വീണു കിട്ടിയതു വിട്ടുകൊടുക്കുകയില്ല

സ്കൂളില്‍ എന്‍റെ സഹപാഠിയായി ഒരു മാധവന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കലശലായ പന്തുകളിഭ്രമം ഉണ്ട്. പക്ഷേ സ്വന്തമായി പന്തുള്ള ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാലേ കളിക്കാന്‍ പറ്റൂ. അതിനാല്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും തനിക്ക് ഒരു പന്തു വാങ്ങണം എന്നു മാധവന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ആറ്റു നോറ്റു മിച്ചം പിടിച്ച പണം കൊണ്ടു നല്ല ഒരു റബ്ബര്‍ പന്തു വാങ്ങി. ഇനി വീട്ടില്‍ ചെന്ന് അയല്‍പക്കത്തെ കൂട്ടുകാരെയെല്ലാം വിളിച്ചു കൂട്ടി ഇഷ്ടം പോലെ കളിച്ചു തകര്‍ക്കാമല്ലോ.

വൈകുന്നേരം പന്തും കൊണ്ടു വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന വഴിക്കു പന്ത് ഒന്നു തട്ടി നോക്കി. നല്ല ബൌണ്‍സ് ഉള്ള പന്ത് ആയതുകൊണ്ട് അത് ഉയര്‍ന്നു ബഹുദൂരം മുന്നോട്ടു പോയി വഴിയരികില്‍ വീണു കിടന്നു. മാധവന് അതിന്‍റെ അടുത്ത് എത്താന്‍ കഴിയുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ മുമ്പേ നടന്നിരുന്ന ഒരു തട്ടാന്‍റെ കണ്ണില്‍ ആ പന്തു പെട്ടു. വഴിയരികില്‍ അനാഥമായി കിടന്ന പന്ത് അയാള്‍ എടുത്തു തന്‍റെ പണിയായുധങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ നിക്ഷേപിച്ചു.

ഇതു കണ്ട മാധവന്‍ ഓടി അടുത്തു ചെന്നു പന്തു തന്‍റേതാണെന്നും അതു തനിക്കു തരണമെന്നും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ തട്ടാന്‍ പന്തു കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. “എനിക്കു വഴിയില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ പന്താണ്. ഇതു ഞാന്‍ ആര്‍ക്കും കൊടുക്കുകയില്ല” എന്നായി അയാള്‍. ഞങ്ങള്‍ മാധവനു വേണ്ടി സാക്ഷി പറഞ്ഞെങ്കിലും അയാള്‍ വക വച്ചില്ല. “പന്തു നിങ്ങളുടെ ആണെന്നതിന് എന്താണു തെളിവ്? നിങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഒത്തു ചേര്‍ന്ന് എന്‍റെ പന്തു തട്ടിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയല്ലേ?” ഇങ്ങനെ പോയി അയാളുടെ തടസ്സവാദങ്ങള്‍. മാധവന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും അയാള്‍ പന്തു കൊടുത്തില്ല. അയാള്‍ പന്തും കൊണ്ടു പോവുക തന്നെ ചെയ്തു.

ഇതാണു മനുഷ്യസ്വഭാവം. വീണു കിട്ടിയതു വിട്ടു കൊടുക്കുകയില്ല. നിങ്ങള്‍ക്കു പൂര്‍ണ്ണമായും അവകാശപ്പെട്ട വസ്തു ആയാലും മറ്റൊരാളിനു വീണു കിട്ടിയാല്‍ അത് അയാളുടേതായി മാറും. താനാണ് അതിന്‍റെ ഉടമസ്ഥന്‍ എന്നു പറയാന്‍ അയാള്‍ക്കു യാതൊരു മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും ഉണ്ടാവുകയില്ല. യഥാര്‍ത്ഥ ഉടമസ്ഥന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞാലും അയാള്‍ക്ക് ഒട്ടും അലിവു തോന്നുകയും ഇല്ല.

അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ സംസ്കാരസമ്പന്നന്മാര്‍ ആണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ അവരും ഈ സ്വഭാവത്തില്‍ നിന്നു മുക്തരല്ല. 1955 ല്‍ ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായി ഭാവിച്ച് ഇടിച്ചുകയറി വരികയും അവര്‍ക്കു തോന്നിയതുപോലെ മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തി  അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവരെ ജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഒന്നാം കിടക്കാരായ പലരെയും അവര്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുകയും ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും  ഉള്ള ചില രണ്ടാംകിടക്കാരെയും മൂന്നാംകിടക്കാരെയും ജയിപ്പിച്ചു വിദഗ്ദ്ധന്‍, പ്രഗല്ഭന്‍, പ്രതിഭാശാലി മുതലായ പട്ടങ്ങള്‍ കൊടുത്ത് അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ “പ്രതിഭാശാലികള്‍” അക്ഷരശ്ലോകചക്രവര്‍ത്തിമാരായി മറ്റുള്ളവരെ അടക്കി ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ തങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവരെ കൈ പിടിച്ചുയര്‍ത്തി കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ പ്രതിഭാശാലികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും പതിവാക്കി.

യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞാലും, ലോകം മുഴുവന്‍ അവര്‍ക്കു വേണ്ടി സാക്ഷി പറഞ്ഞാലും ഒരു ഫലവും ഉണ്ടാവുകയില്ല. സര്‍വ്വജ്ഞമാനികളുടെ ചിന്താശൂന്യത കാരണം വീണു കിട്ടിയ വിദഗ്ദ്ധപട്ടം വിട്ടു കൊടുക്കാന്‍  ഈ “പ്രതിഭാശാലികള്‍” തയ്യാറാകുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാനേ വയ്യ.

Advertisements

ഈ മൗനത്തിനു വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും

ആദ്യം അവര്‍ ജൂതന്മാരെ തേടി വന്നു. ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം ഞാന്‍ ഒരു ജൂതനല്ലല്ലോ. പിന്നെ അവര്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ തേടി വന്നു. അപ്പോഴും ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം ഞാന്‍ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനും അല്ലല്ലോ.
———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————
ആങ്ങനെ പലരെയും തേടി വന്ന് അവസാനം അവര്‍ എന്നെ തേടി വന്നു.
പക്ഷേ അപ്പോള്‍ എനിക്കു വേണ്ടി സംസാരിക്കാന്‍ ആരും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.

സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഇല്ലാത്ത അല്ലയോ സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികളേ! നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ “എന്നെയല്ലല്ലോ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തത്. എനിക്കു കമ്മിറ്റി മെംബര്‍ സ്ഥാനവും മറ്റും തരുന്നുണ്ടല്ലോ” എന്നു കരുതി മിണ്ടാതിരിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ മൗനം ഈ രംഗത്തേക്കു മധുരസ്വരക്കാരും പാട്ടുകാരും ഇടിച്ചുകയറി വന്ന് ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഇടയാക്കും. അവര്‍ അങ്ങനെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചാല്‍ അപ്പോള്‍ അതു നിങ്ങളെയും ബാധിക്കും. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴുള്ള പദവികള്‍ എല്ലാം പെട്ടെന്നു തെറിച്ചുപോകും. നിങ്ങളും കറിവേപ്പില പോലെ വലിച്ചെറിയപ്പെടും. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി സംസാരിക്കാന്‍ ആരും ഉണ്ടാവുകയില്ല.

 

 

മനഃപൂര്‍വ്വമല്ല; എങ്കിലും അനീതി….

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കിട്ടു നടത്തുന്ന മഹാനുഭാവന്മാര്‍ എല്ലാവരും തന്നെ സല്‍ഗുണങ്ങളുടെ വിളനിലങ്ങള്‍ ആണ്.  നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവകന്‍, പരിപൂര്‍ണ്ണപുണ്യന്‍, എല്ലാം തികഞ്ഞവന്‍, സര്‍വ്വോത്തമന്‍, മഹാപണ്ഡിതന്‍, കലാകോവിദന്‍, മൂല്യബോധമുള്ളവന്‍, കവിശ്രേഷ്ഠന്‍, നിഷ്പക്ഷന്‍, നീതിനിഷ്ഠന്‍, പുരോഗമനവാദി, പരിഷ്കൃതാശയന്‍ ഇങ്ങനെ എന്തെല്ലാം നല്ല വിശേഷണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാമോ അതെല്ലാം അവര്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നു. അവര്‍ ഒരിക്കലും മനഃപൂര്‍വ്വമായി പക്ഷപാതം കാണിക്കുകയില്ല. എന്നിട്ടും അവരുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ കഠിനാദ്ധ്വാനികളും അതീവതല്‍പ്പരരും ആയ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികള്‍ക്കു നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? അതാണു നിഷ്പക്ഷമതികള്‍ കണ്ടും കേട്ടും ചിന്തിച്ചും മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

മാര്‍ക്കിടുന്നതു സാഹിത്യമൂല്യത്തിനും നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും ഉള്ള ചൊല്ലലിനും ആണ് എന്നാണു മുന്‍പറഞ്ഞ പുണ്യാത്മാക്കള്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത്. ഈ അവകാശവാദം അമ്പേ തെറ്റാണ്. പക്ഷേ അത് അവര്‍ അറിയുന്നില്ല. പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ഇല്ല. അവര്‍ മാത്രമല്ല അവരുടെ ശിങ്കിടികളും സ്തുതിപാഠകരും കണ്ണിലുണ്ണികളും ആരും ശ്രദ്ധിക്കുകയില്ല. പറയുന്നവരെ സ്വാര്‍ത്ഥന്മാര്‍ എന്നു മുദ്ര കുത്തി ആക്ഷേപിക്കാന്‍ ആയിരിക്കും ഈ മഹാമഹിമശാലികള്‍ ശ്രമിക്കുക.

സാഹിത്യമൂല്യത്തിനും മറ്റും അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്തിനാണു മാര്‍ക്കു കിട്ടുന്നത്? അതാണ് അറിയേണ്ടത്. മാര്‍ക്കു കിട്ടുന്നതു ശബ്ദമേന്മയ്ക്കും ശൈലിക്കും ആണ്. ഷഡ്ഗുണങ്ങളുള്ള ശബ്ദം, കിളിശബ്ദം, കുയില്‍ശബ്ദം, ഗംഭീരശബ്ദം, മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം ഇങ്ങനെ പല തരത്തിലുള്ള മേന്മയേറിയ ശബ്ദങ്ങള്‍ (സുസ്വരങ്ങള്‍) ഉണ്ട്. അതെല്ലാം ജന്മസിദ്ധമാണ്. പരിശ്രമം കൊണ്ടു നേടിയെടുക്കാന്‍ സാദ്ധ്യമേയല്ല. ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്ന ശൈലിയും പല തരത്തിലുണ്ട്. ഉദാത്തവും അനുദാത്തവും ഒക്കെ കൃത്യമായി ഒപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ശൈലി, നരസിംഹാവതാരം ചൊല്ലിയാല്‍ നരസിംഹം മുമ്പില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്ന പ്രതീതി ഉളവാക്കുന്ന ശൈലി, സംഗീതഗന്ധിയായ ശൈലി, രാഗതാളമേളനത്താല്‍ മനം കുളിര്‍പ്പിക്കുന്ന ശൈലി , ലയിച്ചു ചൊല്ലുന്ന ശൈലി ഇങ്ങനെ എണ്ണമറ്റ വിശിഷ്ടശൈലികള്‍ ഉണ്ട്. ഇവയും ജന്മനാ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നവയാണ്. പരിശ്രമം കൊണ്ടു നേടിയെടുക്കാന്‍ തികച്ചും അസാദ്ധ്യം.

സാഹിത്യമൂല്യവും മറ്റും ഇവയില്‍ മുങ്ങിപ്പോകും. മാര്‍ക്കിന്‍റെ സിംഹഭാഗവും നേടിത്തരുന്നതു ശബ്ദവും ശൈലിയും ആണ്. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സര്‍വ്വോത്തമന്മാരായ പുണ്യാത്മാക്കള്‍ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ല. മൂല്യബോധം കലാബോധം എന്നൊക്കെ ഘോഷിച്ചു കൊണ്ടു നടക്കുന്നതല്ലാതെ സത്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നും ഇല്ല. അതിനാല്‍ അവര്‍ അറിയാതെ തന്നെ അവരുടെ മത്സരവേദികള്‍ അനീതിയുടെ കൂത്തരങ്ങായി മാറുന്നു.

 

ധനാഢ്യന്മാരുടെ പൊങ്ങച്ചം

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ വഴി തെറ്റിച്ചും കാടു കയറ്റിയും നശിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളില്‍ സുപ്രധാനമായ  ഒന്നാണു ധനാഢ്യന്മാരുടെ പൊങ്ങച്ചം. മത്സരാടിസ്ഥാനത്തില്‍ നടത്തപ്പെടുന്ന മിക്ക കലകളും വിനോദങ്ങളും സംഘാടകര്‍ക്കു ധാരാളം പണം നേടിക്കൊടുക്കുന്നവയാണ്. ഉദാഹരണം സംഗീതം, ക്രിക്കറ്റ്‌, ഫുട്ബാള്‍. പക്ഷേ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന് അങ്ങനെയൊരു ധനസമ്പാദനശക്തി തീരെ ഇല്ല. അക്ഷരശ്ലോകം ടിക്കറ്റ്‌ വച്ചു നടത്തിയാല്‍ ചില്ലിക്കാശു പോലും കിട്ടുകയില്ല. പിന്നെ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം നടത്താന്‍ എന്താണു മാര്‍ഗ്ഗം? ധനാഢ്യന്മാരുടെ മുമ്പില്‍ കൈ നീട്ടുക തന്നെ.

ഇന്ന സ്ഥലത്തെ ഇന്നാര്‍ മെമ്മോറിയല്‍ സ്വര്‍ണ്ണമെഡലിനു വേണ്ടിയുള്ള അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം എന്നു പേരിടുകയും പ്രസ്തുത മാന്യന്‍റെ ഒരു ഫോട്ടോ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്താല്‍ ഒരു പവന്‍റെ സ്വര്‍ണ്ണമെഡലിനുള്ള പണം നിര്‍ലോഭമായി ദാനം ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറുള്ള ധനാഢ്യന്മാര്‍ ധാരാളമുണ്ട്. പക്ഷേ അവരെല്ലാം പൊങ്ങച്ചത്തിന്‍റെ അടിമകളാണ്. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ആസ്വാദ്യത, കലാമേന്മ എന്നൊക്കെ കൊട്ടി ഘോഷിച്ചുകൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഉന്നതന്മാരും സ്ഥലത്തെ പ്രധാന ദിവ്യന്മാരും കൂടി വന്നിരുന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു നടത്തുന്ന മത്സരങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ അവര്‍ പണം നല്‍കുകയുള്ളൂ. “നാല്‍ക്കാലി ചൊല്ലി ജയിക്കാവുന്ന മത്സരം”, ആസ്വാദ്യതയില്ലാത്ത മത്സരം”, “നിലവാരം കുറഞ്ഞ മത്സരം” എന്നൊക്കെ നാട്ടുകാര്‍ കുറ്റം പറയരുതല്ലോ. മാര്‍ക്കിടല്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ നിലവാരം കുറഞ്ഞ തല്ലിപ്പൊളി മത്സരം ആയിപ്പോകും എന്ന് അവര്‍ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. അഥവാ അവരെ അങ്ങനെ ചിലര്‍ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരത്തില്‍ മാര്‍ക്കിടലിന്‍റെ യാതൊരാവശ്യവും ഇല്ല. പക്ഷേ അത്തരം മത്സരത്തിനുവേണ്ടി ഒരു ധനാഢ്യനും ഒരു ചില്ലിക്കാശു പോലും ദാനം ചെയ്യുകയില്ല. മാര്‍ക്കിട്ടു മധുരസ്വരക്കാരെയും പാട്ടുകാരെയും ജയിപ്പിക്കുന്ന പൊങ്ങച്ചപ്രകടനങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ പണം കൊടുക്കുകയുള്ളൂ.

യഥാര്‍ത്ഥ അക്ഷരശ്ലോകം ശുഷ്കിച്ചു പോകാനും ധനാഢ്യന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഇത്തരം പൊങ്ങച്ചപ്രകടനങ്ങള്‍ തഴച്ചു വളരാനും ഇതു കാരണമാകുന്നു.

മല എലിയെ പെറ്റു

1955 ഏപ്രില്‍ മാസത്തിലെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ തൃശ്ശൂരിലെ പ്രതാപശാലികളായ ഏതാനും അക്ഷരശ്ലോകപണ്ഡിതന്മാര്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തി.

“ഇപ്പോള്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ നാല്‍ക്കാലിശ്ലോകങ്ങളും അമ്മായിശ്ലോകങ്ങളും ഒക്കെയാണു ചൊല്ലാറുള്ളത്. സാഹിത്യമൂല്യത്തെപ്പറ്റി ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ശ്രോതാക്കള്‍ക്കു തങ്ങളുടെ ചൊല്ലല്‍ ആസ്വാദ്യം ആകുന്നുണ്ടോ എന്നും അവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലി അച്ചു മൂളല്‍ ഒഴിവാക്കണം എന്നതു മാത്രം ആയിരിക്കുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഞങ്ങള്‍ ഇതില്‍ മാറ്റം വരുത്തി അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിലയും വിലയും ആസ്വാദ്യതയും വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ച് ഇതിനെ ഒരു ഉത്തമകല എന്ന നിലയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിമേല്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് അര്‍ത്ഥബോധം ഉളവാകുന്ന വിധത്തില്‍ ഭംഗിയായും ആസ്വാദ്യമായും അവതരിപ്പിക്കുന്നവരെ മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ അനുവദിക്കുകയുള്ളൂ. അല്ലാത്തവരെയെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നന്നായി അവതരിപ്പിക്കുന്നവര്‍ മാത്രമേ ജയിക്കുന്നുള്ളൂ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താന്‍ വേണ്ട എല്ലാ സംവിധാനങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ ഒരുക്കുന്നതാണ്”.

ഇത് കേട്ട അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ എല്ലാവരും അത്യധികം സന്തോഷിക്കുകയും പണ്ഡിതന്മാരെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. “എന്തൊരു മൂല്യബോധം! എന്തൊരു കലാബോധം! എന്തൊരു ബുദ്ധിശക്തി! എന്തൊരു ചിന്താശക്തി! എന്തൊരു പുരോഗമനം!” എന്നൊക്കെ അവര്‍ പണ്ഡിതന്മാരുടെ അപദാനങ്ങള്‍ വാഴ്ത്തിപ്പാടി.

പണ്ഡിതന്മാര്‍ വര്‍ദ്ധിതവീര്യന്മാരായി പരിഷ്കൃതരീതിയിലുള്ള മത്സരങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ തുടങ്ങി. ധനാഢ്യന്മാര്‍ പണ്ഡിതന്‍മാര്‍ക്കു നിര്‍ലോഭമായി സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും വാരിക്കോരി കൊടുക്കാനും തുടങ്ങി. നൂതനമത്സരങ്ങളില്‍ ജയിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു പവന്‍റെ സ്വര്‍ണ്ണമെഡല്‍ കിട്ടുമെന്നായി. അങ്ങനെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ സുവര്‍ണ്ണയുഗം ആരംഭിച്ചു.

പക്ഷേ പിന്നീട് ഉണ്ടായതെല്ലാം അപശകുനങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. കാലക്രമത്തില്‍ ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു. പണ്ഡിതന്മാര്‍ നടത്തുന്ന മത്സരങ്ങളില്‍ ശബ്ദമേന്മ, സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി മുതലായ ജന്മസിദ്ധമായ ചില സൗഭാഗ്യങ്ങള്‍ ഉള്ളവര്‍ മാത്രമേ ജയിക്കുകയുള്ളൂ. ഇതൊന്നും ഇല്ലാത്ത സാധാരണക്കാര്‍ എത്ര കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്താലും അവര്‍ തോല്‍ക്കുകയോ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടുകയോ ചെയ്യും. കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ്‌ ആദിശ്ശര്‍, കെ.സി. അബ്രഹാം, സ്വാമി കേശവാനന്ദസരസ്വതി, ഫാദര്‍ പി.കെ. ജോര്‍ജ്ജ് മുതലായ അതികായന്മാര്‍ പോലും നിഷ്കരുണം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഇവരുടെ ഏഴയലത്തു പോലും വരാന്‍ യോഗ്യതയില്ലാത്ത ചിലര്‍ നാലും അഞ്ചും സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകള്‍ നേടി.

പണ്ഡിതന്മാരുടെ പരിഷ്കാരത്തിന്‍റെ കാതലായ അംശം സാഹിത്യമൂല്യവും അവതരണഭംഗിയും മറ്റും അളന്നുള്ള മാര്‍ക്കിടല്‍ ആണ്. സാഹിത്യമൂല്യത്തിനും നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും ഉള്ള ചൊല്ലലിനും ഒക്കെയാണു മാര്‍ക്കു കിട്ടുന്നത് എന്ന വാദം വെറും ഒരു ചപ്പടാച്ചി ആണെന്നു തെളിഞ്ഞു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാര്‍ക്കു കിട്ടുന്നതു താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ആണെന്നു കരതലാമലകം പോലെ വ്യക്തമായി.

1. ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മ.

2. സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലി.

3. ഉദാത്താനുദാത്തസ്വരിതങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള അറിവ്.

4. സംസ്കൃതപരിജ്ഞാനം.

അവരുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും വിജയസാദ്ധ്യത വളരെ കൂടുതലാണെന്നു തെളിഞ്ഞു. ചില ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ സ്ഥിരം ജേതാക്കളായി മാറി. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു തലകുത്തി നിന്നു തപസ്സു ചെയ്താലും ഒന്നും കിട്ടാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടായി.

അങ്ങനെ “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” എന്നു കൊട്ടി ഘോഷിച്ച പരിഷ്കാരം തീരെ നിര്‍ഗ്ഗുണമായ ഒരു കോപ്രായം ആയിരുന്നു എന്നു തെളിഞ്ഞു. അറിവുള്ളവരെ പുറന്തള്ളിയിട്ടു സ്വരമാധുര്യം ഉള്ളവരെ ജയിപ്പിക്കുന്ന കോപ്രായം.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ മല എലിയെ പെറ്റു എന്നു പറഞ്ഞതു പോലെ ആയി അവരുടെ പരിഷ്കാരം.

 

 

പ്രതികരണശേഷി ഇല്ലാത്തവര്‍ കീഴടക്കപ്പെടും

ഏകദേശം ആയിരം കൊല്ലം മുമ്പുള്ള ഭാരതത്തിന്‍റെ അവസ്ഥ എങ്ങനെ ആയിരുന്നു? സ്വാമി രംഗനാഥാനന്ദ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കുക :-

“കാബൂളില്‍ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ഏതു ധനമോഹിക്കും അധികാരമോഹിക്കും പത്തിരുപത് അനുയായികളെ സംഘടിപ്പിച്ചാല്‍ ഭാരതതിലേക്കു കടന്ന് ആക്രമണം നടത്തി ഇവിടെയുള്ള മുതല്‍ സര്‍വ്വവും കൊള്ളയടിച്ചു കൊണ്ടു പോകുകയോ കാശ്മീര്‍ മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെ കീഴടക്കി സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുകയോ ചെയ്യാമായിരുന്നു. കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല”.

ഘസ്നിയും ഘോറിയും ഖില്‍ജിയും ബാബറും ഒക്കെ ഈ സുവര്‍ണ്ണാവസരം ശരിക്കു മുതലാക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. അക്രമികള്‍ മാത്രമല്ല അവരുടെ അടിമകള്‍ പോലും ചക്രവര്‍ത്തിമാരായി ഭരിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് അടിമവംശം എന്ന പേരില്‍ ഒരു രാജവംശം ഇവിടെ ഉണ്ടായത്.

ഇതുപോലെ ഒരു പരിതാപകരമായ ദുരവസ്ഥയായിരുന്നു ഏകദേശം 60 കൊല്ലം മുമ്പ് അക്ഷരശ്ലോകസാമ്രാജ്യത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നത്. അറുപതോ എഴുപതോ കാളിദാസശ്ലോകങ്ങള്‍ മനഃപാഠമാക്കിയിട്ടുള്ള ഏതൊരു മധുരസ്വരക്കാരനും പാട്ടുകാരനും ആസ്വാദകവേഷം കെട്ടാന്‍ തയ്യാറുള്ള ഏതാനും ശിങ്കിടികളെ ഒപ്പിച്ചെടുത്താല്‍ അക്ഷരശ്ലോകചക്രവര്‍ത്തിയാകാനും കേരളത്തിലെ എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരെയും അടക്കി ഭരിക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നു. കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും എങ്ങുനിന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല. ഈ അവസ്ഥയെ ചിലര്‍ ശരിക്കും മുതലെടുത്തു.

ആസ്വാദകരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ന്യായം പറഞ്ഞ് അവര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി ചമഞ്ഞ്‌ ഈ സാമ്രാജ്യം അടക്കി ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ നിയമങ്ങള്‍ എല്ലാം അവര്‍ക്ക് അനുകൂലമായി തിരുത്തിയെഴുതി. അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കാം എന്നു വരെ അവര്‍ പുതിയ നിയമം ഉണ്ടാക്കി. എന്നിട്ടും കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവരുടെ ഏഴയലത്തു വരാന്‍ പോലും യോഗ്യതയില്ലാത്ത ചിലര്‍ വാനോളം ഉയര്‍ത്തപ്പെടുകയും വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍, പ്രഗല്ഭന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികള്‍ എന്നൊക്കെ വാഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ശരിയായ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ക്കു ഗതികിട്ടാപ്രേതങ്ങളെപ്പോലെ അലഞ്ഞു തിരിയേണ്ടി വന്നു.

എതിര്‍ക്കേണ്ടവരെ എതിര്‍ക്കേണ്ട സമയത്ത് എതിര്‍ത്തില്ലെങ്കില്‍ ഇതായിരിക്കും ഫലം.

മന്നം പറഞ്ഞത്

നിങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി സഹിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്ത ത്യാഗം മറ്റാരെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി സഹിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങും എന്നു കരുതുന്നതു വിഡ്ഢിത്തമാണ്. —                                                                                            ———–മന്നത്തു പദ്മനാഭന്‍

 

ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ അംഗമായിട്ടുള്ള ഒരു വാട്സാപ് ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരംഗം എനിക്ക് ഒരു പേഴ്സണല്‍ മെസ്സേജ് അയച്ചു. ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരു വിഭാഗം ആള്‍ക്കാര്‍ നടത്തുന്ന ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ദീര്‍ഘമായ വിവരണവും കുറ്റപ്പെടുത്തലും ആയിരുന്നു അത്. ഞാന്‍ അതു വായിച്ചിട്ട് അതു ഗ്രൂപ്പില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അയാള്‍ അതിനു തയ്യാറല്ല. “തല്ലു കൂടാന്‍ ഞാനില്ല” എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ വിശദീകരണം.

തല്ലു കൂടാന്‍ അയാള്‍ക്കു വയ്യ. അയാള്‍ക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ തല്ലു കൂടി അയാള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഫലം നേടിക്കൊടുക്കണം. കാര്യങ്ങള്‍ നേടാന്‍ എന്തെളുപ്പം!

ഞാന്‍ അയാള്‍ക്കു മന്നത്തു പത്മനാഭന്‍റെ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വാചകം മറുപടിയായി അയച്ചുകൊടുത്തു. അയാള്‍ തന്‍റെ ജനസേവനത്വര ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാവരുടെയും നല്ലപിള്ളയായി സസുഖം കഴിഞ്ഞുകൂടി.

ഇതുപോലെയുള്ള നല്ലപിള്ളകള്‍ അക്ഷരശ്ലോകരംഗത്തും ധാരാളമുണ്ട്. ഉന്നതന്മാര്‍ കാണിക്കുന്ന കൊള്ളരുതായ്മകളെപ്പറ്റി അവര്‍ക്കു നല്ല ബോധമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ പ്രതാപശാലികളുടെ അപ്രീതിക്കു പാത്രമാകുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ല.

അത്തരക്കാരെ അവരുടെ പാട്ടിനു വിടുന്നതാണു നല്ലത്. അവരില്‍ നിന്ന് ഒരു നല്ല കാര്യവും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. മന്നം പറഞ്ഞതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും അവരോടു പറയേണ്ടതും ഇല്ല.