ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തി ചെയ്താല്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ അക്കിടി പറ്റും.

കുരങ്ങന് ആപ്പു വലിച്ചൂരേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ഊരി. ഫലമോ? വാലു ചതഞ്ഞുപോയി. പോരാത്തതിന് ആശാരിമാരുടെ കയ്യില്‍ നിന്നു നല്ല അടിയും കിട്ടി. ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും ഇത്തരം അക്കിടികള്‍ പറ്റും.

ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിലും അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്‍ എന്നു സ്വയം വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു വിദ്വാന്‍ ഒരിക്കല്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തെപ്പറ്റി ഒരു “വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം” തട്ടി മൂളിച്ചു. അത് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു:

“അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കിട്ടാണു നടത്തേണ്ടത്. സാഹിത്യമൂല്യത്തിന് ഇത്ര മാര്‍ക്ക്,  സെലെക്ഷന് ഇത്ര മാര്‍ക്ക്‌, പ്രസന്‍റേഷന് ഇത്ര മാര്‍ക്ക് ഇങ്ങനെ മാര്‍ക്കിടണം. എന്നിട്ടു മൊത്തം മാര്‍ക്കു കൂട്ടി വിധി കല്‍പ്പിക്കണം. ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം അച്ചു മൂളിയവരെ പുറത്താക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മാര്‍ക്കുണ്ടെങ്കില്‍ അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കുകയും ആവാം.”

ഇദ്ദേഹത്തിന് ഇങ്ങനെ ഒരഭിപ്രായം എഴുന്നള്ളിക്കേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനു മുമ്പോ അതിനു ശേഷമോ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ഒരു മത്സരത്തിലും പങ്കെടുത്തിട്ടില്ല. ഉന്നതന്മാരോടു സേവ കൂടി നടന്നിരുന്നതു കൊണ്ടും സല്‍ഗുണസമ്പന്നന്‍ എന്നു പേരെടുത്തിരുന്നതു കൊണ്ടും ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഭിപ്രായത്തിന് അനിതരസാധാരണമായ സ്വീകാര്യത ലഭിച്ചു.

അങ്ങനെ മാര്‍ക്കിട്ടു നടത്തുന്ന അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ക്കു വമ്പിച്ച പ്രചാരം ഉണ്ടായി.  മാര്‍ക്കിടാതെ നടത്തിയാല്‍ നിലവാരം കുറഞ്ഞുപോകും എന്ന ഒരു ധാരണയും പരന്നു. അതോടെ നമ്മുടെ സര്‍വ്വജ്ഞന്‍റെ ഹുങ്ക് ഇരട്ടിച്ചു. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിയമങ്ങള്‍ എല്ലാം അദ്ദേഹം ഒന്നൊന്നായി തിരുത്താനും പുതിയ പുതിയ നിയമങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനും തുടങ്ങി.

പക്ഷേ കാലക്രമത്തില്‍ മാര്‍ക്കിടലിന്‍റെ ദൂഷ്യഫലങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി പ്രകടമാകാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വരമാധുര്യം ഉള്ളവരും പാട്ടുകാരും ചുളുവില്‍ ജയിക്കുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടായി. യഥാര്‍ത്ഥവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളപ്പെടുന്നതു നിത്യസംഭവം ആയി. തുരുതുരെ അച്ചുമൂളിയവര്‍ ജയിക്കുന്ന സാഹചര്യം വരെ ഉണ്ടായി. കാലം കഴിയുന്തോറും പുതിയ പുതിയ കൊനഷ്ടുകള്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ തുടങ്ങി.

ചില മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ ശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂന്നു വരി ചൊല്ലിയിട്ടു മൈക്ക് അടുത്ത ആളിനു കൈമാറുന്ന ശീലം (ദുശ്ശീലം) തുടങ്ങി. (ഒരാള്‍ ഒരു ശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂന്നു വരി ചൊല്ലിയാല്‍ ആ ശ്ലോകം അയാള്‍ ചൊല്ലിയതായി കണക്കാക്കണമെന്നും, മറ്റാരും ആ ശ്ലോകം ചൊല്ലരുതെന്നും ഒക്കെ നമ്മുടെ സര്‍വ്വജ്ഞന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടത്രേ). ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലൊന്നും ജഡ്ജിമാര്‍ ഇടപെടുകയില്ല. എന്താണെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ “അതിനും ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു കുറയ്ക്കുന്നുണ്ട്” എന്ന സ്ഥിരം പല്ലവിയായിരിക്കും മറുപടി. മൂന്നു വരി ചൊല്ലിയാല്‍ മൂന്നു വരിക്കുള്ള മാര്‍ക്ക്; രണ്ടര വരി ചൊല്ലിയാല്‍ രണ്ടര വരിക്കുള്ള മാര്‍ക്ക്; ഒരു വരിയും ചൊല്ലാതെ മൈക്ക് അടുത്തയാളിനു കൈമാറിയാല്‍ പൂജ്യം മാര്‍ക്ക്. ഇതാണത്രേ ജഡ്ജിങ്ങിന്‍റെ രീതി. “ചൊല്ലിയതിനു മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു കൊടുക്കുന്നുള്ളൂ. ചൊല്ലാത്തതിന് ഒട്ടും മാര്‍ക്കു കൊടുക്കുന്നില്ല. നീതി ഉറപ്പാക്കാന്‍ ഇതില്‍ കൂടുതലായി എന്താണു ഞങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ടത്?” ഇതാണ് അവരുടെ ന്യായവാദം.

മറ്റു ചിലര്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലുമ്പോള്‍ കടുത്ത വൃത്തഭംഗം ഉണ്ടാകും. അപ്പോഴും ജഡ്ജിമാര്‍ ഇടപെടുകയില്ല. ചോദിച്ചാല്‍ “അതിനും ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കു കുറയ്ക്കുന്നുണ്ട്” എന്ന റെഡിമെയ്ഡ് ഉത്തരം ഉണ്ട്. ശശാങ്കാമലതരയശസാ എന്നതിനു പകരം ശശിധരയശസാ എന്ന് ചൊല്ലിയാലും കുഴപ്പമില്ല. അല്പം മാര്‍ക്കു കുറയും എന്നേയുള്ളൂ.

ഇത്തരം പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ വന്നതോടെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ നേരേചൊവ്വേ പഠിക്കാതെ വരുന്നവരും തുരുതുരെ അച്ചുമൂളുന്നവരും ഒക്കെ നിഷ്പ്രയാസം ജയിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അദ്ധ്വാനവും അറിവും ഒന്നും വേണ്ട; സ്വരമാധുര്യം മാത്രം മതി എന്നതായി അവസ്ഥ. അദ്ധ്വാനിച്ച് അറിവു നേടി വന്ന് ഒരു തെറ്റും ഇല്ലാതെ എല്ലാ റൗണ്ടിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ തോറ്റു തുന്നം പാടും. വേണ്ടത്ര അദ്ധ്വാനിക്കാതെ വരുന്ന അല്പജ്ഞാനികള്‍ ജന്മസിദ്ധമായ സ്വരമാധുര്യം കൊണ്ടു മാത്രം ചുളുവില്‍ ജയിച്ചു വിദഗ്ധന്‍, പ്രഗല്ഭന്‍, പ്രതിഭാശാലി മുതലായ പട്ടങ്ങള്‍ നേടുകയും ചെയ്യും.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ “പുരോഗമിക്കുന്നതു” കണ്ടപ്പോള്‍ മധുരസ്വരക്കാരും പാട്ടുകാരും ഈ രംഗത്തേക്ക് ഇടിച്ചുകയറി വന്നു “ഞങ്ങള്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തമകലാകാരന്മാരാണ്;  അതുകൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ക്ക് അച്ചുമൂളിയാലും ജയിക്കണം” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടു ടിപ്പുവിനെ കടത്തിവെട്ടുന്ന പടയോട്ടം നടത്താന്‍ തുടങ്ങി. മണ്‍പാത്രക്കടയില്‍ കയറിയ കാളക്കൂറ്റനെപ്പോലെ നീതി, നിയമം, സാമാന്യമര്യാദ, കീഴ് വഴക്കം എല്ലാം തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ടു നിര്‍ബ്ബാധം “മുന്നേറിയ” ഇവര്‍ സാധാരണക്കാരെ നിര്‍ദ്ദാക്ഷിണ്യം ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി സമഗ്രാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഔറംഗസേബിന്‍റെ ഭരണകാലത്തു മുസ്ലീങ്ങള്‍ ഹിന്ദുക്കളെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയതു പോലെയുള്ള ഈ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തലിനു മുന്നില്‍ സാധാരണക്കാര്‍ നിസ്സഹായരായിപ്പോയി.

അക്ഷരശ്ലോകം മാര്‍ക്കിട്ടാണു നടത്തേണ്ടതെന്ന വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം എഴുന്നള്ളിച്ച ഈ മഹാന്, ഇങ്ങനെ ചുളുവില്‍ ജയിച്ചു നേട്ടങ്ങള്‍ കൊയ്യാന്‍ വഴി തുറന്നു കിട്ടിയ വീരശൂരപരാക്രമികള്‍, “നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്‍”, “അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്‍” മുതലായ പല ബഹുമതിബിരുദങ്ങളും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. സ്വരമാധുര്യം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടു മാത്രം തോല്‍വിയും എലിമിനേഷനും ഒക്കെ ഏറ്റു വങ്ങേണ്ടി വരുന്ന യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാരും ഇദ്ദേഹത്തിനു നല്ല സംസ്കൃതത്തില്‍ ഉള്ള ചില “ബഹുമതി”ബിരുദങ്ങള്‍ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. അതൊന്നും ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല എന്നു മാത്രം.

ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തി ചെയ്യാന്‍ പോകാതിരുന്നെങ്കില്‍ അപ്രതീക്ഷിതവും അനഭിലഷണീയവും ആയ ഇത്തരം “ബിരുദങ്ങള്‍” കിട്ടുന്നത് ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു കഞ്ഞി കുടിച്ചു കിടക്കാനെങ്കിലും കഴിയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം? സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ക്കു സര്‍വ്വജ്ഞത വെളിപ്പെടുത്താതെ പറ്റുകയില്ലല്ലോ.

 

Advertisements

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ പവിത്രത നശിപ്പിക്കുന്ന തന്നിഷ്ടക്കാര്‍

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ അച്ചുമൂളിയവര്‍ക്കു ജയിക്കാന്‍ യാതൊരവകാശവും ഇല്ല. ഫുട്ബാള്‍ മത്സരത്തില്‍ ഗോളടിക്കാത്തവര്‍ക്കും ചതുരംഗത്തില്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞവര്‍ക്കും ജയിക്കാന്‍ അവകാശമില്ല എന്നു പറയുന്നതു പോലെയുള്ള പരിപാവനവും അടിസ്ഥാനപരവും ആയ ഒരു നിയമമാണ് ഇത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ പൂര്‍വ്വാര്‍ദ്ധം വരെ അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിച്ച ചരിത്രമേ ഇല്ല. പക്ഷേ അതിനു ശേഷം ചില ഉന്നതന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ ശിങ്കിടികളും കണ്ണിലുണ്ണികളും അച്ചുമൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കാന്‍ തക്കവണ്ണം നിയമങ്ങള്‍ തിരുത്തിയെഴുതി.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ വിജയികളെ കണ്ടെത്തേണ്ടതു മാര്‍ക്കിട്ടാണെന്നും മാര്‍ക്കു കൂടുതല്‍ ഉള്ളവര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കാമെന്നും ആയിരുന്നു അവര്‍ സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ നിയമം. ഇരുപതു റൗണ്ട് ഉള്ള മത്സരത്തില്‍ പതിനാറു റൌണ്ടു ചൊല്ലിയവരെ ജയിപ്പിച്ച ചരിത്രം പോലും ഉണ്ട്. അറിവു വളരെ കുറഞ്ഞവരും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജയിക്കാന്‍ യാതൊരു അര്‍ഹതയും ഇല്ലാത്തവരും വിദ്വത്സദസ്സില്‍  തുരുതുരെ അച്ചുമൂളി തങ്ങളുടെ വിജ്ഞാനപാപ്പരത്തം  കരതലാമലകം പോലെ വെളിപ്പെടുത്തി മിഴിച്ചിരിക്കുന്നവരും ആയ മൂന്നാംകിട മത്സരാര്‍ത്ഥികളെ ഇങ്ങനെ ഹീനമായ കുടിലതന്ത്രങ്ങളിലൂടെ ജയിപ്പിച്ചിട്ട് അവരെ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ വാനോളം പുകഴ്ത്താന്‍ ഈ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു യാതൊരുളുപ്പും ഇല്ല.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ അശുദ്ധവും അപവിത്രവും ആക്കി മാറ്റിയാലും കുഴപ്പമില്ല, ഞങ്ങള്‍ക്കു ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ടക്കാരെ ജയിപ്പിച്ചേ തീരൂ എന്നതാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ മനോഭാവം.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ടുകള്‍

ആരാണു ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ട്? അദ്ദേഹം ഒരു സജ്ജനസംരക്ഷകന്‍ ആയിരുന്നു. ഒരു പടച്ചട്ടയും കുന്തവും ധരിച്ച് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ സജ്ജനസംരക്ഷകനായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ചു സമൂഹത്തിലേക്കു ചാടിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ദുഷ്ടന്മാര്‍ എന്നും നീചന്മാര്‍ എന്നും അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നുന്ന എല്ലാവരെയും വീറോടെ ആക്രമിച്ചു നശിപ്പിക്കുക എന്നതാണു പ്രവര്‍ത്തനശൈലി. ഒരു ദിവസം വഴിയില്‍ ഒരു കാറ്റാടിയന്ത്രം (wind mill) കണ്ടു. അത് ഒരു ഭീകരരാക്ഷസന്‍ ആണെന്നു ക്വിക്സോട്ടിനു തോന്നി. ഉടന്‍ അതിനെ അടിച്ചു തകര്‍ത്തു.  പിന്നീട് ഒരിക്കല്‍ ഒരു ആട്ടിന്‍ പറ്റം എതിരേ വരുന്നതു കണ്ടു. അത് ഒരു ശത്രുസൈന്യം ആണെന്നു അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. ഉടന്‍ കുന്തം കൊണ്ട് ആടുകളെ കുത്തി മലര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അദ്ദേഹം നാടിനെയും നാട്ടിലെ സജ്ജനങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത്. രക്ഷകനായി താന്‍ അവതരിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ സജ്ജനങ്ങള്‍ക്കു യാതൊരു രക്ഷയും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അടിയുറച്ച വിശ്വാസം. സ്പാനിഷ്‌ സാഹിത്യകാരനായ സെര്‍വാന്‍റസ് (Miguel de Cervantes) എഴുതിയ Don Quixote എന്ന നോവലിലെ കഥാനായകന്‍ ആണു നമ്മുടെ ഈ സജ്ജനസംരക്ഷകന്‍.

അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ഇതുപോലെ കുറേ സജ്ജനസംരക്ഷകന്മാര്‍ 1955 ല്‍ പൊടുന്നനെ അവതരിക്കുകയുണ്ടായി. മഹത്തായ അക്ഷരശ്ലോകകലയുടെ ശത്രുക്കളായ മൂന്നു കൂട്ടം നീചന്മാരെ അവര്‍ കണ്ടെത്തി. ഈ ഘോരശത്രുക്കളെ നിഷ്കാസനം (എലിമിനേറ്റു) ചെയ്ത് അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തുള്ള നല്ലവരായ വിദഗ്ദ്ധന്മാരെയും പ്രഗല്ഭന്മാരെയും പ്രതിഭാശാലികളെയും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതു തങ്ങളുടെ ജീവിതദൌത്യമായി അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവര്‍ കണ്ടെത്തിയ നീചന്മാരായ ശത്രുക്കള്‍ താഴെപ്പറയുന്നവരാണ്:-

1 സാഹിത്യമൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങള്‍ (നാല്‍ക്കാലിശ്ലോകങ്ങള്‍) ചൊല്ലുന്ന എഴാം കൂലികളായ നീചന്മാര്‍.

മൂല്യബോധമില്ലാത്ത ഇവര്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ വിലയും നിലയും ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കുന്നു. അതിനാല്‍  ഇവരാണ് ഒന്നാം നമ്പര്‍ ശത്രുക്കള്‍. ഇവരെ തകര്‍ത്തു തരിപ്പണം ആക്കാതെ സജ്ജനങ്ങള്‍ക്കു രക്ഷയില്ല.

2 ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ നീചന്മാര്‍.

ഇവര്‍ ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒട്ടും ആസ്വാദ്യമാവുകയില്ല. സുസ്വരം എന്ന സൌഭാഗ്യം ഇല്ലാത്തവര്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലിയിട്ട്‌ എന്തു കാര്യം? ഷഡ്ഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞ ശബ്ദം ഉള്ള ഉത്തമകലാകാരന്മാര്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഈ ഏഴാംകൂലികള്‍ എന്തിന് അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലണം? കലയ്ക്കു ഭീഷണിയായ ഈ ഘോരശത്രുക്കളും തകര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടവര്‍ തന്നെ.

3 സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി ഇല്ലാത്ത നീചന്മാര്‍.

ഇവരും അക്ഷരശ്ലോകകലയുടെ ആസ്വാദ്യത കുറയ്ക്കുന്ന ശത്രുക്കളാണ്. യേശുദാസ് പാടുന്നതു പോലെ മനോഹരമായി രാഗതാളമേളനങ്ങളോടെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ഉത്തമകലാകാരന്മാര്‍ക്ക് അവസരവും പ്രോത്സാഹനവും ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ കലയുടെ ബദ്ധശത്രുക്കളായ ഈ നീചന്മാരും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടേ മതിയാകൂ.

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ മൂന്നു കൂട്ടം നീചന്മാരായ ശത്രുക്കളെയും നിഷ്കാസനം ചെയ്ത്‌ അക്ഷരശ്ലോകകലയെ ശുദ്ധീകരിച്ചു വിലയും നിലയും ആസ്വാദ്യതയും ഒക്കെയുള്ള ഒരു ഉത്തമകല എന്ന നിലയിലേക്ക് അതിനെ ഉയര്‍ത്തുക എന്നതാണ് അവരുടെ പ്രഖ്യാപിതലക്ഷ്യം. അതിനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമോ? മൂല്യവും ആസ്വാദ്യതയും അളന്നുള്ള മാര്‍ക്കിടല്‍. മാര്‍ക്കു കൂടിയവര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കും. മാര്‍ക്കു കുറഞ്ഞവര്‍ തൂത്തെറിയപ്പെടും.

ഇത്തരം സജ്ജനസംരക്ഷകന്മാര്‍ അവതരിച്ചത് അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ഭാഗ്യാതിരേകം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍!

ഔറംഗസേബിനോടു പരാതി പറഞ്ഞാല്‍ എന്തു ഫലം?

ഔറംഗസേബ് ചക്രവര്‍ത്തി ഒരു വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു.

“നമ്മുടെ രാജ്യം ഒരു മുസ്ലീം രാജ്യമാണ്. ഇവിടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമാണ്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വേണമെങ്കില്‍ മുസ്ലീങ്ങളുടെ ഔദാര്യം പറ്റിക്കൊണ്ട്‌ അവരുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളായി ഇവിടെ ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടാം. പക്ഷേ അതിന് അവര്‍ ജസിയ എന്ന പേരില്‍ ഒരു നികുതി തരേണ്ടതുണ്ട്.”

ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ തീരുമാനം നടപ്പിലായി എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.  ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ എന്നു പേരുള്ള രാജ്യത്തു ഹിന്ദുക്കള്‍ക്കു ഹിന്ദുക്കളായി ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ അവര്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്കു കരം കൊടുക്കണമത്രേ. പക്ഷേ ഹിന്ദുക്കള്‍ ആരും ഇതിനെതിരെ ഒരു പരാതിയും പറഞ്ഞതായി അറിവില്ല. പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ വല്ല ഫലവും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ? ഇല്ല എന്ന കാര്യം തീര്‍ച്ച. മുസ്ലീങ്ങള്‍ വളരെ ഉന്നതരും ഹിന്ദുക്കള്‍ വളരെ താഴ്ന്നവരും ആണെന്ന അടിയുറച്ച വിശ്വാസത്തിലാണു ചക്രവര്‍ത്തി ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്. അതിനാല്‍ പരാതിക്കു ഫലം ഉണ്ടാകും എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാനേ വകയില്ല.

പണവും പ്രതാപവും ശക്തിയും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു ഉന്നതന്‍ ഒരു  തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്താല്‍ അതിനെതിരെ ആരും പ്രതികരിക്കാറില്ല. പ്രതികരിച്ചാല്‍ ഫലമില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവാകാം ഇതിനു കാരണം.

ഔറംഗസേബിന്‍റെ ചിന്താഗതിയുള്ള ചില ഉന്നതന്മാരാണ് അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തെ സാധാരണക്കാരെ അധ:കൃത്രരാക്കി മാറ്റിയത്. അവരുടെ വിശ്വാസപ്രമാണം അനുസരിച്ച് അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ ഉള്ള അവകാശം ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും ഒക്കെയുള്ള ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രമാണ്.  അല്ലാത്തവരെ അവര്‍ അധ:കൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരായി മുദ്രകുത്തി എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും.

ഈ ഉന്നതന്മാരോടും അധികമാരും പരാതി പറയാറില്ല. പറഞ്ഞാല്‍ പരിഗണിക്കുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, പറയുന്നവനെ പുച്ഛിച്ചും പരിഹസിച്ചും തറ പറ്റിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യും.

ചക്രവര്‍ത്തി വിജയിക്കട്ടെ എന്നു വിളിച്ചു പറയാനല്ലാതെ അധ:കൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയുകയില്ല.

ജര്‍മ്മനിയില്‍ ഹിറ്റ്ലര്‍ ജൂതന്മാരെ അധ:കൃതരാക്കിയപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്താണു ചെയ്തത്? ചിലര്‍ മരണം വരിച്ചു. ചിലര്‍ അന്യരാജ്യങ്ങളിലേക്കു രക്ഷപ്പെട്ടു. ശക്തന്മാര്‍ അനീതി കാണിച്ചാല്‍ അശക്തന്മാര്‍ അവരുടെ മുമ്പില്‍ നിസ്സഹായര്‍ ആയിപ്പോകും.

അത്തരം ഒരു നിസ്സഹായാവസ്ഥയാണു സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്ക് ഇന്നുള്ളത്. പണവും പ്രതാപവും സ്വാധീനശക്തിയും ഒക്കെ ഉള്ള ചില ഉന്നതന്മാര്‍ ചിലരെ അധ:കൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരാക്കി എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുകയും അവരുടെ പത്തിലൊന്നു പോലും അറിവില്ലാത്തവരും തുരുതുരെ അച്ചു മൂളുന്നവരും ആയ മൂന്നാം കിടക്കാരെ ജയിപ്പിച്ചു വിദഗ്ദ്ധന്‍, പ്രഗല്ഭന്‍, പ്രതിഭാശാലി എന്നൊക്കെ വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടുന്നവര്‍ക്കു മിണ്ടാതെ സഹിക്കാനേ കഴിയുന്നുള്ളൂ.

പലരും അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലല്‍ നിര്‍ത്തി ഗുഡ് ബൈ പറഞ്ഞു പോയി. ചിലര്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന അപ്പക്കഷണങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചു സംതുപ്തരായി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നു. അവരോട് ഒരു ഉന്നതന്‍ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്. “നിങ്ങള്‍ വലിയ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ വരരുത്. ചെറിയ ചെറിയ ഗാര്‍ഹികസദസ്സുകളില്‍ പങ്കെടുത്തു തൃപ്തിപ്പെട്ടുകൊള്ളണം”. ഉന്നതന്‍റെ ആജ്ഞ ശിരസാ വഹിച്ച് ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നവരാണു മിക്കവരും.

ഔറംഗസേബ് ചക്രവര്‍ത്തി സിന്ദാബാദ്‌. അക്ഷരശ്ലോകചക്രവര്‍ത്തിമാര്‍  സിന്ദാബാദ്‌.

 

ചെമ്പരത്തിയില മട്ടന്‍ കറി

പുതിയ പുതിയ പാചകക്കുറിപ്പുകള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വാരികകളില്‍ പേരെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന വനിതാരത്നങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരം തുറന്നു കാട്ടാന്‍ വേണ്ടി പണ്ട് എം. കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ ഒരു പാചകക്കുറിപ്പു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അത്യന്തം പുതുമയുള്ള  ഒരു മട്ടന്‍ കറി. പേരു ചെമ്പരത്തിയില മട്ടന്‍ കറി. ഒരു കിലോ മട്ടനും ഒരു ചെമ്പരത്തിയിലയും ആണു വേണ്ടത്.

അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. ഇനി നമുക്ക് അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തു ചില ഉന്നതന്മാര്‍ വരുത്തിയ വമ്പിച്ച പുരോഗമനം പരിശോധിക്കാം.

ആസ്വാദകന്‍ :- എന്താണു നിങ്ങളുടെ പുതിയ പരിഷ്കാരം?
ഉന്നതന്‍ :- ഞങ്ങള്‍ സാഹിത്യമൂല്യവും അവതരണഭംഗിയും അളന്നു മാര്‍ക്കിടുന്നു.
ആസ്വാദകന്‍ :- ബലേ ഭേഷ്! സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കുന്നു. അത് അങ്ങനെ തന്നെ  വേണം. അതു വമ്പിച്ച പുരോഗമനം തന്നെ. നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്‍റെ എല്ലാ പിന്തുണയും പ്രതീക്ഷിക്കാം.

ഇങ്ങനെ ഈ പുരോഗമാനക്കാര്‍ക്ക് ആസ്വാദകരുടെ നിര്‍ലോഭമായ പിന്തുണ കിട്ടുന്നു. അവര്‍ തങ്ങളുടെ വമ്പിച്ച പുരോഗമനവുമായി വര്‍ദ്ധിതവീര്യത്തോടെ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതൊരു മഹത്തായ കാര്യം ആയിരിക്കണമല്ലോ.

ചെമ്പരത്തിയില മട്ടന്‍ കറിയില്‍ ചെമ്പരത്തിയിലയ്ക്കുള്ള സ്ഥാനം മാത്രമേ ഇവിടെ സാഹിത്യമൂല്യത്തിനുള്ളൂ എന്ന നഗ്നസത്യം ഈ ആരാധകന്മാര്‍ അറിയുന്നില്ല. മാര്‍ക്കിന്‍റെ 95 ശതമാനവും നേടിത്തരുന്നതു ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും ആണ്. ബാക്കി 5 ശതമാനം മാത്രമേ സാഹിത്യമൂല്യം നേടിത്തരുന്നുള്ളൂ.

അഥവാ ഇനി സാഹിത്യമൂല്യത്തിന് അര്‍ഹിക്കുന്ന പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാം എന്നു വച്ചാല്‍ത്തന്നെ സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടോ? ഇല്ല എന്നതാണു വാസ്തവം. അക്ഷരനിബന്ധന പാലിച്ചും അനുഷ്ടുപ്പു നിരോധിച്ചും ഭാഷാവൃത്തങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കിയും ഉള്ള ഒരു വിനോദത്തില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കേണ്ട യാതൊരാവശ്യവും ഇല്ല. അളന്നാല്‍ അതൊരു വെറും ഭ്രാന്തു മാത്രം ആയിരിക്കും.

അനാവശ്യമായ ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പില്‍ കടിച്ചുതൂങ്ങിക്കിടന്നുകൊണ്ടു പൊതുജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് അവരുടെ പിന്തുണ നേടി അതിന്‍റെ ബലത്താല്‍ യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരെ പറ്റിക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രഹസനങ്ങളുടെ ഉള്ളുകള്ളികള്‍ മനസ്സിലാകണമെങ്കില്‍ കൃഷ്ണന്‍ നായരെപ്പോലെ ചിന്തിക്കണം.

സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും കൊണ്ടു ചുളുവില്‍ ജയിക്കാന്‍ ഉതകുന്ന ഒരു കുരുട്ടു വിദ്യ മാത്രമാണ് ഇവരുടെ ഈ “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം”.

മഹദ്വചനങ്ങള്‍

  1. നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നന്നായി ചൊല്ലാത്ത ആര്‍ക്കും അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ അവകാശമില്ല. അത്തരം നിസ്സാരന്മാര്‍ ഈ രംഗത്തു നിന്നു നിഷ്കാസനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടവരാണ്.                                                                     —പുത്തേഴത്തു രാമന്‍ മേനോന്‍
  2. അക്ഷരശ്ലോകക്കാരന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ സൗഭാഗ്യം നല്ല സ്വരം ആണ്. സൌഭാഗ്യമേ സുസ്വരം.                                                                                                            — യു. പി. ആര്‍. വാരിയര്‍
  3. അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നതു സംഗീതഗന്ധിയായിട്ട് ആയിരിക്കണം.                       — അമ്പലപ്പാറ മാധവന്‍ നായര്‍
  4. ഞാന്‍ ആവിഷ്കരിച്ച മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം ബാധകമായിട്ടുള്ള അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം അച്ചുമൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കാം.                                                                                                                                — വി. ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍
  5. ഓരോ പത്തു റൗണ്ടിലും ഒരു പ്രാവശ്യം അച്ചുമൂളാം.                                               — മഹാകവി കൈതക്കല്‍ ജാതവേദന്‍.
  6. ഒരാള്‍ രണ്ടു വരിയും ഒരക്ഷരവും ചൊല്ലി ഉപേക്ഷിച്ച ശ്ലോകം മറ്റാരും ചൊല്ലാന്‍ പാടില്ല. അങ്ങനെ ചൊല്ലിയാല്‍ അതു പറഞ്ഞുകൊടുത്തു ചൊല്ലിച്ചതിനു തുല്യമാകും.                                                                                                   — വി. ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍.
  7. അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ ഉദാത്തവും അനുദാത്തവും സ്വരിതവും ഒക്കെ ശരിക്കു പ്രയോഗിക്കാന്‍ പഠിച്ചിരിക്കണം.                                                                       — കെ. പി. സി. അനുജന്‍ ഭട്ടതിരിപ്പാട്.
  8.  ഭംഗിയായി ചൊല്ലാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍ ഞങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന വലിയ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ വരരുത്. അവര്‍ ചെറിയ ചെറിയ ഗാര്‍ഹികസദസ്സുകളില്‍ പങ്കെടുത്തു തൃപ്തിപ്പെട്ടുകൊള്ളണം. — എന്‍. കെ. ദേശം.
  9.  മാര്‍ക്കിടല്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ ജഡ്ജിമാരുടെ ആവശ്യമുള്ളൂ. മാര്‍ക്കിടല്‍ ഇല്ലാത്ത അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ ജഡ്ജിമാരുടെ ആവശ്യമില്ല. — കെ.പി.സി. നാരായണന്‍ ഭട്ടതിരിപ്പാട്.

 

മേല്‍പ്പറഞ്ഞവരെല്ലാം വലിയ മഹാന്മാര്‍ ആണെന്ന കാര്യത്തില്‍ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല. പക്ഷേ അവരുടെ മഹദ്വചനങ്ങള്‍ അനുസരിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ പുരോഗമനം ആണോ അധഃപതനം ആണോ ഉണ്ടാവുക എന്ന കാര്യം സംശയാസ്പദമാണ്.

അധഃകൃതവര്‍ഗ്ഗക്കാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പരിഷ്കാരം

ദൈവം മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിച്ചു. മനുഷ്യര്‍ ചാതുര്‍വര്‍ണ്യം സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നിട്ട് അതിന്‍റെ ഉത്തവാദിത്വം ദൈവത്തിന്‍റെ തലയില്‍ കെട്ടി വച്ചുകൊടുത്തു. “ചാതുര്‍വര്‍ണ്യം മയാ സൃഷ്ടം” എന്നു ദൈവം പറയുന്നതായി ഒരു പ്രക്ഷിപ്തശ്ലോകം ചമച്ചു ഭഗവദ്ഗീതയില്‍ തിരുകിക്കയറ്റിയിട്ടു ലോകരെ മുഴുവന്‍ കബളിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ഒരു കൂട്ടരെ ചവിട്ടി താഴ്ത്തിയിട്ടു മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍ ഉന്നതന്മാരായി വിലസി.

ഇതുപോലെ ഒരു കബളിപ്പിക്കല്‍ പ്രസ്ഥാനം അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും അരങ്ങേറി. അക്ഷരശ്ലോകം സൃഷ്ടിച്ചവര്‍ക്കു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ എന്ന ഒരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവര്‍ സൃഷ്ടിച്ചതു സമത്വസുന്ദരമായ ഒരു സാഹിത്യവിനോദം ആയിരുന്നു. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും തെറ്റു കൂടാതെ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലാന്‍ കഴിവുള്ള ഏവര്‍ക്കും ഈ രംഗത്ത്‌ എത്ര വേണമെങ്കിലും ഉയരാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു. സ്വരമാധുര്യം, പാട്ടു, സാഹിത്യമര്‍മ്മജ്ഞത ഇതൊന്നും ഇല്ലാത്ത വെറും സാധാരണക്കാര്‍ക്കും വിജയിക്കാന്‍ ഒരു തടസ്സവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ 1955ല്‍ പൊടുന്നനെ ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ ഈ രംഗത്തേക്ക് ഇടിച്ചുകയറി വരികയും അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്ന ഒരു തട്ടിപ്പു സിദ്ധാന്തം പടച്ചുണ്ടാക്കി പൊതുജനങ്ങളെ മുഴുവന്‍ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുകയും സമത്വസുന്ദരം ആയിരുന്ന ഈ സാഹിത്യവിനോദത്തെ ജന്മസിദ്ധമായ ചില മേന്മകള്‍ ഉള്ള ഏതാനും ഭാഗ്യവന്മാരുടെ കുത്തകയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ശബ്ദമേന്മ, സംഗീതഗന്ധിയായ അവതരണശൈലി, സാഹിത്യമര്‍മ്മജ്ഞത, സംസ്കൃതപാണ്ഡിത്യം, കവിത്വം മുതലായവയായിരുന്നു ഈ ഭാഗ്യവാന്മാരുടെ കൈമുതല്‍. അചിരേണ അവര്‍ ഉന്നതന്മാരും മറ്റുള്ളവരെല്ലാം അധഃകൃതന്മാരും ആയി മാറി. വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ ഉന്നതന്മാര്‍ ഈ രംഗത്തു നിന്നു കിട്ടാവുന്ന എല്ലാ നേട്ടങ്ങളും ചുളുവില്‍ സ്വന്തമാക്കി.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ പങ്കെടുത്താല്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ അവരെ നിഷ്കരുണം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. ഉന്നതന്മാര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും ഉളുപ്പില്ലാതെ അവര്‍ തന്നെ വിജയം അടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനുള്ള കുടിലതന്ത്രങ്ങള്‍ എല്ലാം അവര്‍ ഒപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഈ മാറ്റത്തെ “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” , “അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ വിലയും നിലയും കൂട്ടുന്ന പരിഷ്കാരം” എന്നൊക്കെയാണു തല്‍പ്പരകക്ഷികള്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണല്ലോ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം.