എന്തുകൊണ്ട് എൻ.ഡി. കൃഷ്ണനുണ്ണിയെ വിളിച്ചില്ല?

“അക്ഷരശ്ലോകത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കൽ ആണ്” എന്ന നൂതനസിദ്ധാന്തവുമായി ചില കൊലകൊമ്പന്മാർ അരങ്ങു തകർക്കുന്ന കാലം. ശ്ലോകങ്ങൾ ഭംഗിയായി ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കുന്ന അക്ഷരശ്ലോകകലാകാരൻമാർ എന്നു വാനോളം പുകഴ്ത്തി അവർ ചിലരെ ഗോൾഡ് മെഡലിസ്റ്റുകൾ ആക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണു ഗുരുവായൂർ ദേവസ്വം ഭാരവാഹികൾ നാരായണീയം കാസ്സറ്റിലാക്കി പ്രചരിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. നാരായണീയം മുഴുവനും അക്ഷരശ്ലോകക്കാർക്കു പ്രിയങ്കരങ്ങളായ ശ്ലോകങ്ങളാണ്. വർജ്ജ്യമായ ഒരു ശ്ലോകം പോലും നാരായണീയത്തിൽ ഇല്ല. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ഒരു അക്ഷരശ്ലോക ഗോൾഡ് മെഡലിസ്റ്റിനെ ദേവസ്വം ക്ഷണിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. അക്ഷരശ്ലോകചക്രവർത്തി എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന എൻ.ഡി. കൃഷ്ണനുണ്ണി ഗുരുവായൂരിന് അടുത്തു തന്നെ താമസമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്ലോകങ്ങൾ നല്ല ലയത്തോടെ ചൊല്ലുന്ന വിദഗ്ദ്ധൻ എന്നു പേരെടുത്ത അദ്ദേഹത്തിനു മറ്റു പല യോഗ്യതകളും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സംസ്‌കൃതം അരച്ചു കലക്കി കുടിച്ച മഹാപണ്ഡിതൻ ആയിരുന്നു. ഭക്തിയും വിഭക്തിയും ഒത്തിണങ്ങിയ കവി എന്ന ഖ്യാതി നേടിയിരുന്നു. ഗുരുവായൂർ ദേവസ്വത്തിനു വേണ്ടി നാരായണീയം വ്യാഖ്യാനിച്ച നാലു പണ്ഡിതന്മാരിൽ ഒരാൾ എന്ന വിശേഷയോഗ്യതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇത്രയൊക്കെ കേമത്തമുള്ള അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കാതെ ദേവസ്വം വെറുമൊരു സിനിമാപ്പാട്ടുകാരിയും പറയത്തക്ക സംസ്‌കൃതപാണ്ഡിത്യം ഒന്നും ഇല്ലാത്തവളും ആയ പി. ലീലയെ ആണു വിളിച്ചത് .

എന്തുകൊണ്ടു കൃഷ്ണനുണ്ണിയെ വിളിക്കാതെ പി. ലീലയെ വിളിച്ചു? അതാണ് അക്ഷരശ്ലോക ഗോൾഡ് മെഡലിസ്റ്റുകളും അവരെ സൃഷ്ടിച്ചു വിടുന്ന “അക്ഷരശ്ലോക”സർവ്വജ്ഞന്മാരും മനസ്സിരുത്തി ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യം. ശ്ലോകങ്ങൾ ഭംഗിയായി ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്‌ളാദിപ്പിക്കേണ്ട പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ അക്ഷരശ്ലോകക്കാർക്കു സിനിമാപ്പാട്ടുകാരുടെ ഏഴയലത്തു പോലും വരാൻ കഴിയുകയില്ല. അക്ഷരശ്ലോകക്കാർ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കാൻ കച്ചകെട്ടി ഇറങ്ങിയാൽ സിനിമാപ്പാട്ടുകാരോട് ഏറ്റുമുട്ടി ദയനീയമായി പരാജയപ്പെടുക തന്നെ ചെയ്യും. എൻ.ഡി.കൃഷ്ണനുണ്ണി പി. ലീലയുടെ ഏഴയലത്തു വരികയില്ല. കെ.പി.സി. അനുജൻ ഭട്ടതിരിപ്പാട് കമുകറ പുരുഷോത്തമൻ്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടു കുത്തും. പിന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

ശ്ലോകങ്ങൾ ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം വരുമ്പോൾ ഏതു ഗോൾഡ് മെഡലിസ്റ്റിനെയും തറ പറ്റിക്കാൻ ഒരു മൂന്നാംകിട സിനിമാപ്പാട്ടുകാരൻ മതി. യേശുദാസൊന്നും വേണ്ട.

ആന പിണ്ടമിടുന്നതു കണ്ടു മുയലു മുക്കുന്നതു പോലെയാണു സിനിമാപ്പാട്ടുകാർ ശ്ലോകം ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കുന്നതു കണ്ട് അക്ഷരശ്ലോകക്കാർ ആ പണിക്കു ചാടി ഇറങ്ങുന്നത്.

“അക്ഷരശ്ലോകത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കലാണ്” എന്ന സിദ്ധാന്തം തന്നെ ഒരു ഹിമാലയൻ മണ്ടത്തരം ആണ്. അക്ഷരശ്ലോകം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ആവിഷ്കരിച്ച ഒരു കലയല്ല. കൂടുതൽ ശ്ലോകങ്ങൾ മനഃപാഠമായി അറിയാവുന്നവർക്കു ജയിക്കാൻ പാകത്തിൽ സംവിധാനം ചെയ്തതും ചതുരംഗത്തിനു സമാനവും ആയ ഒരു ബുദ്ധിപരമായ വിനോദമാണ്. അതു മനസ്സിലാക്കാതെ “ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കൽ, ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ളാദിപ്പിക്കൽ” എന്നു പറഞ്ഞ് എടുത്തുചാടുന്ന കൊലകൊമ്പന്മാരും അവരുടെ ശിങ്കിടികളും പരിഹാസ്യരാവുകയേ ഉള്ളൂ.

അക്ഷരശ്ലോകക്കാർ നിൽക്കേണ്ടിടത്തു നിന്നാൽ ചതുരംഗം കളിക്കാർക്കു കിട്ടുന്നതു പോലെ ഒരു മാന്യത അവർക്കു തീർച്ചയായും കിട്ടും. അതിനു പകരം തല മറന്ന്‌ എണ്ണ തേയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഉമ്മറത്തിരുന്നതു കിട്ടിയുമില്ല കക്ഷത്തിരുന്നതു പോവുകയും ചെയ്‌തു എന്ന അവസ്ഥയാകും.

പാട്ടുകാരെ അനുകരിച്ച് അക്ഷരശ്ലോകത്തിൽ മാർക്കിടലും എലിമിനേഷനും ഏർപ്പെടുത്തിയ “സർവ്വജ്ഞ”ന്മാരോടു നമുക്കു സഹതപിക്കാം. അവർ ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.

ചെന്നായ്ക്കള്‍ ആട്ടിന്‍തോല്‍ പുതച്ചുകൊണ്ടു നടക്കുന്നതെന്തിന്?

ചില മുത്തശ്ശിക്കഥകളില്‍ ആട്ടിന്‍തോല്‍ പുതച്ചുകൊണ്ടു നടക്കുന്ന ചെന്നായ്ക്കളെപ്പറ്റി പരാമര്‍ശം ഉണ്ട്. എന്തിനാണ് അവ അങ്ങനെയൊരു മൂടുപടം അണിഞ്ഞുകൊണ്ടു നടക്കുന്നത്? ചെന്നായ്ക്കള്‍ ചെന്നായ്ക്കളായിത്തന്നെ നടന്നാല്‍ മുയലിനെപ്പോലെയുള്ള മറ്റു മൃഗങ്ങള്‍ ഓടിയൊളിക്കും. ആട്ടിന്‍തോല്‍ പുതച്ചുകൊണ്ടു നടന്നാല്‍ ആടാണെന്നു കരുതി സാധു മൃഗങ്ങള്‍ ഓടാതെ നില്‍ക്കും. അപ്പോള്‍ അവയെ നിഷ്പ്രയാസം പിടിച്ചു തിന്നാം. ഇവിടെ മൂടുപടം ധരിക്കുന്ന സൂത്രശാലികള്‍ക്കു വമ്പിച്ച ലാഭവും മൂടുപടത്തിന്‍റെ പിന്നിലെ യഥാര്‍ത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയാത്ത സാധുമൃഗങ്ങള്‍ക്കു ഭീമമായ നഷ്ടവും ആണു സംഭവിക്കുന്നത്.

മൂടുപടം ധരിക്കല്‍ എന്ന ഈ പ്രക്രിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിലും വ്യാപകമായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. കൈക്കൂലിയുടെയും അഴിമതിയുടെയും മൂര്‍ത്തിമദ്ഭാവങ്ങളായ ചില രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ തൂവെള്ള ഖദര്‍ വസ്ത്രം ധരിച്ചുകൊണ്ടു നടക്കും. അപ്പോള്‍ അവര്‍ സത്യസന്ധന്‍മാരായ ഗാന്ധിയന്‍മാരാണെന്നു പൊതുജനങ്ങള്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കും. ഈ തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ മറവില്‍ ആ സൂത്രശാലികള്‍ക്കു തങ്ങളുടെ കുത്സിതപ്രവൃത്തികള്‍ നിര്‍ബാധം തുടരാന്‍ കഴിയും. സമൂഹത്തിന്‍റെ ചോരയും നീരും ഊറ്റിക്കുടിച്ച് അവര്‍ തടിച്ചു കൊഴുക്കും. ഇവിടെയും മൂടുപടം ധരിച്ചവര്‍ക്കു ഗണ്യമായ ലാഭവും മൂടുപടത്തിന്‍റെ പിന്നിലെ സത്യാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാത്ത സാധു ജനങ്ങള്‍ക്കു ഭീമമായ നഷ്ടവും ആണു സംഭവിക്കുന്നത്‌.

അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും മൂടുപടപ്രയോഗം എന്ന ഈ സൂത്രവിദ്യ അടുത്ത കാലത്തു ചില ഉന്നതന്മാര്‍ പയറ്റാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ശ്ലോകപ്പാട്ടുമത്സരങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കുക. എന്നിട്ട് അവയെ അക്ഷരനിബന്ധന എന്ന മൂടുപടം ധരിപ്പിക്കുക. ഇതാണ് അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനശൈലി. അക്ഷരനിബന്ധന എന്ന മൂടുപടം ഉള്ളതുകൊണ്ട് അവര്‍ നടത്തുന്നത് അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ ആണെന്നു സാധുക്കളായ മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളേ അല്ല. വെറും ശ്ലോകപ്പാട്ടുമത്സരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. അവയില്‍ തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയവര്‍ക്കു പോലും നിഷ്പ്രയാസം ജയിക്കാം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും കൊണ്ടു നേടിയ മാര്‍ക്കു മാത്രമാണു വിജയത്തിന് ആധാരം. സാഹിത്യമൂല്യം, വൃത്താനുവൃത്തം മുതലായ ചില ചപ്പടാച്ചികളും ഉന്നതന്മാര്‍ തട്ടി മൂളിക്കാറുണ്ട്. എങ്കിലും അവയും വെറും മൂടുപടങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. അവ മത്സരഫലത്തെ കാര്യമായി സ്വാധീനിക്കുന്നില്ല. വിജയത്തിന്‍റെ മുഖ്യമായ ആധാരം എപ്പോഴും സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും മാത്രമായിരിക്കും. ഇങ്ങനെ അക്ഷരനിബന്ധന പോലെയുള്ള മൂടുപടങ്ങള്‍ അണിയിച്ച ശ്ലോകപ്പാട്ടുമത്സരങ്ങളെ യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ എന്നു സാധുക്കള്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ തെറ്റിദ്ധാരണയെ മുതലെടുത്ത്‌ ഉന്നതന്മാര്‍ മധുരസ്വരക്കാരും പാട്ടുകാരും ആയ ശിങ്കിടികളെ ജയിപ്പിച്ച്‌ “അക്ഷരശ്ലോക”വിദഗ്ദ്ധന്മാരായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകളും മറ്റും വാരിക്കോരി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മൂടുപടത്തിന്‍റെ പിന്നിലെ സത്യാവസ്ഥ തിരിച്ചറിയാത്ത സാധുക്കളായ മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ തങ്ങള്‍ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയാണ് എന്ന നഗ്നസത്യം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ജയിച്ചവരൊക്കെ വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാർ ആണെന്നു വിശ്വസിച്ച് അവര്‍ എറാന്‍ മൂളി ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. തങ്ങള്‍ക്കു ന്യായമായി അവകാശപ്പെട്ട സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും ആണ് ഈ മൂടുപടപ്രയോഗക്കാര്‍ കവര്‍ന്നെടുത്തു ശിങ്കിടികള്‍ക്കും കണ്ണിലുണ്ണികള്‍ക്കും കൊടുക്കുന്നത് എന്ന് അവര്‍ അറിയുന്നില്ല.

ആട്ടിന്‍തോലിട്ട ചെന്നായ്ക്കളെ തിരിച്ചറിയാത്ത മുയലുകള്‍ ചെന്നായ്ക്കളുടെ ആഹാരമായി തീര്‍ന്നാല്‍ അതില്‍ എന്തത്ഭുതം?

കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാകാത്ത മഹാന്മാര്‍

1955 മുതല്‍ അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യം ഉന്നതന്മാരായ ചില മഹാന്മാര്‍ പിടിച്ചടക്കി ഭരിച്ചു വരികയാണല്ലോ. അവരെ ആരും ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ടു വന്നതല്ല. തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭരണമേല്പിച്ചതും അല്ല. അവര്‍ സ്വമേധയാ കയറി വന്നു ഭരണം ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ഭാരതത്തിന്‍റെ ഭരണം ഏറ്റെടുത്തതു പോലെ. എന്തായാലും അവര്‍ മഹാന്മാരാണല്ലോ. അതുകൊണ്ടു നമുക്കു സമാധാനിക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചാലോ? അവിടെയാണു കുഴപ്പം. എന്തെന്നാല്‍ ഈ മഹാന്മാര്‍ക്ക് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും അറിഞ്ഞുകൂടാ. പറഞ്ഞുമനസിലാക്കാംഎന്നു വച്ചാലോ? അങ്ങേയറ്റം ലളിതമായ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങള്‍ കാര്യകാരണസഹിതം വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞാലും ഇവര്‍ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാവുകയില്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം അത്യന്തം ലളിതമാണ്. കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ ജയിക്കും. ചൊല്ലാതിരുന്നാല്‍ തോല്‍ക്കും. ഇതില്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമായി ഒന്നുമില്ല. എങ്കിലും ഇതു പറഞ്ഞാല്‍ മുന്‍പറഞ്ഞ മഹാന്മാര്‍ എതിര്‍വാദവുമായി മുന്നോട്ടു വരും. അക്ഷരശ്ലോകം സാഹിത്യവിനോദമല്ലേ? അതുകൊണ്ടു സാഹിത്യമൂല്യം അളന്നു മാര്‍ക്കിടണ്ടേ? അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ അല്ലേ? അതുകൊണ്ട് ആസ്വാദ്യത അളന്നു മാര്‍ക്കിടണ്ടേ? ഇങ്ങനെ പോകും അവരുടെ എതിര്‍വാദങ്ങള്‍. അവരുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ എല്ലാ റൗണ്ടിലും മുട്ടാതെ ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നതിനു യാതൊരു പ്രാധാന്യവും ഇല്ല. ചൊല്ലിയ ശ്ലോകങ്ങളുടെ സാഹിത്യമൂല്യവും അവതരണഭംഗിയും കലാമേന്മയും ഒക്കെ അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടപ്പോള്‍ എത്ര മാര്‍ക്കു കിട്ടി എന്നതു മാത്രമാണു പ്രധാനമായ കാര്യം. അവരുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയവര്‍ക്കും ജയിക്കാം. അതാണത്രേ പുരോഗമനവും നവോത്ഥാനവും.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ മാര്‍ക്കിടല്‍ ആവശ്യമാണോ? അല്ല. പക്ഷേ അല്ലെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ പറഞ്ഞവനെ മണ്ടന്‍, സ്വാര്‍ത്ഥന്‍, പിന്തിരിപ്പന്‍, മൂല്യബോധമില്ലാത്തവന്‍, കലാബോധമില്ലത്തവന്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പുച്ഛിച്ചും പരിഹസിച്ചും തറപറ്റിക്കാന്‍ ആയിരിക്കും ഈ മഹാന്മാര്‍ ശ്രമിക്കുക. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങള്‍ എത്ര വിശദീകരിച്ചാലും തലയില്‍ കയറാത്ത അവരില്‍ നിന്നു മറ്റൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല.

മാര്‍ക്കിടല്‍ ഇല്ലാത്ത ഫുട്ബാള്‍, ക്രിക്കറ്റ്, ടെന്നീസ്, ചതുരംഗം, ചീട്ടുകളി, പകിടകളി, കാരംസ് മുതലായ ഡസന്‍ കണക്കിനു വിനോദങ്ങള്‍ ലോകത്തുണ്ട്. അവയിലൊക്കെ ഏര്‍പ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും നേരിടേണ്ടി വരാത്ത ഒരു ദുരവസ്ഥയാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു നേരിടേണ്ടി വരുന്നത്.

ഫുട്ബാള്‍ മത്സരത്തില്‍ മാര്‍ക്കിടലിനെ അനാവശ്യമാക്കുന്ന ഘടകം എന്താണ്? ഗോളടിച്ചാല്‍ജയിക്കും; ഗോളടിച്ചില്ലെങ്കില്‍ തോല്‍ക്കും എന്ന നിയമമാണ് അത്.

ഇതുപോലെ ഒരു നിയമമല്ലേ അക്ഷരശ്ലോകത്തിലും ഉള്ളത്? “അച്ചുമൂളാതെ ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ ജയിക്കും; അച്ചുമൂളിയാല്‍ തോല്‍ക്കും” എന്ന നിയമം സുവ്യക്തവും സുവിദിതവും അല്ലേ? ഇതുള്ളപ്പോള്‍ എന്തിനാണ് ഒരു മാര്‍ക്കിടല്‍?

പക്ഷേ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ എത്ര വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞാലും മഹാന്മാര്‍ക്കു മനസ്സിലാവുകയില്ല. സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കുന്ന വിദഗ്ദ്ധന്മാരും പ്രഗല്ഭന്മാരും പ്രതിഭാശാലികളും ജയിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തണമെങ്കില്‍ മാര്‍ക്കിടല്‍ കൂടിയേ തീരൂ എന്ന് അവര്‍ ഘോരഘോരം വാദിക്കും.

അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ അക്ഷരനിബന്ധന വേണ്ടെന്നു വച്ചുകൂടേ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അതിനും അവര്‍ തയ്യാറല്ല. അവര്‍ക്കു വേണ്ടത് ഒന്നു മാത്രമാണ്. അക്ഷരശ്ലോകം എന്ന പേരു നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് അവരുടെ തന്നിഷ്ടപ്രകാരമുള്ള മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തണം. എന്നിട്ട് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ പേരില്‍ കിട്ടാവുന്ന എല്ലാ ആനുകൂല്യങ്ങളും കൈവശപ്പെടുത്തി തങ്ങള്‍ക്കും തങ്ങളുടെ പാര്‍ശ്വവര്‍ത്തികള്‍ക്കുമായി വീതിച്ചെടുക്കണം. അതിനാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലായാലും മനസ്സിലായില്ല എന്നു ഭാവിക്കുകയായിരിക്കും അവര്‍ ചെയ്യുക. കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കുന്ന ഒരു തരം മാര്‍ജ്ജാരശൈലി. ഇത്തരം മഹാന്മാരാണു ഭരണത്തില്‍ എന്നതാണു പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ദൗര്‍ഭാഗ്യം. എത്ര വലിയ മഹാന്മാര്‍ ആയാലും കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാകുകയില്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ മഹത്ത്വം കൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം?

ആനയ്ക്ക് ഇല്ലാത്ത ആഡംബരം കൊതുകിന് ആവശ്യമുണ്ടോ?

ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും അധികം ആസ്വാദകരുള്ള വിനോദം ഫുട്ബാള്‍ ആണ്. പക്ഷേ ഫുട്ബാള്‍ കളിക്കാര്‍ ആസ്വാദകരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ പ്രത്യേകിച്ചു യാതൊന്നും ചെയ്യാറില്ല. ഗോളടിച്ചു ജയിക്കാന്‍ മാത്രമേ അവര്‍ ശ്രമിക്കുകയുള്ളൂ. കളിക്കാര്‍ കാണികളെ എത്രത്തോളം ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു എന്നത് അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു വിജയികളെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്ന ഏര്‍പ്പാട് അവര്‍ക്കില്ല.

ഇനി നമുക്കു ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും കുറച്ച് ആസ്വാദകരുള്ള വിനോദത്തിന്‍റെ കാര്യം പരിശോധിക്കാം. ആ വിനോദം അക്ഷരശ്ലോകം ആണെന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. അടുത്ത കാലത്തു ചില അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരുടെ ആസ്വാദകപ്രേമം പെട്ടെന്നു ക്രമാതീതമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു. അവര്‍ ഓരോ മത്സരാര്‍ത്ഥിയും ആസ്വാദകരെ എത്രത്തോളം ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു എന്നത് അളന്നു മാര്‍ക്കിടുകയും മാര്‍ക്കു നോക്കി വിജയിയെ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പുതിയ പരിഷ്കാരവും ഏര്‍പ്പെടുത്തി. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു മാര്‍ക്കു നേടുന്നവര്‍ അച്ചുമൂളിയാലും അവരെ ജയിപ്പിക്കാം എന്ന്‍ ഒരു പുതിയ നിയമവും പാസ്സാക്കി. ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാത്തവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യാനും ഏര്‍പ്പാടുണ്ടാക്കി.

ഫുട്ബാള്‍ മത്സരം ആനയാണെങ്കില്‍ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം കൊതുകാണ്. ആനയ്ക്ക് ഇല്ലാത്ത ആഡംബരം കൊതുകിന് ആവശ്യമുണ്ടോ?

അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ?

പാടുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ചില ഉന്നതന്മാര്‍ക്ക് അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിച്ചേ മതിയാവൂ. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്ന് അവര്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുകയും പൊതുജനങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ അഭിമാനപൂര്‍വ്വം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവരുടെ ശിങ്കിടികളും കണ്ണിലുണ്ണികളും തുരുതുരെ അച്ചുമൂളുന്നവരാണ്. അവര്‍ പരാജയപ്പെടുന്നത് ഈ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന കാര്യമല്ല. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു മത്സരം നടത്തിയിട്ട് അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നതു പ്രകടമായ ഒരു കൊള്ളരുതായ്മയാണെന്ന് അവര്‍ക്കു നല്ല ബോധമുണ്ട്. എങ്കിലും “പ്രതിഭാശാലി”കളെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ അതു കൂടിയേ തീരൂ എന്നു വന്നതു കൊണ്ട് ആ ദുഷ്പ്രവൃത്തിക്ക് ഒരു ന്യായീകരണം കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ അവര്‍ തലപുകഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു ന്യായീകരണവും കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഭാഗ്യവശാല്‍ അവര്‍ക്കു മഹാപണ്ഡിതനായ ഒരു ന്യായീകരണവിദഗ്ദ്ധന്‍റെ സേവനം കിട്ടി. ഏതു ഹീനമായ കൊള്ളരുതായ്മ കാണിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹത്തെ അഭയം പ്രപിച്ചാലും അദ്ദേഹം അപ്രതിരോദ്ധ്യമായ ഒരു ന്യായീകരണം തയ്യാറാക്കി കൊടുക്കും. അമ്മയെ തല്ലിയിട്ടു ചെന്നാലും ഉടന്‍ ന്യായീകരണം റെഡി.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നതിനു ന്യായീകരണം വേണം എന്നു പറഞ്ഞു സമീപിച്ച ഉന്നതന്മാരെയും അദ്ദേഹം നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ഉടന്‍ ഒരു കിടിലന്‍ ന്യായീകരണം തയ്യാറാക്കി കൊടുത്തു. അത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

“അക്ഷരശ്ലോകം ഒരു പൂമാലയാണ്. അക്ഷരനിബന്ധനയാകുന്ന നൂലില്‍ ശ്ലോകങ്ങളാകുന്ന പൂക്കള്‍ കോര്‍ത്തുണ്ടാക്കിയ മാല. പൂക്കളാണു മാലയുടെ കാതലായ അംശം. അവയുടെ നിറവും ഭംഗിയും സൗരഭ്യവും ആണു മാലയുടെ മേന്മ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. നൂല് ഇക്കാര്യത്തില്‍ കാര്യമായ സംഭാവനയൊന്നും നല്‍കുന്നില്ല. അത് ആസ്വാദകരുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ക്കു ഗോചരം ആകുന്നുപോലും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് അതിനെ അവഗണിക്കാം.

മാലയുടെ മൂല്യം നിര്‍ണ്ണയിക്കാന്‍ പൂക്കളുടെ ഗുണനിലവാരം മാത്രം കണക്കിലെടുത്താല്‍ മതി. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ മേന്മ അളക്കാന്‍ ശ്ലോകങ്ങളുടെ സെലക്ഷന്‍ പ്രസന്‍റേഷന്‍ മുതലായവ മാത്രം പരിഗണിച്ചാല്‍ മതി. അക്ഷരനിബന്ധന എത്രത്തോളം പാലിച്ചു എന്നതു പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ല. അതിനാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കാം”

ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു പരമാനന്ദമായി. “കിട്ടിപ്പോയീ, ഞങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടിപ്പോയീ. അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു മഹാപണ്ഡിതനായ ഇന്നാരുടെ അനുവാദവും സമ്മതവും കിട്ടിപ്പോയീ” എന്ന് ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു കൊണ്ട് അവര്‍ ആനന്ദനൃത്തം ചവിട്ടി.

അന്നു മുതല്‍ അവര്‍ തുരുതുരെ അച്ചുമൂളുന്ന ശിങ്കിടികളേയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ ജയിപ്പിക്കുന്നതു സ്ഥിരം പരിപാടിയാക്കി. ഇപ്പോള്‍ അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ആ മത്സരം ഫാഷനബിള്‍ അല്ല എന്നു വരെ ആയിട്ടുണ്ട്. “അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിയമം പരിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ പരിഷ്കൃതനിയമങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കാന്‍ പറ്റുന്നവര്‍ മാത്രം ഞങ്ങളുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുത്താല്‍ മതി” എന്നു പറയാനുള്ള ധാര്‍ഷ്ട്യവും അവര്‍ കാണിക്കാറുണ്ട്.

ഇനി നമുക്കു പണ്ഡിതന്‍റെ വാദത്തിലെ യുക്തി (യുക്തിരാഹിത്യം) പരിശോധിക്കാം. പണ്ഡിതന്‍റെ ന്യായീകരണം ബഹുകേമം തന്നെ. ന്യായീകരണം കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കഴിവിനു മുമ്പില്‍ നമസ്കരിച്ചേ മതിയാവൂ. എങ്കിലും ഒരു കാര്യം ആരും വിസ്മരിക്കാന്‍ പാടില്ല. മാലയുടെ നിലനില്‍പ്പു തന്നെ നൂലിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്‌ ഇരിക്കുന്നത്. നൂലു പൊട്ടിയ മാലയ്ക്കു മാല എന്ന നിലയില്‍ ഒരു വിലയും ഇല്ല.

എത്ര നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ സെലക്ട്‌ ചെയ്ത് എത്ര നന്നായി പ്രസന്‍റ് ചെയ്യുന്ന പ്രതിഭാശാലി ആയാലും കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ പരാജിതനാണ്. അതാണ് അക്ഷരശ്ലോകം.

പണാധിപത്യം അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്നു

1955 വരെ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു പണം ഒരു വിഷയമേ ആയിരുന്നില്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ വളര്‍ച്ചയിലും പ്രചാരത്തിലും പണം യാതൊരു സ്വാധീനവും ചെലുത്തിയിരുന്നില്ല. പതിനായിരം ശ്ലോകം പഠിച്ചാലും ഒരു ചില്ലിക്കാശു പോലും പ്രതിഫലം കിട്ടുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ജനങ്ങള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടു ശ്ലോകങ്ങള്‍ പഠിക്കുകയും സ്വന്തം പണം ചെലവാക്കി ദൂരദേശങ്ങളില്‍ പോയി മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്തിനു വേണ്ടി? ജയിച്ചു എന്ന സംതൃപ്തിക്കു വേണ്ടി മാത്രം. ശ്ലോകങ്ങളോടുള്ള അഭിനിവേശം മാത്രമായിരുന്നു അവരെ നയിച്ചിരുന്നത്. ആനക്കമ്പം പോലെ ഒരു ശ്ലോകക്കമ്പം.

പക്ഷേ 1955 ല്‍ ചില ഉന്നതന്മാര്‍ അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തു “സമൂലപരിവര്‍ത്തനം” വരുത്തിയതോടെ കാര്യങ്ങള്‍ അകെ മാറി മറിഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും ആണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെ നയിക്കുന്നത്. എവിടെ നിന്നാണ് അടുത്ത സ്വര്‍ണ്ണമെഡല്‍ കിട്ടുക എന്നതാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ ചിന്ത. പണം കയ്യിലുള്ളവര്‍ക്ക് ഇത്തരക്കാരെ എളുപ്പത്തില്‍ നയിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യാം. പച്ചില കാണിച്ച് ആടിനെ നയിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നതു പോലെ.

പണം കയ്യിലുള്ളവര്‍ എന്തു പറഞ്ഞാലും അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ എറാന്‍ എറാന്‍ എന്നു പറഞ്ഞ് ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്നുകൊള്ളും. “ഞങ്ങള്‍ അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കും” എന്നു പറഞ്ഞാലും “എറാന്‍ എറാന്‍” എന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു വാക്കും അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ വായില്‍ നിന്നു പുറപ്പെടുകയില്ല.

പണാധിപത്യക്കാര്‍ രണ്ടു തരത്തില്‍ ഉണ്ട്.

  1. സ്വന്തം പണം ചെലവാക്കി സ്വര്‍ണ്ണമെഡല്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു മത്സരം നടത്തുന്നവര്‍.

ഇവര്‍ എന്തു കൊള്ളരുതായ്മ കാണിച്ചാലും ആരും വിമര്‍ശിക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയ ശിങ്കിടികളെയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ ഒട്ടും മടിക്കാറില്ല. ആരെങ്കിലും വിമര്‍ശിച്ചാല്‍ “എന്‍റെ പണം കൊണ്ടു ഞാന്‍ നടത്തുന്ന മത്സരമാണ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവരെ ഞാന്‍ ജയിപ്പിക്കും. എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരെ ഞാന്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. എന്‍റെ നിയമങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കാന്‍ പറ്റുന്നവര്‍ മാത്രം ഇങ്ങോട്ടു വന്നാല്‍ മതി” എന്ന മട്ടിലുള്ള മറുപടിയായിരിക്കും കിട്ടുക. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും എതിരഭിപ്രായം പറയുമോ? ഇല്ല. എല്ലാവരും പരിപൂര്‍ണ്ണ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുകയേ ഉള്ളൂ.

2.സ്വന്തമായി പണം ഇല്ലെങ്കിലും ധനാഢ്യന്മാരായ വ്യക്തികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും മേലുള്ള സ്വാധീനം കൊണ്ടു സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും വശത്തിലാക്കി മത്സരം നടത്തുന്നവര്‍.

സര്‍ക്കാര്‍, ദേവസ്വങ്ങള്‍, ഉത്സവക്കമ്മിറ്റികള്‍ മുതലായവയില്‍ സ്വാധീനമുള്ളവര്‍ക്കു സ്വന്തം കീശയില്‍ നിന്ന് ഒരു പൈസ പോലും ചെലവാക്കാതെ മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തി സമ്മാനമായി സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും ഒക്കെ വാരിക്കോരി കൊടുക്കാന്‍ കഴിയും. ശിങ്കിടികളെയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും ജയിപ്പിക്കുന്ന പ്രവര്‍ത്തനശൈലി തന്നെയാണ് ഇവരും സ്വീകരിക്കാറുള്ളത്. എങ്കിലും സ്വന്തം തറവാട്ടു സ്വത്തല്ല വിതരണം ചെയ്യുന്നത് എന്ന ബോധം ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും ഉള്ളതിനാല്‍ ധിക്കാരത്തിനും ധാര്‍ഷ്ട്യത്തിനും നേരിയ തോതില്‍ കുറവുണ്ടായിരിക്കും. അത്ര മാത്രമേ വ്യത്യാസമുള്ളൂ.

രണ്ടായാലും അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ ഇവരുടെ അധീനത്തിലുള്ള സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും മോഹിച്ചാണു ശ്ലോകം പഠിക്കുന്നതും ചൊല്ലുന്നതും. അതിനാല്‍ പണാധിപത്യക്കാര്‍ എന്തു കൊള്ളരുതായ്മ കാണിച്ചാലും കാര്യമായ എതിര്‍പ്പോ വിമര്‍ശനമോ ഒന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല.

പണാധിപത്യക്കാര്‍ പല നൂതനസിദ്ധാന്തങ്ങളും ആവിഷ്കരിച്ചു പ്രചരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അവയില്‍ ചിലതു താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

  1. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണ്.
  2. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിക്കണം.
  3. അവതരണം ഭംഗിയാകണമെങ്കില്‍ സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും രാഗതാളമേളനവും ഒക്കെ കൂടിയേ തീരൂ.
  4. കിട്ടിയ അക്ഷരത്തില്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലാതിരിക്കുന്നതു പോരായ്മയല്ല. ഞങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന മാര്‍ക്കു കിട്ടതിരിക്കുന്നതാണു പോരായ്മ.

സ്വര്‍ണ്ണത്തിനും പണത്തിനും വേണ്ടി ശ്ലോകം പഠിക്കുന്നവര്‍ ഇതെല്ലം അംഗീകരിച്ചു പഞ്ചപുച്ഛമടക്കി ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്നുകൊള്ളും.

അങ്ങനെ പണാധിപത്യം കൊടികുത്തി വാഴുന്നു. സത്യം, നീതി, ധര്‍മ്മം ഇവയെല്ലാം ഗുഹയില്‍ പോയി ഒളിക്കുന്നു.

പണമുള്ളവര്‍ക്കു നിയമങ്ങളെല്ലാം മാറ്റിയെഴുതാം. സ്വരമാധുര്യത്തിനും പാട്ടിനും മാര്‍ക്കു വാരിക്കോരി കൊടുക്കുകയും തുരുതുരെ അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യാം. ആരും ഒരക്ഷരവും എതിരു പറയുകയില്ല. അഥവാ പറഞ്ഞാല്‍ ഞങ്ങള്‍ സാഹിത്യമൂല്യം അളന്നാണു മാര്‍ക്കിട്ടത് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതി. വിമര്‍ശകര്‍ക്കു പിന്നെ നാക്കു പൊങ്ങുകയില്ല.

പണാധിപത്യം അരങ്ങു തകര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളു.

ആണ്ടിയുടെ അടി

ആണ്ടി വലിയ അടിക്കാരനാണ്.

ഓഹോ. അങ്ങനെയാണോ? ആരാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?

അത് ആണ്ടി തന്നെ.

*******************************************

ആണ്ടിയുടെ അടി പോലെ ബഹുവിശേഷവും കെങ്കേമവും ആയ ഒരു സംഗതി അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ഉണ്ട്. അതാണു ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍റെ മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം. അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരെ കണ്ടെത്താന്‍ ഇതിലും മെച്ചമായ ഒരു മാനദണ്ഡം ഈരേഴുപതിന്നാലു ലോകത്തിലും ഇല്ല. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ആവിഷ്കാരഭംഗി, ആസ്വാദ്യത, കലാമൂല്യം, ശൈലീവല്ലഭത്വം, ലാവണ്യാംശം, പ്രകരണശുദ്ധി, സെലക്ഷന്‍, പ്രസന്‍റേഷന്‍ ഇങ്ങനെ സകലമാന മേന്മകളും കിറുകൃത്യമായി അളന്നു മാര്‍ക്കിടും. മാര്‍ക്കു കുറഞ്ഞവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. മാര്‍ക്കു കൂടിയവരെ ജയിപ്പിച്ചു ഗോള്‍ഡ്‌ മെഡലിസ്റ്റുകള്‍ ആക്കും. ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍റെ മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ഈ മാനദണ്ഡം ഇത്രയും മഹത്വപൂര്‍ണ്ണം ആയതുകൊണ്ട് ഇതു ബാധകമാക്കി നടത്തുന്ന അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ അച്ചുമൂളിയവരെയും ജയിപ്പിക്കാം.

ഓഹോ. അങ്ങനെയാണോ? ആരാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?

അതു ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍ തന്നെ.