ്ഞനും അധികാരമില്ല. തലയ്ക്കകത്തു സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട കളിമണ്ണെങ്കിലും ഉള്ള ആരും ഇത്തരം തരം താണ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുകയില്ല.

ആഢ്യന്മാരും അടിയാന്മാരും

സമത്വസുന്ദരവും സമാധാനപൂര്‍ണ്ണവും സന്തുഷ്ടവും ആയി പരിലസിക്കുന്ന ഏതു സമൂഹത്തിലും എപ്പോഴും സംഭവിക്കാവുന്ന ഒരു അത്യാഹിതമാണു തങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ സഹജീവികളെക്കാള്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ ആണെന്നു സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു ആഢ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ ആവിര്‍ഭാവം. അതോടുകൂടി മറ്റുള്ളവര്‍ അധഃകൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരായ അടിയാന്മാരായി മാറും. അടിയാന്മാരുടെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും ആഢ്യന്മാര്‍ കവര്‍ന്നെടുത്ത് അവരെ അടക്കി ഭരിക്കും. അവകാശങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യവും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട അടിയാന്മാര്‍ വെറും അടിമകളുടെ നിലയിലേക്ക് അധഃപതിക്കും. അസമത്വം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ അടിയാന്മാരുടെ സമാധാനം, സന്തുഷ്ടി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും.

പ്രാചീനഭാരതത്തില്‍ ചാതുര്‍വര്‍ണ്ണ്യം മയാ സൃഷ്ടം എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു തുടങ്ങിയ ഒരു തൊഴില്‍ വിഭജനപദ്ധതി അവസാനം ചെന്നെത്തിയതു തീണ്ടല്‍ തൊടീല്‍ അയിത്തം മുതലായ അനാചാരങ്ങളിലാണ്‌. എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു എന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത ചിലര്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നു വരുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം അത്യാഹിതം സംഭവിക്കുന്നത്‌. ബുദ്ധിശക്തി, തൊലിവെളുപ്പ്, ഊര്‍ജ്ജസ്വലത ഇങ്ങനെ പല ഘടകങ്ങളും ആഢ്യന്മാരുടെ ആവിര്‍ഭാവത്തിനു കാരണമാകാം. ആഢ്യന്മാരെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതു താഴ്ന്നവരെ കൊണ്ടു ജോലി ചെയ്യിക്കാന്‍ ആണെന്നും അതുകൊണ്ട് ആഢ്യന്മാര്‍ക്ക് ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാതെ സുഖമായി ജീവിക്കാന്‍ അവകാശം ഉണ്ടെന്നും ഉള്ള ഒരു വിശ്വാസപ്രമാണവും വാദമുഖവും താമസിയാതെ പ്രചാരത്തില്‍ വരും. സാമൂഹ്യ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്രയാണു പിന്നീടു കാണുക.

സവര്‍ണ്ണമേധാവിത്വത്തിനു പുറമേ മുസ്ലീം മേധാവിത്വം, ബ്രിട്ടീഷ് മേധാവിത്വം മുതലായ പല മേധാവിത്വങ്ങളുടെയും ദൂഷ്യഫലങ്ങള്‍ നാം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആഢ്യമേധാവിത്വം അമേരിക്കയിലും ജര്‍മ്മനിയിലും ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സമത്വസുന്ദരവും ജനകീയവും ആയ ഏതു വ്യവസ്ഥിതിയിലും ഇങ്ങനെ ഒരു ആഢ്യവര്‍ഗ്ഗം ഉയര്‍ന്നു വന്ന് ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാം. ആഢ്യന്മാരും അടിയാന്മാരും എന്ന ഒരു ചേരിതിരിവ്‌ ഉണ്ടാകാം. ഈ അത്യാഹിതം അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തിലും നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ സംഭവിച്ചു. 1955 മുതല്‍ 1970 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിലാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ഇടയില്‍ ഒരു ആഢ്യവര്‍ഗ്ഗം ഉയര്‍ന്നു വന്നതും മറ്റുള്ളവരുടെ മേല്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചതും. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തെ ആഢ്യന്മാരുടെ ഉല്‍കൃഷ്ടതാബോധ (superiority complex) ത്തിനു കാരണം സംസ്കൃതപാണ്ഡിത്യം, ശബ്ദമേന്മ, ഉന്നതങ്ങളിലെ സ്വാധീനശക്തി മുതലായ ചില ഘടകങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. മൂല്യവാദം, കലാവാദം, ആസ്വാദ്യതാവാദം മുതലായ ചില ചപ്പടാച്ചിവാദങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് അവര്‍ സ്വയം യജമാനന്മാരായി അവരോധിച്ചു. സാധാരണക്കാരോട് അവര്‍ ഇങ്ങനെ ഉല്‍ഘോഷിച്ചു:

“അക്ഷരശ്ലോകം കലയാണ്. അതുകൊണ്ടു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ബാദ്ധ്യതയാണ്. ഈ ബാദ്ധ്യത നിറവേറ്റാന്‍ വിദഗ്ദ്ധന്മാരും പ്രഗല്ഭന്മാരും പ്രതിഭാശാലികളും മൂല്യം കൂടിയവരും ആയ ഞങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. മൂല്യം കുറഞ്ഞ നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇരുന്നു ചൊല്ലാന്‍ യോഗ്യരല്ല. നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ മത്സരത്തില്‍ ചേര്‍ന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. അതിനുള്ള അധികാരം ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ ഇത്രയും വലിയ കേമന്മാര്‍ ആയതുകൊണ്ട് അച്ചുമൂളിയാലും ഞങ്ങള്‍ക്കു ജയിക്കാന്‍ അവകാശവും ഉണ്ട്.”

സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ഈ ആഢ്യന്മാരെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവര്‍ക്കു മലയപ്പുലയന്‍റെ ഗതി (അഥവാ ഗതികേട്) ഉണ്ടായി.

ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍ക്കു നട്ടെല്ലില്ല.

ഇതു പറഞ്ഞതു ശ്രീ. അല്‍ഫോണ്‍സ് കണ്ണന്താനം ആണ്. അദ്ദേഹത്തിനു വളരെ മുമ്പു ബെര്‍ട്രണ്ട് റസ്സലും ഇത് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിനും മുമ്പു നെപ്പോളിയനും ഇതേ കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. The world suffers a lot; not because of the violence of bad people, but because of the silence of good people. ലോകത്ത് അല്പമെങ്കിലും നീതി കാണപ്പെടുന്നതു ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ല; നട്ടെല്ലുള്ളവര്‍ ഏതാനും പേരെങ്കിലും ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

ബുദ്ധിയുള്ള സഹപ്രവര്‍ത്തകരെ വേണമെന്നു കണ്ണന്താനം ഒരിക്കലും നിര്‍ബ്ബന്ധം പിടിക്കാറില്ല. ബുദ്ധി അല്പം കുറഞ്ഞാലും നട്ടെല്ലുള്ളവര്‍ വേണമെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയാറ്.

കണ്ണന്താനത്തിന്‍റെ അഭിപ്രായം എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ടതാണ്. അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്ത്‌ അടുത്ത കാലത്തായി പൊന്തി വന്നിട്ടുള്ള എല്ലാ നീതിനിഷേധങ്ങള്‍ക്കും കാരണം ബുദ്ധിയുള്ളവരുടെ നട്ടെല്ലില്ലായ്മയാണ്.

അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ തങ്ങള്‍ അതിബുദ്ധിമാന്മാരാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നവരാണ്. “അനേകവത്സരതപസ്യ”യും “അതിബുദ്ധി”യും കൊണ്ടാണത്രേ ഒരാള്‍ അക്ഷരശ്ലോകി ആകുന്നത്‌. പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം? അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നതു പോലെയുള്ള കടുത്ത അനീതി കാട്ടുന്ന ഉന്നതന്മാരുടെയും ധനാഢ്യന്മാരുടെയും മുമ്പില്‍ ഒച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കാനേ അവര്‍ക്കു കഴിയൂ. നിവര്‍ന്നു നിന്നു രണ്ടു വാക്കു പറയാന്‍ അവര്‍ ഒരിക്കലും ധൈര്യപ്പെടുകയില്ല. ഇത്തരം ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ ഉണ്ടായിട്ട് എന്തു കാര്യം?

