മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം എന്നൊന്നുണ്ടോ?

അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം എന്നും മൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകം എന്നും ഒരു വിഭജനം ഉണ്ടോ? ഇല്ല എന്നതാണു വാസ്തവം. മറ്റ് ഏതു തുറയില്‍ വേണമെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു വിഭജനം ഉണ്ടാകാം. പക്ഷേ അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ ഇല്ല. ഉണ്ടാകാനും പാടില്ല. വ എന്ന അക്ഷരം കിട്ടുമ്പോള്‍ ഒരാള്‍

വാടാ നമുക്കൊന്നു പിണങ്ങി നോക്കാം
പേടിച്ചു മണ്ടുന്നവനല്ലെടോ ഞാന്‍
മൂഢത്വമോരോന്നു പറഞ്ഞു വന്നാല്‍
താഡിച്ചു ഞാന്‍ നിന്നെ ശരിപ്പെടുത്തും

എന്നതു പോലെ ഒരു ശ്ലോകം പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാക്കി ചൊല്ലുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുക. അപ്പോള്‍ അതു മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകമാണെന്നു വിധിച്ച് അയാളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാന്‍ പാടുണ്ടോ? പാടില്ല. അതു നിയമവിരുദ്ധമാണ്. വിവരക്കേടാണ്. ഇതേ സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരാള്‍

വാഗര്‍ത്ഥാവിവ സംപൃക്തൌ
വാഗര്‍ത്ഥപ്രതിപത്തയേ
ജഗതഃ പിതരൌ വന്ദേ
പാര്‍വതീപരമേശ്വരൌ

എന്ന സുപ്രസിദ്ധമായ കാളിദാസശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുക. അപ്പോള്‍ അതു മൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകം ആണെന്നു വിധിച്ച്‌ അയാള്‍ക്കു മുന്തിയ പരിഗണന കൊടുക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ? പാടില്ല. അതും നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ആലോചനാശൂന്യതയാണ്.

അപ്പോള്‍ മൂല്യം കൂടിയ ശ്ലോകം, മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിനു വല്ല അര്‍ത്ഥവും ഉണ്ടോ? ഇല്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ അങ്ങനെ ഒരു വിഭജനത്തിനു യാതൊരു പ്രസക്തിയും ഇല്ല.

പിന്നെ എന്തു വിഭജനമാണ് ഉള്ളത്? സ്വീകാര്യമായ ശ്ലോകങ്ങള്‍ എന്നും അസ്വീകാര്യമായ ശ്ലോകങ്ങള്‍ എന്നും വിഭജനമുണ്ട്. അങ്ങനെ മാത്രമേ വിഭജനം ഉള്ളൂ. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ രണ്ടു ശ്ലോകങ്ങള്‍ തന്നെ ഉദാഹരണമായി പരിഗണിക്കാം. വാടാ നമുക്കൊന്നു പിണങ്ങി നോക്കാം എന്ന ശ്ലോകം സ്വീകാര്യവും വാഗര്‍ത്ഥാവിവ എന്നത് അസ്വീകാര്യവും ആണ്.

പിന്നെ അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാരായി ഭാവിച്ചു ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഉന്നതന്മാര്‍ ചിലരെ മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകം ചൊല്ലി എന്നു പറഞ്ഞ് എലിമിനേറ്റു ചെയ്യുന്നതോ? അത് അവരുടെ വിവരക്കേട്.

മൂല്യം കുറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തതു പോലെ മൂല്യം കുറഞ്ഞ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും ഇല്ല. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ളവര്‍ മൂല്യം കൂടിയവര്‍ എന്നും അതൊന്നും ഇല്ലാത്തവര്‍ മൂല്യം കുറഞ്ഞവര്‍ എന്നും ഒരു വിഭജനം മുന്‍പറഞ്ഞ സര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതോ? അതും വിവരക്കേടു തന്നെ.

തെറ്റു കൂടാതെ ശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ കഴിവുള്ള എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും മൂല്യം ഉള്ളവരാണ്. അവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മൂല്യം കുറഞ്ഞവര്‍ ആരുംതന്നെ ഇല്ല. വോട്ടര്‍മാര്‍ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ മൂല്യമുള്ളവരാണ്. അവരില്‍ ആരും മൂല്യം കുറഞ്ഞവര്‍ അല്ല. അതുപോലെയാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും.

സ്വീകാര്യമായ എല്ലാ ശ്ലോകങ്ങള്‍ക്കും ഒരുപോലെ മൂല്യമുണ്ട്. തെറ്റുകൂടാതെ അത്തരം ശ്ലോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ മൂല്യമുണ്ട്.

അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ പരാജിതരെ എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും? അതിനാണ് അച്ചു മൂളല്‍. അച്ചു മൂളിയവന്‍ പരാജിതന്‍.

ഇതാണ് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠം. ഇത് അറിയാവുന്നവര്‍ക്കു “മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം” എന്ന കോപ്രായം ആവശ്യമില്ല.

Advertisements

നട്ടെല്ലില്ലായ്മ ദുഃഖകാരണം.

അദ്ധ്യാപകന്മാരുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ക്കു കാരണം അവരുടെ നട്ടെല്ലില്ലായ്മ ആണെന്നു പറയുന്ന ഒരു ശ്ലോകം അടുത്തിടെ കേട്ടു. കിട്ടില്ലാ ജോലി ചെയ്താല്‍ പ്രതിഫല,മതുമല്ലിങ്ങു ദാഹിച്ച വെള്ളം * കിട്ടില്ലാ വേനലായാല്‍, സകലതുമിവിടെക്കേശവാ മോശമാണേ * മറ്റെല്ലാം പോട്ടെ, കണ്ടാല്‍ പുരുഷസദൃശരായ് തോന്നുമദ്ധ്യാപകര്‍ക്കായ്‌ * നട്ടെല്ലോരോന്നു നല്‍കാന്‍ കനിയണമവിടുന്നെന്‍റെ വാതാലയേശാ.

അദ്ധ്യാപകരെക്കാള്‍ നട്ടെല്ലില്ലാത്ത ഒരു വര്‍ഗ്ഗം കേരളത്തിലുണ്ട്. അതാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍. അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ഈ ശ്ലോകത്തിന് ഒരു പാരഡിയുണ്ടാക്കി. കിട്ടില്ലാ പാടുപെട്ടാല്‍ ഫല,മതിമിനുസം ശബ്ദവും പാട്ടുമുള്ളോര്‍ * തട്ടിക്കൊണ്ടങ്ങു പോകും ജയ,മിഹ സകലം കേശവാ മോശമാണേ * മറ്റെല്ലാം പോട്ടെ, കണ്ടാല്‍ പുരുഷസദൃശരാമക്ഷരശ്ലോകികള്‍ക്കായ് * നട്ടെല്ലോരോന്നു നല്‍കാന്‍ കനിയണമവിടുന്നെന്‍റെ വാതാലയേശാ.

