വിജയം രണ്ടു തരം; പരാജയവും.

അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളിലെ ജയാപജയങ്ങള്‍ക്കു പണ്ടു തരംതിരിവുകള്‍ യാതൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കിട്ടിയ അക്ഷരങ്ങളിലെല്ലാം ശ്ലോകം ചൊല്ലിയാല്‍ അന്തസ്സായിട്ടു ജയിക്കാം. അച്ചു മൂളേണ്ടി വന്നാല്‍ അന്തസ്സായിട്ടു പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യാം.

പക്ഷേ അടുത്ത കാലത്ത് അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ എന്ന്‍ അവകാശപ്പെടുന്ന ചില ഉന്നതന്മാര്‍ വരുത്തിയ “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” കാരണം ജയാപജയങ്ങള്‍ രണ്ടു തരത്തില്‍ ഉണ്ടെന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. അന്തസ്സുള്ളതും നാണംകെട്ടതും.

അന്തസ്സുള്ള വിജയം

കിട്ടിയ അക്ഷരങ്ങളിലെല്ലാം മുട്ടാതെ (അച്ചു മൂളാതെ) ശ്ലോകം ചൊല്ലി നേടുന്ന വിജയം അന്തസ്സുള്ള വിജയമാണ്.

നാണം കെട്ട വിജയം

കിട്ടിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ പലതിലും ശ്ലോകം തോന്നാതെ മിഴിച്ചിരുന്നാലും ഇക്കാലത്തു ചിലര്‍ “ജയിച്ച്” ഒന്നാം സമ്മാനവും ഗോള്‍ഡ്‌ മെഡലും ഒക്കെ വാങ്ങാറുണ്ട്. “ഷഡ്ഗുണങ്ങളുള്ള ശബ്ദമുണ്ട്‌, സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയുണ്ട്, സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ചൊല്ലി, ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു” എന്നൊക്കെ ചില മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങളും ചപ്പടാച്ചികളും പറഞ്ഞ് ഉന്നതന്മാര്‍ അവരെ ജയിപ്പിക്കുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. ദയനീയമായ പരാജയം അര്‍ഹിക്കുന്ന ശിങ്കിടികളെയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും ഇങ്ങനെ ജയിപ്പിച്ചു കൊമ്പത്തു കയറ്റാന്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ല. ഇതാണു നാണംകെട്ട വിജയം.

അന്തസ്സുള്ള പരാജയം

അച്ചു മൂളിയ ആള്‍ പരാജയം സമ്മതിച്ചാല്‍ അത് അന്തസ്സുള്ള പരാജയമാണ്. ഇങ്ങനെ പരാജയപ്പെടുന്നതില്‍ ലജ്ജാവഹമായി ഒന്നുമില്ല.

നാണം കെട്ട പരാജയം

അച്ചു മൂളാതെ മത്സരം പൂര്‍ത്തിയാക്കുകയും അച്ചു മൂളിയവന്‍റെ മുന്നില്‍ പരാജയം സമ്മതിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്താല്‍ അത് അങ്ങേയറ്റം ലജ്ജാവഹമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്. ഈ ദുരവസ്ഥയില്‍ ചെന്നു ചാടാതിരിക്കാന്‍ അന്തസ്സും അഭിമാനവും ഉള്ള എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും തക്കതായ മുന്‍കരുതല്‍ എടുക്കേണ്ടതാണ്.

പൊങ്ങച്ചത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള വൃത്തനിബന്ധന എവിടെ കണ്ടാലും അതിനു പിന്നില്‍ നാണംകെട്ട ഭവിഷ്യത്തുകള്‍ പതിയിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കണം. നാണംകെട്ട പരാജയം ഒഴിവാക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യണം.

  1. മാര്‍ക്കിടലും വൃത്തനിബന്ധനയും ഒരുമിച്ചുള്ള മത്സരങ്ങളെ എപ്പോഴും സംശയദൃഷ്ടിയോടെ വീക്ഷിക്കുക. അതിന്‍റെ സംഘാടകര്‍ തങ്ങളുടെ ശിങ്കിടികളെയും കണ്ണിലുണ്ണികളെയും ചുളുവില്‍ ജയിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി അങ്ങേയറ്റം തരം താണ പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യാന്‍ ഒട്ടും മടിക്കുകയില്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങള്‍ പോലും അവര്‍ യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ ലംഘിക്കും. അവരുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാതെ ഇരിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. പങ്കെടുക്കുന്നെങ്കില്‍ നാണംകെട്ട പരാജയം ഒഴിവാക്കാന്‍ തക്കതായ അടവുനയങ്ങള്‍ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം ചിന്തിച്ചു കണ്ടുപിടിച്ചു നടപ്പാക്കുക. തല്‍പരകക്ഷികള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന ഒരു വൃത്തത്തിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലാതെ നിസ്സഹകരിക്കുന്നതു ഫലപ്രദമായ ഒരു നിവൃത്തിമാര്‍ഗ്ഗമാണ്.
  2. നീതി നടപ്പാകണമെങ്കില്‍ മാര്‍ക്കിടല്‍ ഉള്ള മത്സരങ്ങളില്‍ ഒരു പ്രാവശ്യം എങ്കിലും അച്ചു മൂളിയവരെ ഉടന്‍ പുറത്താക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. സംഘാടകര്‍ അതില്‍ അലംഭാവം കാണിച്ചാല്‍ അവരോടു നിസ്സഹകരിക്കുക.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഗാന്ധിജി ഉപദേശിച്ച നിസ്സഹകരണമാണു നാണംകെട്ട പരാജയം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്ന ഖലന്മാര്‍ക്കെതിരെ സ്വീകരിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ പ്രതിരോധതന്ത്രം.

നിര്‍ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ, നാണംകെട്ട തോല്‍വി രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കുകയും തങ്ങളുടെ മേല്‍ അത് അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ച ഖലന്മാരുടെ മുമ്പില്‍ പഞ്ചപുച്ഛവും അടക്കി ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇക്കാലത്തെ മിക്ക അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള നയം. പ്രതികരണശേഷിയും ചിന്താശക്തിയും തീരെ ഇല്ലാത്ത ഇത്തരക്കാര്‍ കാരണമാണ് അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തിന് ഇത്രയേറെ അപചയം സംഭവിച്ചത്.

Advertisements

“ഞങ്ങള്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചേ അടങ്ങൂ”

ഒരിടത്തു പ്രതിഭാശാലികളായ കുറേ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്ന് ഒരു ശപഥം ചെയ്തു. “ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ ജീവിതവ്രതമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചേ അടങ്ങൂ. ഷഡ്ഗുണങ്ങളുള്ള ശബ്ദവും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും ഉള്ള ഉത്തമകലാകാരന്മാരായ ഞങ്ങള്‍ സാഹിത്യമൂല്യം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്നതും മുത്തു പോലെ തിളങ്ങുന്നതും ആയ പദ്യതല്ലജങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി സദസ്സില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കും”

ഇതു കേട്ടു ധാരാളം സാഹിത്യാസ്വാദകന്മാര്‍ അവരുടെ ചുറ്റും കൂടി. “ഇത്രയും കേമന്മാരും പ്രതിഭാശാലികളും ആയ കലാകോവിദന്മാര്‍ നമ്മെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ കച്ച കെട്ടി ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയല്ലേ? എന്നാല്‍ ആഹ്ലാദിക്കുക തന്നെ” എന്ന് അവര്‍ വിചാരിച്ചു.

അപ്പോള്‍ പ്രതിഭാശാലികള്‍ അവരോടു പറഞ്ഞു “ഞങ്ങള്‍ ഭാഷാവൃത്തകവിതകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ഒഴിവാക്കിയിട്ടേ നിങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കൂ.”

വന്നവരില്‍ 50% പേര്‍ ഇതു കേട്ടു നിരാശരായി തിരികെ പോയി. അവര്‍ ഭാഷാവൃത്തകവിതകള്‍ അത്യധികം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ ആയിരുന്നു. ബാക്കി ഉള്ളവരോടു പ്രതിഭാശാലികള്‍ തുടര്‍ന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു “ഞങ്ങള്‍ അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴികെയുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രമേ നിങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ചൊല്ലുകയുള്ളൂ”.

ഇതു കേട്ട് 25% പേര്‍ കൂടി നിരാശരായി തിരികെ പോയി. അവര്‍ ഭഗവദ്ഗീത, വാല്മീകിരാമായണം, ഭാഗവതം, ഭാരതം മുതലായവ അത്യധികം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ ആയിരുന്നു.

ബാക്കിയുള്ള 25% പേരോടു പ്രതിഭാശാലികള്‍ ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു. “മൂന്നാം വരിയിലെ അക്ഷരം യോജിക്കുന്ന ശ്ലോകങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ചൊല്ലുകയുള്ളൂ.”

ഇതു കേട്ട് 24% പേര്‍ കൂടി നിരാശരായി തിരിച്ചു പോയി. നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ അങ്ങേയറ്റം വിലങ്ങുതടിയല്ലേ ഈ വ്യര്‍ത്ഥനിബന്ധന? എന്ന് അവര്‍ ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍ അക്ഷരനിബന്ധന പാലിക്കേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകത അവര്‍ക്ക് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടി കിട്ടിയില്ല.

ആസ്വാദകരായി വന്നവരില്‍ ശേഷിച്ചതു വെറും 1% പേര്‍ മാത്രമായിരുന്നു. ഈ ഒരു ശതമാനത്തില്‍ ആരൊക്കെയാണ് ഉള്‍പ്പെടുന്നത്? ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ വീരന്മാരുടെ ഏതാനും ബന്ധുക്കളും മിത്രങ്ങളും മാത്രം. അവരെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ച് ഈ കലാകോവിന്മാര്‍ അഭിമാനവിജൃംഭിതരായി സസന്തോഷം കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ അവരും വരികയില്ല. അപ്പോള്‍ ഒഴിഞ്ഞ കസേരകളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ ആണ് ഈ മഹാകേമന്മാരുടെ നിയോഗം.

“ഞങ്ങള്‍ ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കുകയും ആനന്ദസാഗരത്തില്‍ ആറാടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉത്തമകലാകാരന്മാരാണ്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഗണ്യമായ ഒരു ആസ്വാദകവൃന്ദം ഉണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തെ രംഗപ്രയോഗസാദ്ധ്യതയുള്ള ഒരു കലയാക്കി ഉയര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു” എന്നൊക്കെ അവര്‍ നിരന്തരം വീമ്പിളക്കുന്നു.

ദോഷം പറയരുതല്ലോ. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ അവകാശവാദങ്ങള്‍ എല്ലാം അംഗീകരിച്ചു ധനാഢ്യരായ ധാരാളം വ്യക്തികളും സ്ഥാപനങ്ങളും ഇവര്‍ക്കു സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും പട്ടും വളയും ഒക്കെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ഉത്തമകലാകാരന്മാരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക എന്ന തങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യത്തില്‍ അവര്‍ ഒട്ടും തന്നെ വീഴ്ച വരുത്തുന്നില്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ഏക ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്നു പൊതുജനങ്ങളെ സമര്‍ത്ഥമായി തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന്‍ ഈ പ്രതിഭാശാലികള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ ശ്രോതാക്കളെ എത്രത്തോളം ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു എന്നത് അളക്കാന്‍ മാര്‍ക്കിടുന്ന രീതിയും അവര്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തി. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാത്തവരെ ആദ്യം തന്നെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നവര്‍ അച്ചുമൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കും.

അങ്ങനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ പ്രസ്ഥാനം പൊടിപൊടിക്കുന്നു.

വിഡ്ഢിത്തത്തില്‍ നിന്നു മുളച്ചുപൊങ്ങിയ വിനാശവൃക്ഷം

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ മാര്‍ക്കിടല്‍ എന്ന “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടായത്? എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികളും ശരിക്ക് അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട രസകരമായ ഒരു കഥയാണ് അത്.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെപ്പറ്റി അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ അറിയാതെ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞരെന്നു ഭാവിച്ചു ചില ഉന്നതന്മാര്‍ ഈ രംഗത്തേക്കു പൊടുന്നനെ കടന്നു വന്നു. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്ന് അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിക്കണം. അതിനു സ്വരമാധുര്യവും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും കൂടിയേ തീരൂ. ഇങ്ങനെ പോകുന്നു അവരുടെ വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായങ്ങള്‍. ഈ പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ എല്ലാം ശുദ്ധവിഡ്ഢിത്തം ആയിരുന്നെങ്കിലും അവ എഴുന്നള്ളിച്ച ഉന്നതന്മാരെ എതിര്‍ക്കാന്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. എതിര്‍ത്താല്‍ കഞ്ഞികുടി മുട്ടിപ്പോകും എന്നു മിക്കവരും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഉന്നതന്മാര്‍ അത്ര വലിയ കൊലകൊമ്പന്മാര്‍ ആയിരുന്നു. എതിര്‍പ്പില്ലാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ ഇവിടെ അപ്രതിഹതമായ തേര്‍വാഴ്ച നടത്തി. ശ്രോതാക്കളെ എത്രത്തോളം ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു എന്നത്‌ അളക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് അവര്‍ മാര്‍ക്കിടല്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയത്. മാര്‍ക്കിട്ട് അവര്‍ മധുരസ്വരക്കാരെയും പാട്ടുകാരെയും എല്ലാം അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. സാഹിത്യമൂല്യം അളക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവര്‍ അളന്നതു സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ആയിരുന്നു. അവയാണല്ലോ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍കാരുടെ വജ്രായുധങ്ങള്‍. യേശുദാസ് ഹരിവരാസനം പാടുന്നതു പോലെയും പി. ലീല നാരായണീയം പാടുന്നതു പോലെയും ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഭംഗിയായി ആലപിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ പുളകം കൊള്ളിക്കുകയും അവരുടെ കയ്യടി നേടുകയും ചെയ്യുന്നവരായിരുന്നു ഉന്നതന്മാരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍. ഇങ്ങനെ സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും കൊണ്ടു കേമന്മാരായിത്തീര്‍ന്ന പലരും പിന്നീടു ഭരണാധികാരിപദത്തില്‍ എത്തി. അതോടെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ പതനം പരിപൂര്‍ണ്ണമായി.

ഇപ്പോള്‍ “സാഹിത്യമൂല്യം” “സാഹിത്യമൂല്യം” എന്നു കൊട്ടി ഘോഷിച്ചു കൊണ്ടു സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും അളന്നു മാര്‍ക്കിടുന്ന “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” കൊടി കുത്തി വാഴുകയാണ്. അവരുടെ മത്സരങ്ങളില്‍ തുരുതുരെ അച്ചു മൂളിയവര്‍ ജയിക്കുന്നതു നിത്യസംഭവമാണ്. എന്നാലും ആരും ഒരക്ഷരം പോലും എതിര്‍ത്തു പറയുകയില്ല.

അങ്ങനെ അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ശ്ലോകപ്പാട്ടാക്കി അധ:പതിപ്പിച്ച് അവര്‍ ഇവിടെ തങ്ങളുടെ മേല്‍ക്കോയ്മ സ്ഥാപിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടുകാരുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു തരം വെടക്കാക്കി തനിക്കാക്കല്‍. അതായതു യഥാര്‍ത്ഥ വിദഗ്ദ്ധന്മാരെ എലിമിനേഷനിലൂടെയും മറ്റും പുറന്തള്ളിയിട്ടു മധുരസ്വരക്കാരെയും പാട്ടുകാരെയും ജയിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധ തട്ടിപ്പ്.

മട്ടുപ്പാവില്‍ വീണ കാക്കക്കാഷ്ഠത്തില്‍ നിന്നു മുളച്ചു പൊന്തുന്ന പേരാല്‍ത്തൈ അനിയന്ത്രിതമായി വളരാന്‍ ഇടയായാല്‍ അതു വീടിനെത്തന്നെ ഞെരിച്ചമര്‍ത്തി തകര്‍ത്തു കളയും എന്നു കാളിദാസന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇതുപോലെ ഒരു തകര്‍ച്ചയാണ്, അക്ഷരശ്ലോകത്തിനു സംഭവിച്ചത്. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്ന് ഏതോ ഒരു വിഡ്ഢ്യാമ്പറമ്പന്‍റെ തലയില്‍ ഉദിച്ച മൂഢമായ ആശയം യാതൊരു തടസ്സവും ഇല്ലാതെ വളര്‍ന്നു പൊങ്ങി അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ഞെരിച്ചു തകര്‍ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണു കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ ഉത്തരാര്‍ദ്ധത്തില്‍ നാം കണ്ടത്.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്ന മൂഢസിദ്ധാന്തത്തെ മുളയിലേ നുള്ളിക്കളയാതിരുന്നതു കൊണ്ടാണു “പ്ലക്ഷപ്രരോഹ ഇവ സൗധതലം ബിഭേദ” (മണിമാളികയെ പേരാലിന്‍ തൈ നശിപ്പിച്ചതു പോലെ) എന്ന അവസ്ഥ ആയത്.

നാണം കെട്ട തോല്‍വി

നാണം കെട്ട തോല്‍വിയോ? അങ്ങനെ പറയുന്നതു സംസ്കാരശൂന്യതയല്ലേ? ഏതു മത്സരം ആയാലും കുറേപ്പേര്‍ തോറ്റല്ലേ മതിയാകൂ? തോല്‍ക്കുന്നതില്‍ എന്താണു നാണക്കേട്‌? തോല്‍ക്കുന്നവര്‍ തോല്‍വി അംഗീകരിച്ചു വിജയികളെ അഭിനന്ദിച്ചു വിശാലമനസ്കത കാട്ടുകയല്ലേ വേണ്ടത്? ഇങ്ങനെയൊക്കെ നിങ്ങള്‍ ചോദിച്ചേക്കാം. തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക. അപ്പോള്‍ കാര്യം ശരിക്കു മനസ്സിലാകും.

ഒരിടത്ത് ഒരു അക്ഷരശ്ലോക അവതരണമത്സരം നടന്നു. മൊത്തം 20 റൗണ്ട് ആണ്. ചില റൌണ്ടുകളില്‍ വൃത്തനിബന്ധനയും ഉണ്ട്. അതില്‍ പങ്കെടുത്ത ഒരു മഹാനു മന്ദാക്രാന്തയില്‍ ക ചൊല്ലേണ്ടി വന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു ചൊല്ലാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അച്ചുമൂളിയവരെ പുറത്താക്കുന്ന ഏര്‍പ്പാട് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ ആ മഹാന്‍ മത്സരത്തില്‍ തുടര്‍ന്നു. അവസാനം മാര്‍ക്കു കൂട്ടി നോക്കിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ആയിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക്. അദ്ദേഹത്തിനു സമ്മാനം കൊടുക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യം ഭാരവാഹികള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. അനുകൂലമായും പ്രതികൂലമായും വാദമുഖങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അനുകൂലമായി നാലു ഘടകങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

  1. അദ്ദേഹം സംഘാടകര്‍ക്കു വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ്.
  2. അദ്ദേഹം ദൂരെ നിന്നു വന്ന ആളാണ്.
  3. അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു വിദഗ്ദ്ധനാണ്.
  4. അദ്ദേഹം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്കു നേടി തന്‍റെ “അക്ഷരശ്ലോക”വൈദഗ്ദ്ധ്യം തെളിയിച്ചു

അങ്ങനെ അവസാനം അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നാം സമ്മാനം തന്നെ കൊടുത്തു. 20 റൗണ്ടിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലിയവര്‍ പലരും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവരില്‍ മിക്കവര്‍ക്കും ഒരു സമ്മാനവും കിട്ടിയില്ല. അധികാരികളുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അവര്‍ പരാജിതര്‍ ആയിരുന്നു.

ഇത്തരം തോല്‍വിയാണു നാണം കെട്ട തോല്‍വി. അന്തസ്സും അഭിമാനവും ഉള്ള ഒരു അക്ഷരശ്ലോകക്കാരന് ഒരിക്കലും അച്ചു മൂളിയവന്‍റെ മുമ്പില്‍ തോല്‍വി സമ്മതിക്കേണ്ടി വരരുത്. വന്നാല്‍ അത് ഒരു നാണംകെട്ട തോല്‍വി ആയിരിക്കും. നാണംകെട്ട തോല്‍വി ഏറ്റു വങ്ങേണ്ടി വരാനുള്ള വിദൂരസാദ്ധ്യതയെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ അന്തസ്സുള്ള ഒരു അക്ഷരശ്ലോകക്കാരന്‍ ഉടന്‍ തന്നെ മത്സരത്തില്‍ നിന്നു പിന്മാറണം.

ഒരു ചതുരംഗമത്സരത്തില്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞവന്‍ ജയിച്ചു എന്നു വിധിച്ചിട്ട്‌ എങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കാന്‍ കഴിയും? “ഞങ്ങള്‍ ഓരോ നീക്കത്തിന്‍റെയും മൂല്യം അളന്നു മാര്‍ക്കിട്ടു. അപ്പോള്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞവനു കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്കു കിട്ടി” എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അന്തസ്സുള്ള ഒരു ചതുരംഗം കളിക്കാരന്‍ ആ നാണംകെട്ട തോല്‍വി അംഗീകരിച്ച് ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുമോ?

ഒരു ചതുരംഗം കളിക്കാരന് അടിയറവു പറഞ്ഞവന്‍റെ മുമ്പില്‍ തോല്‍വി സമ്മതിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എത്രത്തോളം നാണക്കേടാണോ അത്രത്തോളം നാണക്കേടാണ് ഒരു അക്ഷരശ്ലോകക്കാരന് അച്ചു മൂളിയവന്‍റെ മുമ്പില്‍ തോല്‍വി സമ്മതിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. അത്തരം നാണംകെട്ട തോല്‍വി അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്നവരുടെ മുമ്പില്‍ അന്തസ്സും അഭിമാനവും ഉള്ള ഒരു അക്ഷരശ്ലോകക്കാരനും ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കരുത്.

സ്വന്തക്കാര്‍, ആശ്രിതന്മാര്‍, സേവകന്മാര്‍, സ്തുതിപാഠകന്മാര്‍ മുതലായവര്‍ അച്ചുമൂളിയാലും അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കുക എന്നതു പല സംഘടനകളും സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു നയമാണ്. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ശൈലി, ലാവണ്യം, ആസ്വാദ്യത, കലാമേന്മ എന്നൊക്കെ കുറേ ചപ്പടാച്ചികള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഈ ഹീനമായ ദുര്‍ന്നയത്തെ ന്യായീകരിക്കാം എന്ന് അവര്‍ കരുതുന്നു. ഈ ധിക്കാരത്തിനെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കാനുള്ള തന്‍റേടം അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികള്‍ കാണിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

അച്ചുമൂളിയവന്‍ ദേവേന്ദ്രനയാലും തോറ്റേ മതിയാകൂ. അത് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വമാണ്. അതു ലംഘിക്കാന്‍ ഒരു ഉന്നതനും അവകാശമില്ല.

മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം എന്നൊന്നുണ്ടോ?

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം എന്നും മൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകം എന്നും ഒരു വിഭജനം ഉണ്ടോ? ഇല്ല എന്നതാണു വാസ്തവം. മറ്റ് ഏതു തുറയില്‍ വേണമെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു വിഭജനം ഉണ്ടാകാം. പക്ഷേ അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ ഇല്ല. ഉണ്ടാകാനും പാടില്ല. വ എന്ന അക്ഷരം കിട്ടുമ്പോള്‍ ഒരാള്‍

വാടാ നമുക്കൊന്നു പിണങ്ങി നോക്കാം
പേടിച്ചു മണ്ടുന്നവനല്ലെടോ ഞാന്‍
മൂഢത്വമോരോന്നു പറഞ്ഞു വന്നാല്‍
താഡിച്ചു ഞാന്‍ നിന്നെ ശരിപ്പെടുത്തും

എന്നതു പോലെ ഒരു ശ്ലോകം പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുക. അപ്പോള്‍ അതു മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകമാണെന്നു വിധിച്ച് അയാളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാന്‍ പാടുണ്ടോ? പാടില്ല. അതു നിയമവിരുദ്ധമാണ്. വിവരക്കേടാണ്. ഇതേ സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരാള്‍

വാഗര്‍ത്ഥാവിവ സംപൃക്തൌ
വാഗര്‍ത്ഥപ്രതിപത്തയേ
ജഗതഃ പിതരൌ വന്ദേ
പാര്‍വതീപരമേശ്വരൌ

എന്ന സുപ്രസിദ്ധമായ കാളിദാസശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുക. അപ്പോള്‍ അതു മൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകം ആണെന്നു വിധിച്ച്‌ അയാള്‍ക്കു മുന്തിയ പരിഗണന കൊടുക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ? പാടില്ല. അതും നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ആലോചനാശൂന്യതയാണ്.

അപ്പോള്‍ മൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകം, മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിനു വല്ല അര്‍ത്ഥവും ഉണ്ടോ? ഇല്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ അങ്ങനെ ഒരു വിഭജനത്തിനു യാതൊരു പ്രസക്തിയും ഇല്ല.

പിന്നെ എന്തു വിഭജനമാണ് ഉള്ളത്? സ്വീകാര്യമായ ശ്ലോകങ്ങള്‍ എന്നും അസ്വീകാര്യമായ ശ്ലോകങ്ങള്‍ എന്നും വിഭജനമുണ്ട്. അങ്ങനെ മാത്രമേ വിഭജനം ഉള്ളൂ. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ രണ്ടു ശ്ലോകങ്ങള്‍ തന്നെ ഉദാഹരണമായി പരിഗണിക്കാം. വാടാ നമുക്കൊന്നു പിണങ്ങി നോക്കാം എന്ന ശ്ലോകം സ്വീകാര്യവും വാഗര്‍ത്ഥാവിവ എന്നത് അസ്വീകാര്യവും ആണ്.

പിന്നെ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായി ഭാവിച്ചു ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഉന്നതന്മാര്‍ ചിലരെ മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം ചൊല്ലി എന്നു പറഞ്ഞ് എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുന്നതോ? അത് അവരുടെ വിവരക്കേട്.

മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തതു പോലെ മൂല്യം കുറഞ്ഞ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും ഇല്ല. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ളവര്‍ മൂല്യം കൂടിയവര്‍ എന്നും അതൊന്നും ഇല്ലാത്തവര്‍ മൂല്യം കുറഞ്ഞവര്‍ എന്നും ഒരു വിഭജനം മുന്‍പറഞ്ഞ സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതോ? അതും വിവരക്കേടു തന്നെ.

തെറ്റു കൂടാതെ ശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ കഴിവുള്ള എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും മൂല്യം ഉള്ളവരാണ്. അവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മൂല്യം കുറഞ്ഞവര്‍ ആരുംതന്നെ ഇല്ല. വോട്ടര്‍മാര്‍ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ മൂല്യമുള്ളവരാണ്. അവരില്‍ ആരും മൂല്യം കുറഞ്ഞവര്‍ അല്ല. അതുപോലെയാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും.

സ്വീകാര്യമായ എല്ലാ ശ്ലോകങ്ങള്‍ക്കും ഒരുപോലെ മൂല്യമുണ്ട്. തെറ്റുകൂടാതെ അത്തരം ശ്ലോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ മൂല്യമുണ്ട്.

അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ പരാജിതരെ എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും? അതിനാണ് അച്ചു മൂളല്‍. അച്ചു മൂളിയവന്‍ പരാജിതന്‍.

ഇതാണ് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠം. ഇത് അറിയാവുന്നവര്‍ക്കു “മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം” എന്ന കോപ്രായം ആവശ്യമില്ല.

നട്ടെല്ലില്ലായ്മ ദുഃഖകാരണം.

അദ്ധ്യാപകന്മാരുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ക്കു കാരണം അവരുടെ നട്ടെല്ലില്ലായ്മ ആണെന്നു പറയുന്ന ഒരു ശ്ലോകം അടുത്തിടെ കേട്ടു. കിട്ടില്ലാ ജോലി ചെയ്താല്‍ പ്രതിഫല,മതുമല്ലിങ്ങു ദാഹിച്ച വെള്ളം * കിട്ടില്ലാ വേനലായാല്‍, സകലതുമിവിടെക്കേശവാ മോശമാണേ * മറ്റെല്ലാം പോട്ടെ, കണ്ടാല്‍ പുരുഷസദൃശരായ് തോന്നുമദ്ധ്യാപകര്‍ക്കായ്‌ * നട്ടെല്ലോരോന്നു നല്‍കാന്‍ കനിയണമവിടുന്നെന്‍റെ വാതാലയേശാ.

അദ്ധ്യാപകരെക്കാള്‍ നട്ടെല്ലില്ലാത്ത ഒരു വര്‍ഗ്ഗം കേരളത്തിലുണ്ട്. അതാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍. അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ഈ ശ്ലോകത്തിന് ഒരു പാരഡിയുണ്ടാക്കി. കിട്ടില്ലാ പാടുപെട്ടാല്‍ ഫല,മതിമിനുസം ശബ്ദവും പാട്ടുമുള്ളോര്‍ * തട്ടിക്കൊണ്ടങ്ങു പോകും ജയ,മിഹ സകലം കേശവാ മോശമാണേ * മറ്റെല്ലാം പോട്ടെ, കണ്ടാല്‍ പുരുഷസദൃശരാമക്ഷരശ്ലോകികള്‍ക്കായ് * നട്ടെല്ലോരോന്നു നല്‍കാന്‍ കനിയണമവിടുന്നെന്‍റെ വാതാലയേശാ.

20 റൗണ്ട് ഉള്ള മത്സരത്തില്‍ 18 റൗണ്ട് ചൊല്ലിയ മധുരസ്വരക്കാരി “ജയിച്ചു” സമ്മാനവും കൊണ്ടു പോകും. 20 റൗണ്ടിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലിയ പുരുഷകേസരികള്‍ വിധി അംഗീകരിച്ചു മിണ്ടാതെ തിരിച്ചു പൊയ്ക്കൊള്ളും. എങ്ങനെ മിണ്ടും? ഉന്നതന്മാരാണു വിധിച്ചത്. അവരുടെ വിധിക്ക് എതിരായി വല്ലതും മിണ്ടിപ്പോയാല്‍ “നാല്‍ക്കാലി ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍” “ഭംഗിയില്ലാതെ ചൊല്ലുന്നവര്‍” “ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍” എന്നൊക്കെ പരിഹസിച്ചു നാണം കെടുത്തിക്കളയും. അതിനെക്കാള്‍ നല്ലതു മിണ്ടാതെ സഹിക്കുന്നതല്ലേ? ഇങ്ങനെയാണ് അവര്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്. കഷ്ടം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍!

അക്ഷരശ്ലോകം എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു മത്സരം നടത്തിയിട്ട് അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നവന്‍ എത്ര വലിയ ഉന്നതനായാലും അവന്‍ കാണിക്കുന്നതു കടുത്ത അനീതിയാണ്. അനീതി സഹിച്ച് അവന്‍റെ മുമ്പില്‍ ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതാണു നല്ലത് എന്നു കരുതുന്ന നട്ടെല്ലില്ലാത്തവര്‍ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിനു തന്നെ ശാപമാണ്.

യുവജനോത്സവത്തിലെ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രമേ ജയിക്കൂ. എന്നാലും ആണ്‍കുട്ടികളുടെ രക്ഷിതാക്കള്‍ ഒരക്ഷരവും മിണ്ടാതെ വിധി അംഗീകരിച്ചു തിരികെ പോകും. എന്തുകൊണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം ജയിക്കുന്നു എന്നു ചോദിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലും കണ്ടിട്ടില്ല.

ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കെതിരെ അധികാരപ്രമത്തന്മാരായ ഉന്നതന്മാര്‍ നിരന്തരമായി ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും കാണിക്കുന്നതില്‍ വല്ല അത്ഭുതവും ഉണ്ടോ?

അക്ഷരശ്ലോകം തങ്ങളുടെ തറവാട്ടുസ്വത്താണെന്നും തങ്ങളുടെ ഔദാര്യത്തിനു വേണ്ടി കാത്തുകെട്ടി കിടക്കുന്ന അഗതികളാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ എന്നും ഒക്കെയാണ് ഈ ഉന്നതന്മാരുടെ ഭാവം.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും പഠിക്കാതെ സര്‍വ്വജ്ഞന്‍ ചമഞ്ഞു കയറി വരുന്ന ഏതു പൊങ്ങച്ചക്കാരനും അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ മേല്‍ കുതിര കയറാം എന്ന് ആയിരിക്കുന്നു. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ആസ്വാദ്യത, കലാമേന്മ എന്നൊക്കെ കുറേ ചപ്പടാച്ചികള്‍ തട്ടിവിട്ടാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെ വരുതിയില്‍ നിര്‍ത്താം എന്നാണ് അവരുടെ വിചാരം. ഇത് ഇങ്ങനെ തുടരാന്‍ അനുവദിച്ചുകൂടാ.

ധിക്കാരം, ധാര്‍ഷ്ട്യം, അവകാശലംഘനം, നീതിനിഷേധം ഇതൊക്കെ കാണിക്കുന്നവന്‍ എത്ര വലിയ ഉന്നതന്‍ ആയാലും അവനെതിരെ നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു പ്രതികരിക്കുക തന്നെ വേണം. അലംഭാവം കാണിച്ചാല്‍ നിങ്ങളുടെ സകല അവകാശങ്ങളും കവര്‍ന്നെടുക്കപ്പെടും. നിങ്ങള്‍ കറിവേപ്പില പോലെ വലിച്ചെറിയപ്പെടും.

സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ളവര്‍ മുന്‍പറഞ്ഞ ഉന്നതന്മാരുടെ പിന്‍ബലത്തോടെ “ഞങ്ങള്‍ വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരാണ്” എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു ഞെളിയുമ്പോള്‍ അവരുടെ മുമ്പില്‍ എറാന്‍ മൂളി നില്‍ക്കാതെ “നിങ്ങള്‍ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ അല്ല. ശ്ലോകപ്പാട്ടുവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ മാത്രമാണ്. അച്ചു മൂളാതെ ചൊല്ലുന്ന ഞങ്ങളാണ് അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍” എന്നു നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു ധൈര്യപൂര്‍വ്വം പറയണം. പറഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഈ രംഗത്തു നിന്നു തൂത്തെറിയപ്പെടും.

അതുകൊണ്ടു “കണ്ടാല്‍ പുരുഷസദൃശരായ് തോന്നുന്നവര്‍” ആകാതെ യഥാര്‍ത്ഥപുരുഷന്മാര്‍ ആകുക. നീതി നിഷേധിച്ച ബ്രിട്ടീഷുകാരെ കെട്ടുകെട്ടിച്ചതു പോലെ നീതി നിഷേധിക്കുന്ന ഈ അക്ഷരശ്ലോകത്തമ്പ്രാക്കന്മാരെയും കെട്ടുകെട്ടിക്കുക.

ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നിന്നു സ്വന്തം ഭാവി ഭദ്രമാക്കിയ മൂല്യഹീനന്‍

ഭംഗിയായി ചൊല്ലുന്നവരെ മാത്രമേ അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ അനുവദിക്കൂ എന്നും അല്ലാത്തവരെയെല്ലാം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും എന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ തേര്‍വാഴ്ച തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അത് ഏറ്റവും അധികം ബാധിച്ചതു തൃശ്ശൂരിലെ മഹാപണ്ഡിതനായ ഒരു അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധനെ ആയിരുന്നു. നേരേ ചൊവ്വേ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ നടത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരില്‍ ഒരാള്‍ എന്ന പദവി അദ്ദേഹത്തിനു നിശ്ചയമായും കിട്ടുമായിരുന്നു. സംസ്കൃതത്തില്‍ അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിനു പ്രശംസനീയമായ കവിത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഛേകാനുപ്രാസവും യമകവും ഒക്കെയുള്ള ധാരാളം ശ്ലോകങ്ങള്‍ അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും യാതൊരു തെറ്റും ഇല്ലാതെ ചൊല്ലാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു നിഷ്പ്രയാസം കഴിയുമായിരുന്നു. ഈ മേന്മകള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും പൊടുന്നനെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സ്ഥാനം ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ ആയി. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അദ്ദേഹത്തിനു ശബ്ദമേന്മയോ സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്നും അതിന് ഇതൊക്കെ കൂടിയേ തീരൂ എന്നും ആയിരുന്നു പരിഷ്കാരികളുടെ സിദ്ധാന്തം. അതിനാല്‍ “പണ്ഡിതന്മാരുടെ ഇടയിലെ മൂല്യഹീനന്‍” എന്ന ബഹുമതിബിരുദം ആണ് അദ്ദേഹത്തെ കാത്തിരുന്നത്. അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ സംഗീതത്തിനും സ്വരമാധുര്യത്തിനും യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ല എന്ന നഗ്നസത്യം ഉന്നതന്മാര്‍ സൗകര്യപൂര്‍വ്വം വിസ്മരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഏഴയലത്തു വരാന്‍ പോലും യോഗ്യതയില്ലാത്ത പലരും നിരവധി സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകള്‍ വാരിക്കൂട്ടിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനു മിഴുങ്ങസ്യാ എന്നു നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു.

ഇത്രയും കടുത്ത അനീതി സഹിക്കേണ്ടി വന്ന അദ്ദേഹം ഉന്നതന്മാര്‍ക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതിഷേധിക്കുമെന്നും ധീരമായി പോരാടുമെന്നും എല്ലാവരും വിചാരിച്ചു. ജന്മനാ ശബ്ദമേന്മ കുറവായിപ്പോയതിന്‍റെ പേരില്‍ മൂല്യഹീനതയുടെ പാതാളത്തിലേക്കു ചവിട്ടി താഴ്ത്തപ്പെട്ട നൂറുകണക്കിനു സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികള്‍ അദ്ദേഹത്തില്‍ ഒരു രക്ഷകനെ കണ്ടു. മഹാപണ്ഡിതനായ അദ്ദേഹം മുന്നില്‍ നിന്നു തങ്ങളെ നയിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നേതൃത്വത്തില്‍ പോരാടി തങ്ങള്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം തിരിച്ചു പിടിക്കാമെന്നും അവര്‍ മനക്കോട്ട കെട്ടി. പക്ഷേ അതെല്ലാം മലര്‍പ്പൊടിക്കാരന്‍റെ സ്വപ്നം പോലെ പൊലിഞ്ഞു പോയി.

അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രതികരണം അത്യത്ഭുതവും അപ്രതീക്ഷിതവും അവിശ്വസനീയവും ആയിരുന്നു. തന്നെയും തന്നെപ്പോലെ ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ ബഹുഭൂരിപക്ഷം അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെയും മൂല്യഹീനതയുടെ പാതാളത്തിലേക്കു ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കെതിരെ അദ്ദേഹം ഒരക്ഷരം പോലും ശബ്ദിച്ചില്ല. നേരേ മറിച്ച് അദ്ദേഹം അവരെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുകയും അവരുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികള്‍ക്കും ഒത്താശ ചെയ്തു കൊടുക്കുകയും ആണ് ചെയ്തത്. തുല്യദുഃഖിതരായ തന്‍റെ സഹജീവികളോട് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ ഒരു കൊലച്ചതി ചെയ്തത് എന്തിനാണെന്ന് എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

കാലക്രമത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ചെമ്പു തെളിഞ്ഞു. രാജാവിനെക്കാള്‍ വലിയ രാജഭക്തി എന്ന മട്ടിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വിധേയത്വശൈലി കണ്ട് ഉന്നതന്മാര്‍ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടരായി. അവര്‍ ഉപകാരസ്മരണ എന്ന മട്ടില്‍ അദ്ദേഹത്തിനു പ്രധാനജഡ്ജി, മുഖ്യശാസകന്‍, നിയമനിര്‍മ്മാതാവ്, ഔദ്യോഗികവക്താവ് മുതലായ പദവികളെല്ലാം കരമൊഴിവായി പതിച്ചു കൊടുത്തു. അങ്ങനെ ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള പടയോട്ടത്തില്‍ ഒരു പ്രധാനസേനാനായകനായി അദ്ദേഹം മാറി. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഇല്ലാത്ത അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെ ആക്രമിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും മുന്‍പന്തിയില്‍ത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉന്നതന്മാര്‍ കൊടുത്ത ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ക്കു പുറമേ മധുരസ്വരക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ മുക്തകണ്ഠമായ പ്രശംസയും ആരാധനയും ഒക്കെ അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടി. (അവരുടെ നേട്ടങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു മുഖ്യകാരണം അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ “നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവനം” ആയുരുന്നല്ലോ). വിധേയത്വശൈലി അദ്ദേഹത്തിന് അങ്ങനെ ഇരട്ടലാഭം (double benefit) നേടിക്കൊടുത്തു. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ നേടിയതിന്‍റെ പേരില്‍ അദ്ദേഹം അഭിമാനവിജൃംഭിതനായി. ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞവരെ എലിമിനേഷന്‍ എന്ന ചാട്ട കൊണ്ട് അടിച്ചോടിക്കുന്നതില്‍ അദ്ദേഹം കാണിച്ച വീറും വാശിയും ശൗര്യവും പരിഷ്കൃതശൈലിയുടെ ഉപജ്ഞാതാക്കളെപ്പോലും കടത്തിവെട്ടുന്നതായിരുന്നു. “മൂല്യഹീനന്മാരെ” ചാട്ട കൊണ്ട് അടിക്കുമ്പോഴൊന്നും താനാണ് ഏറ്റവും വലിയ മൂല്യഹീനന്‍ എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചതേയില്ല. “ഞാനും നിങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ അര്‍ഹതയുള്ള ഉന്നതന്മാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാളാണ്” എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭാവം. ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു ശിങ്കിടി പാടുന്നവരെല്ലാം ഉന്നതന്മാരാവുകയില്ല എന്ന് ആരും അദ്ദേഹത്തിനു പറഞ്ഞുകൊടുത്തില്ല.

ഉന്നതന്മാരുടെ ഓരോ പരിഷ്കൃതസിദ്ധാന്തവും ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ അദ്ദേഹമുള്‍പ്പെടെയുള്ള അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു നേരേ പാഞ്ഞു ചെല്ലുന്ന ഓരോ കൂരമ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നിന്ന് അതില്‍ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുമാറി. പരിഷ്കൃതമത്സരങ്ങളില്‍ അദ്ദേഹം പങ്കെടുക്കുകയും ഉന്നതന്മാര്‍ നിഷ്പക്ഷമായി വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം തീര്‍ച്ചയായും എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു മത്സരത്തിലും പങ്കെടുക്കാതെ ഉരുണ്ടു കളിച്ചു. മഹാപണ്ഡിതന്‍, ശ്ലോകഭണ്ഡാഗാരം, വാക്കിംഗ് ഡിക് ഷ്ണറി എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹത്തെ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഭ്യുദയകാംക്ഷികള്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം അതില്‍ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു മാറി. താന്‍ നിസ്വാര്‍ത്ഥനാണെന്നും തനിക്കു സമ്മാനമോഹം ഒട്ടും തന്നെ ഇല്ലെന്നും അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂല്യം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കല്‍ മാത്രമാണു തന്‍റെ ലക്ഷ്യമെന്നും ഒക്കെ അദ്ദേഹം തട്ടി മൂളിച്ചു. അതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ഒരു അമ്പു പോലും കൊണ്ടില്ല. കൊണ്ടതെല്ലാം അദ്ദേഹം തങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി പട വെട്ടുമെന്നും തങ്ങളെ രക്ഷിക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാത്തിരുന്ന സഹജീവികളുടെ മേല്‍ മാത്രം. ഉന്നതന്മാരുടെ ക്രൂരതയെക്കള്‍ അവരെ വേദനിപ്പിച്ചത് ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സഹതാപശൂന്യതയായിരുന്നു.

താന്‍ ആരുടെ പ്രീതി സമ്പാദിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണോ ഈ പാടെല്ലാം പെടുന്നത് ആ ഉന്നതന്മാര്‍ തന്നെ നിസ്സാരനായ ഒരു മൂല്യഹീനന്‍ ആയിട്ടാണു കാണുന്നത് എന്ന സത്യം അദ്ദേഹത്തിനു വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതു മറ്റാരും അറിയാന്‍ പാടില്ല എന്ന വലിയ നിര്‍ബ്ബന്ധവും അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നു ഈ നാട്യങ്ങളും ഉരുണ്ടുകളികളും എല്ലാം.

ഉഗ്രസര്‍പ്പങ്ങള്‍ മാര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തു പോകുന്നതു കാണുന്ന നീര്‍ക്കോലിക്ക് അവയുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ചേര്‍ന്നു ഗമയില്‍ മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള അദമ്യമായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. വല്ല വിധവും കൂട്ടത്തില്‍ കയറിപ്പറ്റാന്‍ കഴിഞ്ഞാലോ? പണ്ടത്തെ കാര്യമെല്ലാം മറക്കും. പിന്നെ തറയിലെങ്ങും നില്‍ക്കുകയില്ല. വഴിയില്‍ വല്ല ചേരയെയും കണ്ടാല്‍ ഇഷ്ടന്‍ ഉഗ്രമായി ശാസിക്കും. “സര്‍പ്പകുലത്തിന് അപമാനമായ വിലകെട്ട ഉരഗകീടമേ! വഴി മാറി നില്ക്ക്. മഹാസര്‍പ്പകുലോത്തമന്മാരും നാഗരാജാക്കന്മാരും ആയ ഞങ്ങള്‍ വരുന്നതു കണ്ടില്ലേ?” ഇങ്ങനെ പോകും കക്ഷിയുടെ വാഗ്ധോരണി.

ഇത്തരത്തില്‍ തല മറന്ന് എണ്ണ തേയ്ക്കുന്ന ചില വികലചിന്താഗതിക്കാരെ എല്ലാ തുറകളിലും കാണാം. അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനവും അതിന് അപവാദമല്ല.

പൊട്ടക്കണ്ണന്‍ കോങ്കണ്ണന്മാരെ പുച്ഛിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള നമ്മുടെ പണ്ഡിതന്‍റെ വിക്രിയകള്‍ കണ്ട് ഉന്നതന്മാര്‍ ഊറിച്ചിരിച്ചു. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രകടനങ്ങള്‍ കാരണം തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തത്തിനു പ്രചാരം കിട്ടുമെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അവര്‍ അദ്ദേഹത്തെ നിര്‍ലോഭമായി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചൂടു ചോറു വാരുന്ന കുട്ടിക്കുരങ്ങനെ മൂത്ത കുരങ്ങന്മാര്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതു പോലെയുള്ള ഒരു പ്രോത്സാഹനം. സ്വരമാധുര്യമുള്ള അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും തങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന ലാഭമോര്‍ത്ത് അദ്ദേഹത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. ഈ “നേട്ടങ്ങള്‍” അദ്ദേഹത്തെ വര്‍ദ്ധിതവീര്യനാക്കി. അദ്ദേഹം പൂര്‍വ്വാധികം ഭംഗിയായി തന്‍റെ “സേവനങ്ങള്‍” തുടര്‍ന്നു. ഇങ്ങനെ വിക്രിയകള്‍ നേട്ടങ്ങളെയും നേട്ടങ്ങള്‍ വിക്രിയകളെയും പരസ്പരം പോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദൂഷിതവലയം രൂപപ്പെട്ടു. ഈ ദൂഷിതവലയം അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തിനു വരുത്തി വച്ച ദോഷങ്ങള്‍ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല.

മഹാത്മാ ഗാന്ധിയെ ഒരു ബ്രിട്ടീഷുകാരന്‍ ചവിട്ടുകയുണ്ടായി. അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്താണു ചെയ്തത്? “ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ അതിശക്തന്മാരും കൊലകൊമ്പന്മാരും ആണ്. അതുകൊണ്ടു മിണ്ടാതെ സഹിക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പ്രീതിക്കു പാത്രമാകുംവിധം പ്രവര്‍ത്തിച്ചു സുഖമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യാം” എന്നു കരുതിയോ? ഇല്ല. Quit India എന്നു പറഞ്ഞ് അവരെ കെട്ടു കെട്ടിക്കുന്നതു വരെ സമരം ചെയ്തു. അതാണു ശൌര്യം. അതാണു പൗരുഷം. അതാണ് ആത്മാഭിമാനം.

സംസ്കൃതത്തില്‍ ഒരു ശ്ലോകമുണ്ട്. അതിന്‍റെ സാരം ഇങ്ങനെയാണ്. മണ്ണില്‍ കിടക്കുന്ന പൊടിയെ ചവിട്ടിയാല്‍ അത് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങി ചവിട്ടിയവന്‍റെ തലയില്‍ കയറി ഇരിക്കും. എന്നിട്ടു “നീ എന്നെക്കാള്‍ താഴെയാണ്” എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കും. വെറും പൊടി പോലും ഇത്രയും ശൗര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ അതിനെക്കാള്‍ ശൗര്യം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ?

സംസ്കൃതം അരച്ചു കലക്കി കുടിച്ച മഹാപണ്ഡിതന്‍ ആയിട്ടും നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഇത്തരം ചിന്തകള്‍ ഒന്നും ഉദിച്ചില്ല. മഹാത്മാ ഗാന്ധിയുടെ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയരേണ്ടിയിരുന്ന അദ്ദേഹം തൊമ്മിയുടെ നിലവാരത്തിലേക്കു താഴുകയാണു ചെയ്തത്. വിധേയന്‍ എന്ന സിമയിലെ ഭാസ്കര പട്ടേലര്‍ എന്ന ജന്മിയുടെ അതിക്രമങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ആശ്രിതനായ തൊമ്മി സ്വീകരിച്ച വിധേയത്വശൈലിയാണ് ഈ മഹാപണ്ഡിതന്‍ സ്വീകരിച്ചത്. കഷ്ടം!

ശക്തമായ ചവിട്ടു കൊണ്ടാലും “എനിക്കു ചവിട്ടു കൊണ്ടതേയില്ല” എന്നു ഭാവിച്ച് ഉരുണ്ടു കളിച്ചു നില്‍ക്കാനും ചവിട്ടിയവനു വിടുപണി ചെയ്ത് അവന്‍ തരുന്ന ചില്ലറ ആനുകൂല്യങ്ങളും പറ്റി അവന്‍റെ കോലായില്‍ ആശ്രിതനായി ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടാനും തക്കവണ്ണം ഈ മഹാപണ്ഡിതന് ഇത്രത്തോളം അധഃപതിക്കേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നോ?

തൊമ്മിയുടെ വിധേയത്വം തൊമ്മിയെയും തൊമ്മിയുടെ ഭാര്യയെയും മാത്രം ബാധിക്കുന്നതയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വിധേയത്വം ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെയും ബാധിക്കുന്നതായിരുന്നു. സ്വന്തം അവകാശങ്ങള്‍ക്കു പുറമേ അവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ കൂടി ഉന്നതന്മാരുടെ മുമ്പില്‍ അടിയറ വച്ചാണ് ഇദ്ദേഹം അവരുടെ പ്രീതിക്കു പാത്രമായതും നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയതും. സഹജീവികളുടെ സമ്മതമൊന്നും അക്കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ തൊമ്മിയുടെ വിധേയത്വശൈലിയെക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങു ജുഗുപ്സാവഹവും ഗര്‍ഹണീയവും ആണ് ഈ മഹാനുഭാവന്‍റെ വിധേയത്വശൈലി. അക്ഷരശ്ലോകം ഇത്രത്തോളം വഴി തെറ്റിപ്പോകാനും ശ്ലോകപ്പാട്ട് എന്നു പറയാവുന്ന നിലയിലേക്ക് അധഃപതിക്കാനും ഉള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഈ വിചിത്രമായ വിധേയത്വശൈലി ആയിരുന്നു.

ഇത്തരക്കാരില്‍ പ്രതീക്ഷയര്‍പ്പിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്ന ശുദ്ധഗതിക്കാരുടെ കഷ്ടകാലം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍!

അധികാരപ്രമത്തന്മാരായ കുറേ ഉന്നതന്മാരും അവരെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി നക്കാപ്പിച്ച നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി ഏതു തരംതാണ പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറുള്ള ഇത്തരം വിധേയന്മാരും കൂടി അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തെ നശിപ്പിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ കഴിഞ്ഞു.