പണവും പ്രതാപവും ഉള്ള ഉന്നതന്മാര്‍ മൂല്യവാദം, ആസ്വാദ്യതാവാദം, കലാവാദം മുതലായ ചപ്പടാച്ചിവാദങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ചു തങ്ങളെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തിട്ടു തങ്ങളേക്കാള്‍ വളരെ അറിവു കുറഞ്ഞവരും തുരുതുരെ അച്ചു മൂളുന്നവരും ആയ “സുസ്വര”ക്കാരെയും “സംഗീതഗന്ധ”ക്കാരെയും ജയിപ്പിച്ചാലും അവര്‍ ആ അനീതി എല്ലാം സഹിച്ചു മിണ്ടാതെ നില്‍ക്കുകയേ ഉള്ളൂ. നട്ടെല്ലില്ലാത്തവര്‍ അനീതിയുടെ തിക്തഫലങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്‌. അനുഭവിക്കട്ടെ.

മാര്‍ക്കിടാന്‍ വരുന്ന തമ്പ്രാന്മാര്‍

ഉന്നതന്മാരും ധനാഢ്യന്മാരും നടത്തുന്ന പുരോഗമനപരമായ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ മാര്‍ക്കിടാന്‍ വരുന്നവര്‍ പ്രധാനമായി മൂന്നു തരക്കാരാണ്.

1 നിര്‍മ്മല്‍സരന്മാര്‍

സദസ്സുകളിലും മറ്റും ശ്ലോകം ചൊല്ലുമെങ്കിലും ഇക്കൂട്ടര്‍ ഒരിക്കലും മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മത്സരാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍, അവകാശങ്ങള്‍ ഇവയെപ്പറ്റിയൊന്നും ഇവര്‍ക്കു യാതൊരു ഗ്രാഹ്യവും ഇല്ല. ഇവരില്‍ നിന്നു മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ഒട്ടും നീതി ലഭിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതല്ല.

2 നിഷ്ചൊല്ലന്മാര്‍

ചെറിയ സദസ്സുകളില്‍പ്പോലും ഇക്കൂട്ടര്‍ ഒരു ശ്ലോകവും ചൊല്ലുകയില്ല. പക്ഷെ അക്ഷരശ്ലോകത്തെപ്പറ്റി ദീര്‍ഘമായി പ്രസംഗിക്കും. മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു നീതി നിഷേധിക്കുന്നതില്‍ അഗ്രഗണ്യന്മാരാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍. നിര്‍മ്മല്‍സരന്മാരെക്കാള്‍ ഒരു പടി കൂടി കടന്ന ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും ഇവര്‍ കാണിക്കും. ഒരു ശ്ലോകം പോലും നേരേ ചൊവ്വേ ചൊല്ലാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും ഇവര്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥികളെ പരാമാവധി ദ്രോഹിക്കും. ക്രൂരമായി നീതി നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇവരില്‍ പലരും ധരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് അനുഷ്ടുപ്പ് അല്ലാത്ത ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രം പാടാവുന്ന ഒരു ലളിതഗാനമത്സരമാണ്‌ അക്ഷരശ്ലോകം എന്നാണ്.

3 പ്രതിഭാശാലികള്‍

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ രണ്ടു കൂട്ടരും കൂടി സ്വരമാധുര്യം, സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി മുതലായവ (ആസ്വാദ്യത, മൂല്യം മുതലായവ എന്ന് ഔദ്യോഗികഭാഷ്യം) അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു ജയിപ്പിച്ചു പ്രതിഭാശാലിപീഠത്തില്‍ അവരോധിച്ചവരാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍. പ്രതിഭ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ശബ്ദമേന്മ എന്നു മാത്രമേ അര്‍ത്ഥമുള്ളൂ. കാര്യങ്ങള്‍ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവു തീരെയില്ല. വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍ മുതലായ മറ്റു പല വിശേഷണങ്ങളും ഉള്ള ഇവര്‍ക്കു അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളെപ്പറ്റി പ്പോലും വേണ്ടത്ര ബോധം ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. അവര്‍ തങ്ങളുടെ മേല്ക്കോയ്മയെപ്പറ്റി മാത്രമേ ചിന്തിക്കുകയുള്ളൂ. മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍, നീതി, ന്യായം ഇവയെപ്പറ്റിയൊന്നും അവര്‍ ചിന്തിക്കുകയില്ല.

മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്ന ശൈലി ഈ തമ്പ്രാന്മാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ മാര്‍ക്കു കുറച്ച് എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലോ? തുരുതുരെ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ജഡ്ജിമാരുടെ തീരുമാനം അന്തിമവും അലംഘ്യവും ആയതുകൊണ്ട് ഈ തമ്പ്രാന്മാരുടെ തിരുവായ്ക്ക് എതിര്‍വാ പറയാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയുകയില്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങള്‍ പോലും ശരിക്കു മനസ്സിലാക്കാതെ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്‍ ചമഞ്ഞു വന്നിരുന്നു മാര്‍ക്കിട്ട് അക്ഷരശ്ലോകരംഗം കുളമാക്കുന്ന   ഈ മൂന്നു കൂട്ടം തമ്പ്രാന്മാരും കൂടി അരങ്ങു തകര്‍ക്കുമ്പോള്‍ സാധാരണക്കാര്‍ക്കു നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ അത്ഭുതം ഉണ്ടോ?

ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി രക്ഷിച്ചു

1955 ല്‍ ചില സ്വയം പ്രഖ്യാപിത സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തേക്ക് ഇടിച്ചുകയറി വരികയും അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിലയും വിലയും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാര്‍ക്കിടല്‍, എലിമിനേഷന്‍. അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കല്‍ മുതലായ “വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരങ്ങള്‍” ഏര്‍പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. തല തിരിഞ്ഞ ഈ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ കാരണം യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടാനും ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും മറ്റുമുള്ള ചില മൂന്നാം കിടക്കാര്‍ വിദഗ്ദ്ധന്മാരും പ്രഗല്ഭന്മാരും  പ്രതിഭാശാലികളും ഒക്കെയായി വാഴ്ത്തപ്പെടാനും ഇടയായി. അക്ഷരശ്ലോകക്കാരില്‍ 99% പേരും ഹിന്ദുക്കള്‍ ആണെങ്കിലും അവരാരും വേണ്ട വിധത്തില്‍ പ്രതികരിച്ചില്ല. ചിലര്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സര്‍വ്വജ്ഞന്മാരെ കഠിനമായി ശകാരിച്ചു. പക്ഷേ അപാര തൊലിക്കട്ടിയുള്ള സര്‍വ്വജ്ഞമാനികളെ അത് ഒട്ടും തന്നെ ബാധിച്ചില്ല. മറ്റു ചിലര്‍ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയില്ല എന്നു ശപഥം ചെയ്തു. അവര്‍ക്ക് അവസരങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നതല്ലാതെ അതുകൊണ്ട് ആര്‍ക്കും ഒരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടായില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ ഫലപ്രദവും ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വവും പ്രശംസനീയവും ആയ ഒരു പ്രതികരണവും ആയി ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരാള്‍ മുന്നോട്ടു വന്നു. അത് ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരു കെ.സി. അബ്രഹാം.

അദ്ദേഹം മദിരാശിയിലെ ഒരു വ്യവസായി ആയിരുന്നു. എണ്ണമറ്റ  ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഒരു തെറ്റും ഇല്ലാതെ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നു ചൊല്ലാന്‍ കഴിവുള്ള അദ്ദേഹം അത്ഭുതകരമായ ഒരു അക്ഷരശ്ലോകപ്രതിഭ ആയിരുന്നു. പ്രരോദനം മുഴുവന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു മനഃപാഠം ആയിരുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. സര്‍വ്വജ്ഞന്മാരുടെ പരിഷ്കാരത്തിന്‍റെ പൊള്ളത്തരം അദ്ദേഹം ശരിക്കു മനസ്സിലാക്കി. സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരവുമായി ഇരമ്പിക്കുതിച്ചു മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടം ആയിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ആ പരിഷ്കാരത്തെ അതര്‍ഹിക്കുന്ന അവജ്ഞയോടെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ സകല എതിരാളികളെയും മലര്‍ത്തിയടിക്കാന്‍ പ്രയോഗിച്ച മൂല്യവാദം ആസ്വാദ്യതാവാദം മുതലായ ആയുധങ്ങളെ അദ്ദേഹം പുഷ്പം പോലെ തടുത്തു. അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാന്‍ ഒരൊറ്റ കുഞ്ഞു പോലും മുന്നോട്ടു വന്നില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹം തനിച്ചു തന്നെ അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ മുന്നിട്ടിറങ്ങി. സര്‍വ്വജ്ഞന്മാരുടെ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ഒന്നും ബാധകമാക്കാതെ അദ്ദേഹം സ്വന്തം പണം ഉപയോഗിച്ചു ശരിയായ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ തുടങ്ങി.

നീതിപൂര്‍വ്വകമായി അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം നടത്താനുള്ള പ്രശംസനീയമായ ഒരു പുതിയ വഴി അദ്ദേഹം വെട്ടിത്തുറക്കുകയായിരുന്നു. അതാണ് ഏകാക്ഷരമത്സരരീതി. സ്വീകാര്യമായ ഏതാനും അക്ഷരങ്ങളില്‍ നിന്നു നറുക്കെടുത്തു തീരുമാനിച്ച ഒരക്ഷരത്തില്‍ എല്ലാവരും ശ്ലോകം ചൊല്ലുക. അച്ചുമൂളുന്നവരെ അപ്പപ്പോള്‍ പുറത്താക്കുക. അച്ചുമൂളാതെ അവസാനം വരെ പിടിച്ചു നിന്ന ആളിനെ ജയിപ്പിക്കുക. മാര്‍ക്കിടല്‍ എന്ന “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” പാടേ തള്ളിക്കളയുക. ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹം  ആവിഷ്കരിച്ച പുതിയ രീതി. അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതു വരെ അദ്ദേഹം ഈ രീതിയില്‍ മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തി സമ്മാനങ്ങള്‍ കൊടുത്തു പോന്നു. അദ്ദേഹത്തെ എതിര്‍ക്കാന്‍ ഒരു സര്‍വ്വജ്ഞനും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മരണശേഷം ഏകാക്ഷരമത്സരങ്ങളെ തകര്‍ത്തുകളയാന്‍ തല്‍പ്പരകക്ഷികള്‍ ചില കുത്സിതശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തി നോക്കി. ഏകാക്ഷരമത്സരങ്ങളില്‍ മാര്‍ക്കിടല്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാനുള്ള കുടിലതന്ത്രമാണ് അവര്‍ പയറ്റിയത്. പക്ഷേ മാര്‍ക്കിടല്‍ ഇല്ലാത്ത ഏകാക്ഷരമത്സരങ്ങളുടെ ഗുണഗണങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിയ യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികള്‍ ശക്തമായി ചെറുത്തുനിന്നതിനാല്‍ അതു ഫലപ്പെട്ടില്ല. കോഴിക്കോടു സമിതിയും തിരുവനന്തപുരം സമിതിയും അബ്രഹാമിന്‍റെ രീതിയെ രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു.

അബ്രഹാം എന്ന രക്ഷകന്‍ അവതരിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ എന്താകുമായിരുന്നു കഥ? ഈ സര്‍വ്വജ്ഞമാനികള്‍ യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ഈ ഭൂമുഖത്തു നിന്നു തന്നെ തുടച്ചുനീക്കിക്കളയുമായിരുന്നില്ലേ?

കണ്ടവന്‍ അറിയില്ല; കേട്ടവനും അറിയില്ല; കൊണ്ടവന്‍ മാത്രമേ അറിയൂ.

സ്വയംപ്രഖ്യാപിത അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായ ചില ഉന്നതന്മാര്‍ സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും അളന്നു മാര്‍ക്കിടുകയും കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് ആദിശ്ശര്‍, സ്വാമി കേശവാനന്ദ, കെ. സി. അബ്രഹാം മുതലായ യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുകയും അവരുടെ ഏഴയലത്തു പോലും വരാന്‍ യോഗ്യത ഇല്ലാത്ത ചില ഗര്‍ഭശ്രീമാന്മാരെ ജയിപ്പിച്ചു വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നതു വ്യക്തമായി കണ്ടാലും കാണുന്നവര്‍ അതിലെ അനീതിയെപ്പറ്റി ഒന്നും അറിയുകയില്ല. എത്ര വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞുകൊടുത്താലും കേള്‍ക്കുന്നവരും അത് അറിയുകയില്ല. അനുഭവിച്ചവര്‍ മാത്രമേ അറിയൂ. കാക്ക കണ്ടറിയും; കൊക്കു കൊണ്ടേ അറിയൂ എന്നാണല്ലോ പ്രമാണം.

കാണുന്നവരും കേള്‍ക്കുന്നവരും അനീതി മനസ്സിലാക്കുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, ഉന്നതന്മാരെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്യും. എന്തൊരു പുരോഗമനം! എന്തൊരു മൂല്യബോധം! എന്തൊരു കലാബോധം! എന്തൊരു നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവനം! എന്നൊക്കെയായിരിക്കും അവര്‍ പറയുക. യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതു വളരെ നിര്‍ഭാഗ്യകരവും ദുഃഖകരവും ആയ ഒരു ദുരവസ്ഥയാണ്.