20 റൗണ്ട് ഉള്ള മത്സരത്തില്‍ 18 റൗണ്ട് ചൊല്ലിയ മധുരസ്വരക്കാരി “ജയിച്ചു” സമ്മാനവും കൊണ്ടു പോകും. 20 റൗണ്ടിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലിയ പുരുഷകേസരികള്‍ വിധി അംഗീകരിച്ചു മിണ്ടാതെ തിരിച്ചു പൊയ്ക്കൊള്ളും. എങ്ങനെ മിണ്ടും? ഉന്നതന്മാരാണു വിധിച്ചത്. അവരുടെ വിധിക്ക് എതിരായി വല്ലതും മിണ്ടിപ്പോയാല്‍ “നാല്‍ക്കാലി ശ്ലോകം ചൊല്ലുന്നവര്‍” “ഭംഗിയില്ലാതെ ചൊല്ലുന്നവര്‍” “ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍” എന്നൊക്കെ പരിഹസിച്ചു നാണം കെടുത്തിക്കളയും. അതിനെക്കാള്‍ നല്ലതു മിണ്ടാതെ സഹിക്കുന്നതല്ലേ? ഇങ്ങനെയാണ് അവര്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്. കഷ്ടം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍!

അക്ഷരശ്ലോകം എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു മത്സരം നടത്തിയിട്ട് അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുന്നവന്‍ എത്ര വലിയ ഉന്നതനായാലും അവന്‍ കാണിക്കുന്നതു കടുത്ത അനീതിയാണ്. അനീതി സഹിച്ച് അവന്‍റെ മുമ്പില്‍ ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതാണു നല്ലത് എന്നു കരുതുന്ന നട്ടെല്ലില്ലാത്തവര്‍ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിനു തന്നെ ശാപമാണ്.

യുവജനോത്സവത്തിലെ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രമേ ജയിക്കൂ. എന്നാലും ആണ്‍കുട്ടികളുടെ രക്ഷിതാക്കള്‍ ഒരക്ഷരവും മിണ്ടാതെ വിധി അംഗീകരിച്ചു തിരികെ പോകും. എന്തുകൊണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം ജയിക്കുന്നു എന്നു ചോദിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലും കണ്ടിട്ടില്ല.

ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കെതിരെ അധികാരപ്രമത്തന്മാരായ ഉന്നതന്മാര്‍ നിരന്തരമായി ധിക്കാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും കാണിക്കുന്നതില്‍ വല്ല അത്ഭുതവും ഉണ്ടോ?

അക്ഷരശ്ലോകം തങ്ങളുടെ തറവാട്ടുസ്വത്താണെന്നും തങ്ങളുടെ ഔദാര്യത്തിനു വേണ്ടി കാത്തുകെട്ടി കിടക്കുന്ന അഗതികളാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ എന്നും ഒക്കെയാണ് ഈ ഉന്നതന്മാരുടെ ഭാവം.

അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും പഠിക്കാതെ സര്‍വ്വജ്ഞന്‍ ചമഞ്ഞു കയറി വരുന്ന ഏതു പൊങ്ങച്ചക്കാരനും അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ മേല്‍ കുതിര കയറാം എന്ന് ആയിരിക്കുന്നു. സാഹിത്യമൂല്യം, അവതരണഭംഗി, ആസ്വാദ്യത, കലാമേന്മ എന്നൊക്കെ കുറേ ചപ്പടാച്ചികള്‍ തട്ടിവിട്ടാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെ വരുതിയില്‍ നിര്‍ത്താം എന്നാണ് അവരുടെ വിചാരം. ഇത് ഇങ്ങനെ തുടരാന്‍ അനുവദിച്ചുകൂടാ.

ധിക്കാരം, ധാര്‍ഷ്ട്യം, അവകാശലംഘനം, നീതിനിഷേധം ഇതൊക്കെ കാണിക്കുന്നവന്‍ എത്ര വലിയ ഉന്നതന്‍ ആയാലും അവനെതിരെ നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു പ്രതികരിക്കുക തന്നെ വേണം. അലംഭാവം കാണിച്ചാല്‍ നിങ്ങളുടെ സകല അവകാശങ്ങളും കവര്‍ന്നെടുക്കപ്പെടും. നിങ്ങള്‍ കറിവേപ്പില പോലെ വലിച്ചെറിയപ്പെടും.

സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ളവര്‍ മുന്‍പറഞ്ഞ ഉന്നതന്മാരുടെ പിന്‍ബലത്തോടെ “ഞങ്ങള്‍ വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരാണ്” എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു ഞെളിയുമ്പോള്‍ അവരുടെ മുമ്പില്‍ എറാന്‍ മൂളി നില്‍ക്കാതെ “നിങ്ങള്‍ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ അല്ല. ശ്ലോകപ്പാട്ടുവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍ മാത്രമാണ്. അച്ചു മൂളാതെ ചൊല്ലുന്ന ഞങ്ങളാണ് അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍” എന്നു നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു ധൈര്യപൂര്‍വ്വം പറയണം. പറഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഈ രംഗത്തു നിന്നു തൂത്തെറിയപ്പെടും.

അതുകൊണ്ടു “കണ്ടാല്‍ പുരുഷസദൃശരായ് തോന്നുന്നവര്‍” ആകാതെ യഥാര്‍ത്ഥപുരുഷന്മാര്‍ ആകുക. നീതി നിഷേധിച്ച ബ്രിട്ടീഷുകാരെ കെട്ടുകെട്ടിച്ചതു പോലെ നീതി നിഷേധിക്കുന്ന ഈ അക്ഷരശ്ലോകത്തമ്പ്രാക്കന്മാരെയും കെട്ടുകെട്ടിക്കുക.

ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നിന്നു സ്വന്തം ഭാവി ഭദ്രമാക്കിയ മൂല്യഹീനന്‍

ഭംഗിയായി ചൊല്ലുന്നവരെ മാത്രമേ അക്ഷരശ്ലോകം ചൊല്ലാന്‍ അനുവദിക്കൂ എന്നും അല്ലാത്തവരെയെല്ലാം എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും എന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ തേര്‍വാഴ്ച തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അത് ഏറ്റവും അധികം ബാധിച്ചതു തൃശ്ശൂരിലെ മഹാപണ്ഡിതനായ ഒരു അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധനെ ആയിരുന്നു. നേരേ ചൊവ്വേ അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ നടത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അക്ഷരശ്ലോകവിദഗ്ദ്ധന്മാരില്‍ ഒരാള്‍ എന്ന പദവി അദ്ദേഹത്തിനു നിശ്ചയമായും കിട്ടുമായിരുന്നു. സംസ്കൃതത്തില്‍ അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിനു പ്രശംസനീയമായ കവിത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഛേകാനുപ്രാസവും യമകവും ഒക്കെയുള്ള ധാരാളം ശ്ലോകങ്ങള്‍ അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നിറുത്തേണ്ടിടത്തു നിറുത്തിയും മുറിക്കേണ്ടിടത്തു മുറിച്ചും യാതൊരു തെറ്റും ഇല്ലാതെ ചൊല്ലാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു നിഷ്പ്രയാസം കഴിയുമായിരുന്നു. ഈ മേന്മകള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും പൊടുന്നനെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സ്ഥാനം ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ ആയി. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അദ്ദേഹത്തിനു ശബ്ദമേന്മയോ സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണെന്നും അതിന് ഇതൊക്കെ കൂടിയേ തീരൂ എന്നും ആയിരുന്നു പരിഷ്കാരികളുടെ സിദ്ധാന്തം. അതിനാല്‍ “പണ്ഡിതന്മാരുടെ ഇടയിലെ മൂല്യഹീനന്‍” എന്ന ബഹുമതിബിരുദം ആണ് അദ്ദേഹത്തെ കാത്തിരുന്നത്. അക്ഷരശ്ലോകത്തില്‍ സംഗീതത്തിനും സ്വരമാധുര്യത്തിനും യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ല എന്ന നഗ്നസത്യം ഉന്നതന്മാര്‍ സൗകര്യപൂര്‍വ്വം വിസ്മരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഏഴയലത്തു വരാന്‍ പോലും യോഗ്യതയില്ലാത്ത പലരും നിരവധി സ്വര്‍ണ്ണമെഡലുകള്‍ വാരിക്കൂട്ടിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനു മിഴുങ്ങസ്യാ എന്നു നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു.

ഇത്രയും കടുത്ത അനീതി സഹിക്കേണ്ടി വന്ന അദ്ദേഹം ഉന്നതന്മാര്‍ക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതിഷേധിക്കുമെന്നും ധീരമായി പോരാടുമെന്നും എല്ലാവരും വിചാരിച്ചു. ജന്മനാ ശബ്ദമേന്മ കുറവായിപ്പോയതിന്‍റെ പേരില്‍ മൂല്യഹീനതയുടെ പാതാളത്തിലേക്കു ചവിട്ടി താഴ്ത്തപ്പെട്ട നൂറുകണക്കിനു സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികള്‍ അദ്ദേഹത്തില്‍ ഒരു രക്ഷകനെ കണ്ടു. മഹാപണ്ഡിതനായ അദ്ദേഹം മുന്നില്‍ നിന്നു തങ്ങളെ നയിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നേതൃത്വത്തില്‍ പോരാടി തങ്ങള്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം തിരിച്ചു പിടിക്കാമെന്നും അവര്‍ മനക്കോട്ട കെട്ടി. പക്ഷേ അതെല്ലാം മലര്‍പ്പൊടിക്കാരന്‍റെ സ്വപ്നം പോലെ പൊലിഞ്ഞു പോയി.

അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രതികരണം അത്യത്ഭുതവും അപ്രതീക്ഷിതവും അവിശ്വസനീയവും ആയിരുന്നു. തന്നെയും തന്നെപ്പോലെ ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ ബഹുഭൂരിപക്ഷം അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെയും മൂല്യഹീനതയുടെ പാതാളത്തിലേക്കു ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയ ഉന്നതന്മാര്‍ക്കെതിരെ അദ്ദേഹം ഒരക്ഷരം പോലും ശബ്ദിച്ചില്ല. നേരേ മറിച്ച് അദ്ദേഹം അവരെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുകയും അവരുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികള്‍ക്കും ഒത്താശ ചെയ്തു കൊടുക്കുകയും ആണ് ചെയ്തത്. തുല്യദുഃഖിതരായ തന്‍റെ സഹജീവികളോട് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ ഒരു കൊലച്ചതി ചെയ്തത് എന്തിനാണെന്ന് എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

കാലക്രമത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ചെമ്പു തെളിഞ്ഞു. രാജാവിനെക്കാള്‍ വലിയ രാജഭക്തി എന്ന മട്ടിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വിധേയത്വശൈലി കണ്ട് ഉന്നതന്മാര്‍ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടരായി. അവര്‍ ഉപകാരസ്മരണ എന്ന മട്ടില്‍ അദ്ദേഹത്തിനു പ്രധാനജഡ്ജി, മുഖ്യശാസകന്‍, നിയമനിര്‍മ്മാതാവ്, ഔദ്യോഗികവക്താവ് മുതലായ പദവികളെല്ലാം കരമൊഴിവായി പതിച്ചു കൊടുത്തു. അങ്ങനെ ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള പടയോട്ടത്തില്‍ ഒരു പ്രധാനസേനാനായകനായി അദ്ദേഹം മാറി. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഇല്ലാത്ത അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെ ആക്രമിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും മുന്‍പന്തിയില്‍ത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉന്നതന്മാര്‍ കൊടുത്ത ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ക്കു പുറമേ മധുരസ്വരക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരുടെ മുക്തകണ്ഠമായ പ്രശംസയും ആരാധനയും ഒക്കെ അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടി. (അവരുടെ നേട്ടങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു മുഖ്യകാരണം അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ “നിസ്വാര്‍ത്ഥസേവനം” ആയുരുന്നല്ലോ). വിധേയത്വശൈലി അദ്ദേഹത്തിന് അങ്ങനെ ഇരട്ടലാഭം (double benefit) നേടിക്കൊടുത്തു. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ നേടിയതിന്‍റെ പേരില്‍ അദ്ദേഹം അഭിമാനവിജൃംഭിതനായി. ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞവരെ എലിമിനേഷന്‍ എന്ന ചാട്ട കൊണ്ട് അടിച്ചോടിക്കുന്നതില്‍ അദ്ദേഹം കാണിച്ച വീറും വാശിയും ശൗര്യവും പരിഷ്കൃതശൈലിയുടെ ഉപജ്ഞാതാക്കളെപ്പോലും കടത്തിവെട്ടുന്നതായിരുന്നു. “മൂല്യഹീനന്മാരെ” ചാട്ട കൊണ്ട് അടിക്കുമ്പോഴൊന്നും താനാണ് ഏറ്റവും വലിയ മൂല്യഹീനന്‍ എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചതേയില്ല. “ഞാനും നിങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ അര്‍ഹതയുള്ള ഉന്നതന്മാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാളാണ്” എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭാവം. ഉന്നതന്മാര്‍ക്കു ശിങ്കിടി പാടുന്നവരെല്ലാം ഉന്നതന്മാരാവുകയില്ല എന്ന് ആരും അദ്ദേഹത്തിനു പറഞ്ഞുകൊടുത്തില്ല.

ഉന്നതന്മാരുടെ ഓരോ പരിഷ്കൃതസിദ്ധാന്തവും ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ അദ്ദേഹമുള്‍പ്പെടെയുള്ള അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ക്കു നേരേ പാഞ്ഞു ചെല്ലുന്ന ഓരോ കൂരമ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നിന്ന് അതില്‍ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുമാറി. പരിഷ്കൃതമത്സരങ്ങളില്‍ അദ്ദേഹം പങ്കെടുക്കുകയും ഉന്നതന്മാര്‍ നിഷ്പക്ഷമായി വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം തീര്‍ച്ചയായും എലിമിനേറ്റു ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു മത്സരത്തിലും പങ്കെടുക്കാതെ ഉരുണ്ടു കളിച്ചു. മഹാപണ്ഡിതന്‍, ശ്ലോകഭണ്ഡാഗാരം, വാക്കിംഗ് ഡിക് ഷ്ണറി എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹത്തെ മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഭ്യുദയകാംക്ഷികള്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം അതില്‍ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു മാറി. താന്‍ നിസ്വാര്‍ത്ഥനാണെന്നും തനിക്കു സമ്മാനമോഹം ഒട്ടും തന്നെ ഇല്ലെന്നും അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ മൂല്യം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കല്‍ മാത്രമാണു തന്‍റെ ലക്ഷ്യമെന്നും ഒക്കെ അദ്ദേഹം തട്ടി മൂളിച്ചു. അതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ഒരു അമ്പു പോലും കൊണ്ടില്ല. കൊണ്ടതെല്ലാം അദ്ദേഹം തങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി പട വെട്ടുമെന്നും തങ്ങളെ രക്ഷിക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാത്തിരുന്ന സഹജീവികളുടെ മേല്‍ മാത്രം. ഉന്നതന്മാരുടെ ക്രൂരതയെക്കള്‍ അവരെ വേദനിപ്പിച്ചത് ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സഹതാപശൂന്യതയായിരുന്നു.

താന്‍ ആരുടെ പ്രീതി സമ്പാദിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണോ ഈ പാടെല്ലാം പെടുന്നത് ആ ഉന്നതന്മാര്‍ തന്നെ നിസ്സാരനായ ഒരു മൂല്യഹീനന്‍ ആയിട്ടാണു കാണുന്നത് എന്ന സത്യം അദ്ദേഹത്തിനു വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതു മറ്റാരും അറിയാന്‍ പാടില്ല എന്ന വലിയ നിര്‍ബ്ബന്ധവും അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നു ഈ നാട്യങ്ങളും ഉരുണ്ടുകളികളും എല്ലാം.

ഉഗ്രസര്‍പ്പങ്ങള്‍ മാര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തു പോകുന്നതു കാണുന്ന നീര്‍ക്കോലിക്ക് അവയുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ചേര്‍ന്നു ഗമയില്‍ മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള അദമ്യമായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. വല്ല വിധവും കൂട്ടത്തില്‍ കയറിപ്പറ്റാന്‍ കഴിഞ്ഞാലോ? പണ്ടത്തെ കാര്യമെല്ലാം മറക്കും. പിന്നെ തറയിലെങ്ങും നില്‍ക്കുകയില്ല. വഴിയില്‍ വല്ല ചേരയെയും കണ്ടാല്‍ ഇഷ്ടന്‍ ഉഗ്രമായി ശാസിക്കും. “സര്‍പ്പകുലത്തിന് അപമാനമായ വിലകെട്ട ഉരഗകീടമേ! വഴി മാറി നില്ക്ക്. മഹാസര്‍പ്പകുലോത്തമന്മാരും നാഗരാജാക്കന്മാരും ആയ ഞങ്ങള്‍ വരുന്നതു കണ്ടില്ലേ?” ഇങ്ങനെ പോകും കക്ഷിയുടെ വാഗ്ധോരണി.

ഇത്തരത്തില്‍ തല മറന്ന് എണ്ണ തേയ്ക്കുന്ന ചില വികലചിന്താഗതിക്കാരെ എല്ലാ തുറകളിലും കാണാം. അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനവും അതിന് അപവാദമല്ല.

പൊട്ടക്കണ്ണന്‍ കോങ്കണ്ണന്മാരെ പുച്ഛിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള നമ്മുടെ പണ്ഡിതന്‍റെ വിക്രിയകള്‍ കണ്ട് ഉന്നതന്മാര്‍ ഊറിച്ചിരിച്ചു. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രകടനങ്ങള്‍ കാരണം തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തത്തിനു പ്രചാരം കിട്ടുമെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അവര്‍ അദ്ദേഹത്തെ നിര്‍ലോഭമായി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചൂടു ചോറു വാരുന്ന കുട്ടിക്കുരങ്ങനെ മൂത്ത കുരങ്ങന്മാര്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതു പോലെയുള്ള ഒരു പ്രോത്സാഹനം. സ്വരമാധുര്യമുള്ള അക്ഷരശ്ലോകക്കാരും തങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന ലാഭമോര്‍ത്ത് അദ്ദേഹത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. ഈ “നേട്ടങ്ങള്‍” അദ്ദേഹത്തെ വര്‍ദ്ധിതവീര്യനാക്കി. അദ്ദേഹം പൂര്‍വ്വാധികം ഭംഗിയായി തന്‍റെ “സേവനങ്ങള്‍” തുടര്‍ന്നു. ഇങ്ങനെ വിക്രിയകള്‍ നേട്ടങ്ങളെയും നേട്ടങ്ങള്‍ വിക്രിയകളെയും പരസ്പരം പോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദൂഷിതവലയം രൂപപ്പെട്ടു. ഈ ദൂഷിതവലയം അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തിനു വരുത്തി വച്ച ദോഷങ്ങള്‍ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല.

മഹാത്മാ ഗാന്ധിയെ ഒരു ബ്രിട്ടീഷുകാരന്‍ ചവിട്ടുകയുണ്ടായി. അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്താണു ചെയ്തത്? “ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ അതിശക്തന്മാരും കൊലകൊമ്പന്മാരും ആണ്. അതുകൊണ്ടു മിണ്ടാതെ സഹിക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പ്രീതിക്കു പാത്രമാകുംവിധം പ്രവര്‍ത്തിച്ചു സുഖമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യാം” എന്നു കരുതിയോ? ഇല്ല. Quit India എന്നു പറഞ്ഞ് അവരെ കെട്ടു കെട്ടിക്കുന്നതു വരെ സമരം ചെയ്തു. അതാണു ശൌര്യം. അതാണു പൗരുഷം. അതാണ് ആത്മാഭിമാനം.

സംസ്കൃതത്തില്‍ ഒരു ശ്ലോകമുണ്ട്. അതിന്‍റെ സാരം ഇങ്ങനെയാണ്. മണ്ണില്‍ കിടക്കുന്ന പൊടിയെ ചവിട്ടിയാല്‍ അത് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങി ചവിട്ടിയവന്‍റെ തലയില്‍ കയറി ഇരിക്കും. എന്നിട്ടു “നീ എന്നെക്കാള്‍ താഴെയാണ്” എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കും. വെറും പൊടി പോലും ഇത്രയും ശൗര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ അതിനെക്കാള്‍ ശൗര്യം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ?

സംസ്കൃതം അരച്ചു കലക്കി കുടിച്ച മഹാപണ്ഡിതന്‍ ആയിട്ടും നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഇത്തരം ചിന്തകള്‍ ഒന്നും ഉദിച്ചില്ല. മഹാത്മാ ഗാന്ധിയുടെ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയരേണ്ടിയിരുന്ന അദ്ദേഹം തൊമ്മിയുടെ നിലവാരത്തിലേക്കു താഴുകയാണു ചെയ്തത്. വിധേയന്‍ എന്ന സിമയിലെ ഭാസ്കര പട്ടേലര്‍ എന്ന ജന്മിയുടെ അതിക്രമങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ആശ്രിതനായ തൊമ്മി സ്വീകരിച്ച വിധേയത്വശൈലിയാണ് ഈ മഹാപണ്ഡിതന്‍ സ്വീകരിച്ചത്. കഷ്ടം!

ശക്തമായ ചവിട്ടു കൊണ്ടാലും “എനിക്കു ചവിട്ടു കൊണ്ടതേയില്ല” എന്നു ഭാവിച്ച് ഉരുണ്ടു കളിച്ചു നില്‍ക്കാനും ചവിട്ടിയവനു വിടുപണി ചെയ്ത് അവന്‍ തരുന്ന ചില്ലറ ആനുകൂല്യങ്ങളും പറ്റി അവന്‍റെ കോലായില്‍ ആശ്രിതനായി ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞുകൂടാനും തക്കവണ്ണം ഈ മഹാപണ്ഡിതന് ഇത്രത്തോളം അധഃപതിക്കേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നോ?

തൊമ്മിയുടെ വിധേയത്വം തൊമ്മിയെയും തൊമ്മിയുടെ ഭാര്യയെയും മാത്രം ബാധിക്കുന്നതയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വിധേയത്വം ശബ്ദമേന്മ കുറഞ്ഞ എല്ലാ അക്ഷരശ്ലോകക്കാരെയും ബാധിക്കുന്നതായിരുന്നു. സ്വന്തം അവകാശങ്ങള്‍ക്കു പുറമേ അവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ കൂടി ഉന്നതന്മാരുടെ മുമ്പില്‍ അടിയറ വച്ചാണ് ഇദ്ദേഹം അവരുടെ പ്രീതിക്കു പാത്രമായതും നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയതും. സഹജീവികളുടെ സമ്മതമൊന്നും അക്കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ തൊമ്മിയുടെ വിധേയത്വശൈലിയെക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങു ജുഗുപ്സാവഹവും ഗര്‍ഹണീയവും ആണ് ഈ മഹാനുഭാവന്‍റെ വിധേയത്വശൈലി. അക്ഷരശ്ലോകം ഇത്രത്തോളം വഴി തെറ്റിപ്പോകാനും ശ്ലോകപ്പാട്ട് എന്നു പറയാവുന്ന നിലയിലേക്ക് അധഃപതിക്കാനും ഉള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഈ വിചിത്രമായ വിധേയത്വശൈലി ആയിരുന്നു.

ഇത്തരക്കാരില്‍ പ്രതീക്ഷയര്‍പ്പിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്ന ശുദ്ധഗതിക്കാരുടെ കഷ്ടകാലം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍!

അധികാരപ്രമത്തന്മാരായ കുറേ ഉന്നതന്മാരും അവരെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി നക്കാപ്പിച്ച നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി ഏതു തരംതാണ പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറുള്ള ഇത്തരം വിധേയന്മാരും കൂടി അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തെ നശിപ്പിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ കഴിഞ്ഞു.

അധികാരപ്രമത്തത വഴിതെറ്റിച്ച പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍

ചില കൊലകൊമ്പന്മാര്‍ നേതൃസ്ഥാനത്ത് എത്തിയാല്‍ അനുയായികളില്‍ വലിയ പ്രതീക്ഷ ഉയര്‍ത്തും. നേതാവിന്‍റെ പ്രസംഗം കേട്ടാല്‍ അയാള്‍ പ്രസ്ഥാനത്തെ വളര്‍ത്തി എവറസ്റ്റ്‌ കൊടുമുടിയോളം ഉയര്‍ത്തുമെന്നും പാലും തേനും ഒഴുക്കുമെന്നും ഒക്കെ തോന്നും. ജനങ്ങള്‍ സര്‍വ്വ പിന്തുണയും നല്‍കും. ഇതു നേതാവിനെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അധികാരപ്രമത്തനാക്കും. പിന്നീട് അയാള്‍ നീതിയും നിയമവും എല്ലാം കാറ്റില്‍ പറത്തി മുന്നോട്ടു പോകും. ഒടുവില്‍ അനുയായികള്‍ പടുകുഴിയില്‍ വീഴുകയും ചെയ്യും.

ഹിറ്റ്ലര്‍ ആണ് ഇതിന് ഉത്തമോദാഹരണം. ജര്‍മ്മന്‍കാരെ ലോകത്തിന്‍റെ യജമാനന്‍മാരാക്കും എന്നാണ് അയാള്‍ അവകാശപ്പെട്ടത്. ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ ഇതു കേട്ട് അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു. അവര്‍ അയാള്‍ക്കു സര്‍വ്വ അധികാരങ്ങളും നല്‍കി. പിന്നീടു സംഭവിച്ചതെല്ലാം ചരിത്രമാണ്‌. ജര്‍മ്മന്‍കാരുടെ പുരോഗതിക്കു തടസ്സം യഹൂദന്മാരാണ് എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച ഹിറ്റ്ലര്‍ യഹൂദന്മാരെ ഈ ഭൂമുഖത്തു നിന്ന് എലിമിനേറ്റു ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. അയല്‍രാജ്യങ്ങളെല്ലാം ജര്‍മ്മനിയുടെ കോളനികള്‍ ആകാന്‍ ഉള്ളവയാണെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച അയാള്‍ അവയെ അകാരണമായും നിഷ്കരുണമായും ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കുവാനും തുടങ്ങി. എന്തിനേറെ പറയുന്നു? യജമാനന്മാര്‍ ആകാന്‍ കൊതിച്ച ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ അവസാനം അടിമകളായി മാറി.

മുസ്സോളിനി,  ഈദി അമീന്‍, സദ്ദാംഹുസൈന്‍, ഗദ്ദാഫി മുതലായവരും ഇതുപോലെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തങ്ങളുടെ അനുയായികളെ പടുകുഴിയില്‍ ചാടിച്ചവരാണ്.

ഇനി കേരളത്തിലേക്കു വരാം. കേരളത്തിലെ രണ്ട് അധികാരപ്രമത്തന്മാരെ പരിചയപ്പെടുത്താന്‍ പോവുകയാണ്. ഒരാള്‍ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യര്‍. തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാന്‍ ആയിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിനെ സ്വര്‍ഗ്ഗതുല്യം ആക്കും എന്നായിരുന്നു കക്ഷിയുടെ വാഗ്ദാനം. വാഗ്ദാനം വിശ്വസിച്ചവര്‍ പിന്തുണ നല്‍കി. മസാല ദോശ തിന്നു കഴിഞ്ഞുകൂടുന്ന ഒരു പാവം പട്ടരല്ലേ? കുഴപ്പം ഒന്നും കാണിക്കുകയില്ലായിരിക്കും എന്നാണ് എല്ലാവരും വിചാരിച്ചത്. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഏകാധിപത്യപ്രവണതയും ക്രൂരതയും ദുഷ്ടതയും ഒക്കെ അസഹ്യമായി മാറി. പുന്നപ്ര വയലാര്‍ സമരക്കാരെ അദ്ദേഹം നിര്‍ദ്ദാക്ഷിണ്യം വെടി വച്ചു കൊന്നു. ഒടുവില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കു സി. പി. യെ ഇരുട്ടത്തു വെട്ടി നാടു കടത്തേണ്ടി വന്നു.

ഇനി ഇവരെക്കാള്‍ ക്രൂരത കുറഞ്ഞ സൗമ്യനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ കഥയാണു പറയാന്‍ പോകുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരു പറയുന്നില്ല. സദ്ഗുണസമ്പന്നന്‍, സദാചാരനിരതന്‍, പരിപൂര്‍ണ്ണപുണ്യന്‍ എന്നൊക്കെ പരക്കെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം ഈ പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്തു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ആരും വിശ്വസിക്കുകയില്ല.

അദ്ദേഹം കൊച്ചി രാജ്യത്തെ സര്‍വ്വാധികാര്യക്കാര്‍ ആയിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാനു തുല്യമായ പദവിയാണ്‌ അത്. രാജാവു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും അധികാരമുള്ള ആള്‍. സി.പി. പച്ചയായി ഏകാധിപത്യപ്രവണത കാണിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും ഇദ്ദേഹം പരോക്ഷമായി മാത്രമേ അതു കാണിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. കാടി കുടിച്ചാലും മൂടിക്കുടിക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ താളത്തിനു തുള്ളാത്തവരെ അദ്ദേഹം മൂക്കു കൊണ്ടു ക്ഷ എഴുതിക്കും. അതിനു വേണ്ടി അദ്ദേഹം എന്തും ചെയ്യും. പക്ഷേ അതൊന്നും ആരും അറിയുകയില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അധികാരപ്രമത്തതയുടെ തിക്തഫലം ഏറ്റവും അധികം അനുഭവിച്ചതു മഹാകവി ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് ആയിരുന്നു. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് ആരുടെ മുമ്പിലും ഓച്ഛാനിച്ചു നില്ക്കാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കുറുപ്പു നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍റെ കണ്ണിലെ കരടായി മാറി. പിന്നെ കുറുപ്പിന്‍റെ കഷ്ടകാലം ആയിരുന്നു.

കുറുപ്പിനു കാലടി ശ്രീ ശങ്കരാ സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ മലയാളം പ്രൊഫസര്‍ ജോലി കിട്ടാനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതയും തെളിഞ്ഞു വന്നു. കുറുപ്പിനെക്കാള്‍ മെച്ചപ്പെട്ട അപേക്ഷകര്‍ ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതറിഞ്ഞ സര്‍വ്വാധികാര്യക്കാര്‍ തന്‍റെ അധികാരശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ഇന്റര്‍വ്യൂ ബോര്‍ഡില്‍ കയറിപ്പറ്റുകയും കടുത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു കുറുപ്പിനെ ഉത്തരം മുട്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്തിനേറെ പറയുന്നു? കുറുപ്പിന് ആ ജോലി കിട്ടിയില്ല. കുറുപ്പിന്‍റെഏഴയലത്തു പോലും വരാന്‍ യോഗ്യതയില്ലാത്ത മറ്റാര്‍ക്കോ ആണ് അതു കിട്ടിയത്.

തിരുവിതാംകൂറില്‍ ക്ഷേത്രപ്രവേശനവിളംബരം വന്നപ്പോള്‍ കൊച്ചി രാജാവിന്‌ അത് ഒട്ടും ഇഷ്ടമായില്ല. ഈ പരിസ്ഥിതി മുതലെടുത്തു കുറുപ്പിനെ വെട്ടിലാക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമവും സര്‍വ്വാധികാര്യക്കാര്‍ നടത്തി. കൊച്ചി രാജവിനെക്കൊണ്ടു കുറുപ്പിനെ വിളിപ്പിച്ചു ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിന് എതിരായ ഒരു കവിത എഴുതാന്‍ ആവശ്യപ്പട്ടു. കുറുപ്പിനു ചതി മനസ്സിലായി. കവിത എഴുതിയില്ലെങ്കില്‍ രാജകോപത്തിനു പാത്രമാകും. എഴുതിയാല്‍ കുറുപ്പു ജാതിക്കോമരം ആണെന്ന ആക്ഷേപത്തിനു പാത്രമാകും. രണ്ടായാലും കുടുങ്ങിയതു തന്നെ. പക്ഷേ കുറുപ്പു പതറിയില്ല. നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു തന്നെ കുറുപ്പു പറഞ്ഞു. “ഞാന്‍ ഈ കവിത എഴുതുകയില്ല”.

കുറുപ്പിനു ജ്ഞാനപീഠം അവാര്‍ഡ്‌ കിട്ടാനുള്ള സാഹചര്യം തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴും സര്‍വ്വാധികാര്യക്കാര്‍ ഇടങ്കോലിടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അതു ഫലിച്ചില്ല. എന്‍.വി. കൃഷ്ണവാര്യരും മറ്റും കുറുപ്പിനെ ശക്തമായി പിന്തുണച്ചതു കൊണ്ടു കുറുപ്പിന് അവാര്‍ഡ്‌ കിട്ടുക തന്നെ ചെയ്തു.

സര്‍വ്വാധികാര്യക്കാരെപ്പറ്റി ഇവിടെ ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞത് എന്തിനാണെന്നു തോന്നാം. തക്കതായ കാരണമുണ്ട്. നമ്മുടെ സര്‍വ്വാധികര്യക്കാര്‍ക്ക് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അസ്കിതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. താന്‍ ഒരു അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞനാണ് എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം. അദ്ദേഹം “മികച്ച” ഒരു അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം നടത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ എല്ലാ നിയമങ്ങളും കീഴ്വഴക്കങ്ങളും കാറ്റില്‍ പറത്തിക്കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം മത്സരം നടത്തിയത്. നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു നന്നായി ചൊല്ലി എന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നാത്തവരെയെല്ലാം അദ്ദേഹം എലിമിനേറ്റു ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചിലരെ വിജയികളായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഏതു സാഹചര്യത്തിലും അദ്ദേഹം ആരോടും എന്തും വളരെ വിനയാന്വിതനായി മാത്രമേ ആവശ്യപ്പെടുമായിരുന്നുള്ളൂ. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വിധം തന്നിഷ്ടപ്രകാരം “അക്ഷരശ്ലോകമത്സരം” നടത്തുന്നതിനു മുമ്പും അദ്ദേഹം വിനയാന്വിതനായി മത്സരാര്‍ത്ഥികളോട് ഇങ്ങനെ ഒരു അഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തുകയുണ്ടായി. “ഞാന്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നിലവാരം ഉയര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി നിങ്ങളില്‍ ചിലരെ പുറത്താക്കാന്‍ പോവുകയാണ്. ദയവു ചെയ്ത് എല്ലാവരും സഹകരിക്കണം.”

എല്ലാവരും സഹകരിച്ചു. അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നതു സര്‍വ്വാധികാര്യക്കാരാണ്. അഭ്യര്‍ത്ഥന അങ്ങേയറ്റം വിനയാന്വിതവും. പിന്നെ സഹകരിക്കാതെ എന്തു ചെയ്യും? പക്ഷേ സഹകരിച്ചവര്‍ പടുകുഴിയില്‍ വീണു. അന്നു മുതല്‍ അക്ഷരശ്ലോകപ്രസ്ഥാനത്തിനു വഴി തെറ്റി. വഴി തെറ്റിയതോടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ശനിദശയും ആരംഭിച്ചു. വെറും ശനിയല്ല. കണ്ടകശ്ശനി തന്നെ.

ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം കേരളത്തിലെ എല്ലാ അധികാരപ്രമത്തന്മാരും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രീതി പിന്‍തുടര്‍ന്നു. അങ്ങനെ നാസിസവും ഫാസിസവും ഒക്കെ വളര്‍ന്നതു പോലെ ഈ തന്നിഷ്ടപ്രസ്ഥാനവും പന പോലെ വളര്‍ന്നു.

അതിന്‍റെ ഫലം എന്തായിരുന്നു? അക്ഷരശ്ലോകം ചില ഭാഗ്യവാന്മാരുടെ കുത്തകയായി മാറി. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഇല്ലാത്ത സാധാരണക്കാര്‍ മുഴുവന്‍ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ഏതു പൊങ്ങച്ചക്കാരനും സര്‍വ്വജ്ഞനായി ഭാവിച്ചു ജഡ്ജിപീഠത്തില്‍ കയറിയിരുന്നു കെ.സി. അബ്രഹാമിനെപ്പോലെയുള്ള അതികായന്മാരെ എലിമിനേറ്റു ചെയ്തിട്ട് എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത പെണ്‍കുട്ടികളെ ഗോള്‍ഡ്‌ മെഡലിസ്റ്റ് പദവിയില്‍ എത്തിക്കാം എന്നു വന്നു. അച്ചു മൂളിയവരെ നിര്‍ബ്ബാധം ജയിപ്പിക്കാം എന്നു വരെ എത്തി കാര്യങ്ങള്‍.

അക്ഷരശ്ലോകം തല തിരിഞ്ഞ ഏര്‍പ്പാടുകളുടെയും തോന്ന്യാസങ്ങളുടെയും കൂത്തരങ്ങ്‌ ആയി മാറി. നിയമങ്ങളും കീഴ്വഴക്കങ്ങളും എല്ലാം ലംഘിക്കപ്പെട്ടു. “നിയമങ്ങള്‍ അനുസരിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല ലംഘിക്കാന്‍ കൂടിയാണ്” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ചില മഹാന്മാര്‍ ഈ കൊള്ളരുതായ്മയ്ക്കു ചൂട്ടു പിടിച്ചു കൊടുക്കാനും മുന്നോട്ടു വന്നു.

ഇന്നലെച്ചെയ്തോരബദ്ധം മൂഢര്‍ക്കിന്നത്തെയാചാരമാകാം നാളത്തെ ശാസ്ത്രമതാകാം എന്നു പറഞ്ഞതു പോലെ ഈ കൊള്ളരുതായ്മകള്‍ എല്ലാം നിയമങ്ങളായി മാറി.

മൂല്യസംവര്‍ദ്ധനം, കലാപരിപോഷണം എന്നൊക്കെ ചപ്പടാച്ചി പറഞ്ഞ് ഇങ്ങനെ “വമ്പിച്ച പുരോഗമനം” ഉണ്ടാക്കിയവരുടെ വാഗ്ദാനം ധാരാളം ആസ്വാദകരെ നേടിത്തരാം എന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ ആസ്വാദകരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞതല്ലാതെ ഒട്ടും കൂടിയില്ല.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകം അഗാധമായ ഒരു കുണ്ടില്‍ പതിച്ചു.

 

 

 

 

 

 

പൂജയ്ക്കു പൂച്ച കൂടിയേ തീരൂ

ഒരിടത്ത് ഒരു ഉണ്ണിനമ്പൂതിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പല വീടുകളിലും ഗണപതിഹോമം, ഭഗവതിസേവ മുതലായ പൂജകള്‍ നടത്താന്‍ പോകുമായിരുന്നു. പൂജയ്ക്കു വേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് എഴുതുമ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ രണ്ട് ഇനങ്ങള്‍ ഒരു പൂച്ചയും ഒരു കുട്ടയും ആയിരിക്കും. പൂജ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പു പൂച്ചയെ കുട്ട കൊണ്ടു മൂടി വയ്ക്കും. പൂജ കഴിയുമ്പോള്‍ തുറന്നു വിടുകയും ചെയ്യും. വീട്ടില്‍ പൂച്ച ഇല്ലെങ്കില്‍ എവിടെ നിന്നെങ്കിലും ഒരു പൂച്ചയെ കൊണ്ടു വന്നേ തീരൂ. അക്കാര്യത്തില്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ചെയ്യാന്‍ ഉണ്ണിനമ്പൂതിരി തയ്യാറല്ല.

എന്തിനു വേണ്ടിയാണു പൂച്ച എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ നമ്പൂതിരിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ. അച്ഛന്‍ ഇങ്ങനെയാണു പൂജ നടത്തിയിരുന്നത് എന്നു മാത്രമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മറുപടി. ഇതിന്‍റെ ഗുട്ടന്‍സ് അറിയാന്‍ ചിലര്‍ വിപുലമായ അന്വേഷണം നടത്തി. അവര്‍ക്കു കാര്യം പിടി കിട്ടി. ഉണ്ണിനമ്പൂതിരിയുടെ വീട്ടില്‍ ശല്യക്കാരനായ ഒരു പൂച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓടിച്ചാടി നടന്നു പൂജാസാധനങ്ങള്‍ തട്ടിമറിക്കുന്നത് ഇഷ്ടന്‍റെ സ്ഥിരം പരിപാടി ആയിരുന്നു. അതിനാല്‍ അച്ഛന്‍ നമ്പൂതിരി അതിനെ പൂജാസമയങ്ങളില്‍ കുട്ട കൊണ്ടു മൂടി വയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

ഇതുപോലെയാണു ചില പരിഷ്കാരികളുടെ അക്ഷരശ്ലോകം നടത്തല്‍. മൂന്നാം വരിയിലെ അക്ഷരം നോക്കിത്തന്നെ ശ്ലോകം ചൊല്ലണം. അതില്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുകയില്ല. പക്ഷേ പല അക്ഷരങ്ങളിലും ശ്ലോകം ചൊല്ലാതെ ഇരുന്നവര്‍ ജയിച്ച് ഒന്നാം സമ്മാനവും കൊണ്ടു പോകും. അച്ചുമൂളിയവര്‍ എങ്ങനെയാണു ജയിച്ചത്‌ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അവരുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കും.

“ഞങ്ങള്‍ ശങ്കുണ്ണിക്കുട്ടന്‍റെ മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം എന്ന ഒരു മഹത്തായ മൂല്യനിര്‍ണ്ണയരീതി ഉപയോഗിച്ചാണു മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തുന്നത്. ശ്ലോകങ്ങളുടെ സെലെക്ഷനും പ്രസെന്‍റേഷനും ഒക്കെ കൂലങ്കഷമായി പരിശോധിച്ചു മാര്‍ക്കിടും. മാര്‍ക്കു കൂടിയവരെ ജയിപ്പിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ അച്ചു മൂളിയവര്‍ക്കായിരിക്കും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്കു കിട്ടുന്നത്. അപ്പോള്‍ അവരെ ജയിപ്പിച്ചല്ലേ മതിയാവൂ?”

എന്നാല്‍പ്പിന്നെ അക്ഷരനിബന്ധന വേണ്ടെന്നു വച്ചുകൂടേ? എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഉടന്‍ വരും അവരുടെ മറുപടി.

“അതു പറ്റുകയില്ല. അക്ഷരനിബന്ധന അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണ്”.

അക്ഷരനിബന്ധന എന്തിനു വേണ്ടിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാതെ അക്ഷരനിബന്ധന പാലിച്ചേ തീരൂ എന്നു ശഠിക്കുകയും യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ അച്ചു മൂളിയവരെ ജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ചിന്താജഡന്മാരോട് എന്തു പറയാന്‍?

ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ സിദ്ധാന്തത്തിനു പിന്നിലെ അപകടം

1955 ല്‍ പണവും പ്രതാപവും അധികാരവും സ്വാധീനശക്തിയും ഒക്കെയുള്ള ഉന്നതന്മാരായ ഏതാനും സ്വയം പ്രഖ്യാപിത അക്ഷരശ്ലോകസര്‍വ്വജ്ഞന്മാര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഒരു നൂതനസിദ്ധാന്തം ആവിഷ്കരിച്ചു പ്രചരിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ആ സിദ്ധാന്തത്തിന്‍റെ ചുരുക്കം ഇങ്ങനെയാണ്.

“അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ ആണ്. സാഹിത്യമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്ത് ആസ്വാദ്യമായ രീതിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാനാണ് അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ ശ്രമിക്കണ്ടത്. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ ആയിരിക്കും. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കാത്തവരെ ആദ്യം തന്നെ ഞങ്ങള്‍ എലിമിനേറ്റു ചെയ്യും. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നവര്‍ അച്ചു മൂളിയാലും ഞങ്ങള്‍ അവരെത്തന്നെ ജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും”.

ഈ സിദ്ധാന്തം കേട്ടവര്‍ക്ക് ഇതില്‍ അപാകം എന്തെങ്കിലും ഉള്ളതായി തോന്നിയില്ല. അവര്‍ ഉന്നതന്മാരുടെ സിദ്ധാന്തം അംഗീകരിക്കുകയും ഉന്നതന്മാരെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. സാഹിത്യമൂല്യവും അവതരണഭംഗിയും ആസ്വാദ്യതയും ഒക്കെ വര്‍ദ്ധിക്കുമ്പോള്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ നില മെച്ചപ്പെടുമല്ലോ എന്നാണ് അവര്‍ ചിന്തിച്ചത്.

പക്ഷേ കാലക്രമത്തില്‍ പുതിയ സിദ്ധാന്തത്തിന്‍റെ ദൂഷ്യവശങ്ങള്‍ ഓരോന്നോരോന്നായി പ്രകടമാകാന്‍ തുടങ്ങി. ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും കൂടിയേ തീരൂ എന്നു വന്നു. അങ്ങനെ അക്ഷരശ്ലോകം ജന്മസിദ്ധമായ ശബ്ദമേന്മയും സംഗീതഗന്ധിയായ ആലാപനശൈലിയും ഒക്കെയുള്ള ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്‍റെ കുത്തകയായി മാറി. സാധാരണക്കാരായ ബഹുഭൂരിപക്ഷം അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികളും അഗണ്യകോടിയില്‍ തള്ളപ്പെട്ടു.

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം വന്നപ്പോള്‍ ഇന്‍ഡ്യയിലെ കോടിക്കണക്കിനു നാട്ടുകാര്‍ക്കു മാന്യമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം നഷ്ടപ്പെടുകയും അതു മുപ്പതിനായിരം ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെയും അവരുടെ ശിങ്കിടികളുടെയും കുത്തകയായി മാറുകയും ചെയ്യുകയുണ്ടായല്ലോ. അതുപോലെയൊരു ദുരവസ്ഥയാണു സാധാരണക്കാരായ അക്ഷരശ്ലോകപ്രേമികള്‍ക്കു നേരിടേണ്ടി വന്നത്. അക്ഷരശ്ലോകമത്സരങ്ങളില്‍ ഉന്നതന്മാരും അവരുടെ ശിങ്കിടികളും മാത്രമേ ജയിക്കൂ എന്നു വന്നു. സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് അക്ഷരശ്ലോകം അപ്രാപ്യവും അന്യവും ആയി.

ഇന്ത്യക്കാര്‍ ബ്രിട്ടീഷ് യജമാനന്മാരെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ കുഴങ്ങിയതു പോലെ സാധാരണക്കാര്‍ ഈ ഉന്നതന്മാരെ എതിര്‍ക്കാന്‍കഴിയാതെ കുഴങ്ങുന്നു. തിരുവായ്ക്ക് എതിര്‍വാ പറഞ്ഞാല്‍ തങ്ങളുടെ കഞ്ഞികുടി മുട്ടിപ്പോകും എന്ന അവസ്ഥ. തനിക്കു താന്‍ പോന്നവരൊന്നു ചെയ്താല്‍ അതിന്നു കുറ്റം പറയാവതുണ്ടോ?

പണവും പ്രതാപവും സ്വാധീനശക്തിയും ഒക്കെ ഉള്ള ഉന്നതന്മാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയതാണെങ്കിലും ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ സിദ്ധാന്തം ശുദ്ധ അസംബന്ധമാണ്. അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കല്‍ അല്ലേയല്ല. ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍ അക്ഷരനിബന്ധന പാലിക്കണമെന്നും അനുഷ്ടുപ്പ് ഒഴിവാക്കണമെന്നും നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികന്മാര്‍ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. അരിയാഹാരം കഴിക്കുന്ന ഏതൊരാള്‍ക്കും അല്പം ആലോചിച്ചാല്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ എഴുന്നള്ളിച്ചത് ഒരു പൊട്ടന്‍ സിദ്ധാന്തം ആണെന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെടും.

പൊട്ടന്‍ സിദ്ധാന്തം എഴുന്നള്ളിക്കുന്നവന്‍ എത്ര വലിയ ഉന്നതന്‍ ആയിരുന്നാലും “ഇതു പൊട്ടന്‍ സിദ്ധാന്തമാണ്‌” എന്ന് അവനോടു നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്തി നിന്നു പറയാനുള്ള തന്‍റേടം അക്ഷരശ്ലോകക്കാര്‍ നേടേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

 

 

അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്തവര്‍

ആകാശത്തു പറക്കുന്ന ഓരോ വിമാനത്തിനും വ്യക്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനം ഉണ്ട്. അത് അവിടെ എത്തുമെന്നുള്ള ഉത്തമവിശ്വാസത്തിലാണ് അതിലെ യാത്രക്കാര്‍ അതിനകത്തു സമാധാനമായി ഇരിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോള്‍ തീവ്രവാദികളും മറ്റും ഭീഷണി, ബലപ്രയോഗം മുതലായവയിലൂടെ വിമാനത്തെ തെറ്റായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു തിരിച്ചു വിടും. ഇതിനെയാണു ഹൈജാക്കിംഗ് എന്നു പറയുന്നത്. ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തേണ്ട വിമാനം കണ്ടഹാറില്‍ എത്തിയെന്നു വരാം. യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ഇത് അങ്ങേയറ്റം അസൌകര്യവും ദുഃഖവും നഷ്ടവും ഉണ്ടാക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ചിലര്‍ക്കു ജീവന്‍ വരെ നഷ്ടപ്പെടും. എങ്കിലും ഹൈജാക്കര്‍മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് അത്യന്തം ആഹ്ലാദകരവും അഭിമാനാര്‍ഹവും ആയ വന്‍ വിജയമാണ്.

അക്ഷരശ്ലോകത്തെയും ഇതുപോലെ ചിലര്‍ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യുകയുണ്ടായി. പാടുപെട്ടു ശ്ലോകങ്ങള്‍ പഠിച്ചാല്‍ അച്ചുമൂളാതെ ചൊല്ലി ജയിച്ചു സമ്മാനം നേടാം എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ധാരാളം പേര്‍ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ആയിരക്കണക്കിനു ശ്ലോകങ്ങള്‍ പഠിച്ചു. അവരെയെല്ലാം നിരാശയില്‍ ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു കൂട്ടം ഉന്നതന്മാര്‍ അക്ഷരശ്ലോകത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടു പോയി. അച്ചു മൂളാതെ ചൊല്ലുന്നതില്‍ യാതൊരു മേന്മയും ഇല്ലെന്നും നല്ല ശ്ലോകങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു ഭംഗിയായി ചൊല്ലി ശ്രോതാക്കളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് അക്ഷരശ്ലോകത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യമെന്നും അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതുവരെ വിജയസാദ്ധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നവരെയെല്ലാം അവര്‍ എലിമിനേഷനിലൂടെ പുറത്താക്കി. വിജയത്തിനു പുതിയ അവകാശികള്‍ വന്നു. സ്വരമാധുര്യവും പാട്ടും ഉള്ള ഏതാനും ഗര്‍ഭശ്രീമാന്മാര്‍. തുരുതുരെ അച്ചു മൂളിയാലും അവര്‍ തന്നെ ജയിക്കും. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അക്ഷരശ്ലോകവിമാനത്തിന്‍റെ ലക്‌ഷ്യം ഡല്‍ഹിക്കു പകരം കണ്ടഹാര്‍ ആക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഉന്നതന്മാര്‍ വമ്പിച്ച വിജയം നേടി ആഹ്ലാദനൃത്തം ചവിട്ടുകയാണല്ലോ.